III SA/Wa 447/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Bogusław Dauter ( spr.), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Hanna Kamińska, Protokolant Teresa Iwaćkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia i rozłożenia na raty należności pieniężnej z tytułu mandatu karnego oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] Wojewoda [...], rozpoznając wniosek skarżącego z dnia [...] listopada 2003 r., orzekł o rozłożeniu na raty należności pieniężnej z tytułu mandatu karnego w kwocie 1000 zł. Od powyższej decyzji strona złożyła w piśmie z dnia [...] grudnia 2003 r. odwołanie, wnosząc o jej częściowe umorzenie oraz rozłożenie pozostałej części na miesięczne raty. W uzasadnieniu Strona wskazała na swoją trudną sytuację materialną tj. pozostawanie na częściowym utrzymaniu niezamożnych rodziców oraz posiadanie statusu osoby bezrobotnej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] utrzymał w mocy przedmiotową decyzję Wojewody [...]. Na powyższą decyzję i decyzję ją poprzedzającą Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu strona zarzuciła obu rozstrzygnięciom "pogwałcenie prawa i Konstytucji RP". Ponadto skarżący podniósł, iż zarzucanych mu czynów nie popełnił, a w niniejszej sprawie doszło do "manipulacji" w skutek nieprawidłowości postępowania funkcjonariuszy Policji. Odpowiadając na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ zauważył, iż nie posiada uprawnień do oceny zasadności nałożonego mandatu karnego. Oceny takiej dokonał Sąd Rejonowy w D. – [...] wydając w dniu [...] października 2003 r. postanowienie o nieuwzględnieniu wniosku ukaranego o uchylenie mandatu karnego (sygn. akt [...]). Mając powyższe na uwadze Minister Spraw Wewnętrznych i administracji wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje; Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) – dalej p.s.a. Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że obie decyzje zostały wydane bez naruszenia przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie Sąd zauważył, iż organ I instancji - biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną skarżącego - uwzględnił w części jego wniosek i rozłożył należność pieniężną na 6 rat. Jednocześnie organ nie znalazł podstaw do choćby częściowego umorzenia należności. Następnie w toku postępowania odwoławczego decyzja ta została przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymana w mocy. Sąd w pełni podzielił argumentację zawartą w rozstrzygnięciach obu organów. Odnosi ono do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, uwzględnia sytuacje materialną i osobistą skarżącego, zaś wysnute wnioski, w postaci treści rozstrzygnięcia, są prawidłowe i przez skarżącego nie zostały w żaden sposób poważone. Skarga jest w istocie subiektywną oceną skarżącego i sprowadza się wyłącznie do niedopuszczalnej polemiki z prawidłowymi ustaleniami organów administracyjnych obu instancji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dotyczącego zasadności nałożonego mandatu karnego, Sąd stwierdził, że przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia była jedynie kwestia rozłożenia na raty należności pieniężnej z tego tytułu. Natomiast do oceny zasadności nałożonej grzywny w niniejszej sprawie właściwy był Sąd Rejony w D. – [...], którego rozstrzygnięcie jest prawomocne i w postępowaniu administracyjnym nie może być kwestionowane. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 u.p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.