III SA/Wa 446/14

Dnia 4 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. oraz K. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę w stosunku do K. S. Pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. skarżący E. S. oraz K. S. (zwani dalej: "Skarżącymi") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2014 r. wezwano pełnomocnika Skarżących do usunięcia braków formalnych powyższej skargi, poprzez wskazanie interesu prawnego skarżącej K. S. do złożenia skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] - w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi w stosunku do K. S.. We wskazanym wezwaniu poinformowano jednocześnie pełnomocnika Skarżących, iż zaskarżona interpretacja została wydana wyłącznie w stosunku do E. S.. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżących wskazał w piśmie z dnia 4 marca 2014 r., iż przedmiotowa skarga została złożona w imieniu E. S. oraz K. S., gdyż złożyli oni wcześniej wspólnie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym przedstawili stan faktyczny objęty ich zapytaniem. Pełnomocnik Skarżących zauważył, iż wspólne złożenie takiego wniosku w sytuacji Skarżących było sensowne i logiczne, gdyż są oni małżeństwem, mają ustawową wspólnotę majątkową, natomiast ugoda sądowa na podstawie której przyznano im wynagrodzenie za służebność przesyłu dotyczy ich obojga. Otrzymali też wynagrodzenie od P. S.A., które przysługuje im wspólnie, a ponadto są współwłaścicielami nieruchomości obciążonej służebnością przesyłu. Biorąc powyższe pod uwagę pełnomocnik Skarżących wskazał, iż status podatkowy Skarżących jest identyczny, zaś konsekwencje podatkowe opisanego w ich wniosku stanu faktycznego są im wspólne, ponieważ obowiązek zapłaty podatku bądź jego brak dotyczy ich wspólnie. Pełnomocnik Skarżących zauważył również w przedmiotowym piśmie, iż w toku postępowania organ wydający interpretacje wzywał obu Skarżących do uzupełnienia braków formalnych ich wniosku. W tym stanie rzeczy niezrozumiałym zdaniem pełnomocnika Skarżących jest dlaczego organ wydający interpretację wydał tylko jedną interpretację, której dwa egzemplarze zostały doręczone każdemu ze Skarżących. Jednakże niniejsza sprawa winna być w ocenie pełnomocnika Skarżących kontynuowania łącznie w stosunku do obu Skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić w stosunku do skarżącej K. S.. Zgodnie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni. W sytuacji gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarga wniesiona do sądu - zanim zostanie poddana merytorycznej kontroli - podlega najpierw ocenie pod kątem spełnienia wymogów kwalifikujących ją do rozpoznania. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Katalog podstaw uzasadniających odrzucenie skargi nie jest katalogiem zamkniętym. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż do przesłanek niedopuszczalności zalicza się brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę, w sytuacji, gdy brak tej legitymacji jest ewidentny. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznanej sprawie w odniesieniu do skarżącej K. S.. Istotę legitymacji skargowej wnoszącego skargę stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli aktów lub czynności organów administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. przyznaje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dwóm kategoriom podmiotów: 1) każdemu, kto ma w tym interes prawny, oraz 2) w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca K. S. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na skierowaną wyłącznie do jej męża – E. S. interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Nie został spełniony również warunek z art. 50 § 2 p.p.s.a., gdyż żaden przepis ustawy nie daje K. S. uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1 - 5 tego przepisu. Wobec wykazanego powyżej braku interesu prawnego skarżącej K. S., Sąd w części dotyczącej jej skargi, orzekł o jej odrzuceniu.