III SA/Wa 444/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] i [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych, odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowych, odmowy umorzenia odsetek za zwłokę oraz umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie udzielenia ulg w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r. postanawia przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia na jej rzecz doradcy podatkowego Skarżąca – Fundacja [...] z siedzibą w J. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych, odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowych, odmowy umorzenia odsetek za zwłokę oraz umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie udzielenia ulg w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r. WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lipca 2013r. przyznał Skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, zaś wyrokiem z dnia 30 października 2013r. o sygn. akt III SA/Wa 444/13 oddalił ww. skargę Skarżącej. Skarżąca pismem z dnia 30 stycznia 2013 r. (data nominalna, przy czym Sąd uznaje ją za oczywistą omyłkę pisarską, przyjmując, że ww. pismo datowane jest na dzień 30 stycznia 2014 r.) zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie na jej rzecz doradcy podatkowego. Według Skarżącej jej stan majątkowy nie zmienił się i jest identyczny z tym, przedstawionym we wniosku z dnia 9 marca 2013 r., w wyniku którego została zwolniona od kosztów sądowych ww. postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2013r. Skarżąca wskazała, że nie ma środków trwałych, w 2011 r. poniosła stratę w wysokości 2 460 zł, na rachunku bankowym posiada 10,92 zł. Nie zatrudnia pracowników. Skarżąca zwróciła się ponadto o wzięcie pod uwagę dotychczasowych argumentów, na podstawie których, Sąd udzielił jej prawa pomocy ww. postanowieniem z dnia 2 lipca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "ppsa", strony postępowania sądowo-administracyjnego ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Co do zasady strona skarżąca powinna zatem partycypować w kosztach postępowania, jeżeli posiada jakiekolwiek środki majątkowe (zob. J. P. Tarno, Prawo ..., s. 320). Zgodnie zaś z art. 245 § 1 ppsa stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Celem instytucji "prawa pomocy" jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej. Pogląd taki wspiera orzecznictwo sądów administracyjnych. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skoro Skarżącej, postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2013 r. o sygn. akt III SA/Wa 444/13, przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, to niedopuszczalne było ponowne zwolnienie jej od kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 241 ppsa, zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych bez określenia zakresu tego zwolnienia oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków i ma moc także w postępowaniu przed sądem II instancji. Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącej w zakresie ustanowienia na jej rzecz doradcy podatkowego Sąd zauważa, że sytuacja majątkowa Skarżącej jest zła. Skarżąca nie ma środków trwałych, w 2011 r. poniosła stratę, a na rachunku bankowym posiada 10,92 zł. Nie zatrudnia także pracowników. Stan taki nie uległ zmianie od czasu poprzedniego wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Sąd podziela w tym zakresie ustalenia zawarte w ww. postanowieniu z dnia 2 lipca 2013r. Z tych względów, jak również z uwagi na wymagany na obecnym etapie postępowania, stosownie do art. 175 § 1 ppsa, udział profesjonalnego pełnomocnika, Sąd uznał, że zasadne jest ustanowienie na rzecz Skarżącej doradcy podatkowego z urzędu. Należy mieć bowiem na uwadze konieczności realizacji gwarantowanego, w myśl art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, prawa do sądu. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 243, art. 245 i art. 246 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.