III SA/Wa 452/13

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. spółka jawna P.M., A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżąca – A. A. M., P.M. sp. j. na urzędowym formularzu PPPr, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując to brakiem majątku trwałego i istniejącym obciążeniem kredytowym. Według oświadczenia wspólnika kredyty te wynoszą 950.000 zł i 600.000 zł, na dowód czego przedłożono zestawienie rachunków. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca przesłała wyciągi bankowe z rachunków należących do spółki oraz wspólnika, deklaracje VAT, zeznania podatkowe wspólników, dokumenty dotyczące finansów spółki, zaświadczenie banku o umowach kredytowych podpisanych z P. M. , zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. Skarżąca poinformowała także, że A. M. nie posiada osobistego rachunku bankowego, nadto Skarżąca zapłaciła za wniesienie skargi kwotę 2.000 zł. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że udzielenie stronie prawa pomocy sprowadzać się powinno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienia NSA z: 23 stycznia 2013 r. I FZ 2/13 oraz II FZ 1017/12; 10 stycznia 2013 r. II FZ 1005/12). Dotyczy to przede wszystkim osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z tym postępowaniem. Zdaniem referendarza sądowego Skarżącej do tej kategorii nie można zaliczyć. Jak bowiem wynika z nadesłanych materiałów skala prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jest znaczna – w samym tylko styczniu 2013 r. przychody ze sprzedaży towarów i usług wyniosły 1.374.763,95 zł. W ubiegłym zaś roku przychody te wyniosły 39.076.134,12 zł. Skalę tej działalności obrazują deklaracje VAT za ostatnie 7 miesięcy. Wynika z nich, że miesięcznie sprzedaż kształtuje się na poziomie od 1.300.000 zł do 4.200.000 zł. Także wyciągi bankowe wskazują, że sumy obrotów na rachunkach bankowych są znaczne. Trudno zatem przyjąć, że Skarżąca – przy tak wysokich przychodach - nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z prowadzonym przezeń sporem sądowym, w tym na pokrycie wpisu od skargi w kwocie 8.914 zł. W tej sytuacji w sprawie nie może mieć decydującego znaczenia fakt istniejących obciążeń kredytowych. Skarżąca nie wykazała, by spłata zaciągniętych kredytów stanowiła zagrożenie dla jej bytu i uniemożliwiała ponoszenie kosztów postępowania. Przeciwnie biorąc pod uwagę obecne realia, tj. konieczność spełnienia wysokich kryteriów majątkowych przy obliczaniu zdolności kredytowej, uzyskanie i korzystanie z kredytów wskazuje na płynność finansową Skarżącej. W innym wypadku bank nie przyznałby jej tych kredytów. Także wszczęcie postępowań egzekucyjnych nie jest wystarczające dla przyjęcia stanowiska, że Skarżąca nie posiada możliwości zgromadzenia środków finansowych na uiszczenie wspomnianych kosztów. Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.