III SA/Wa 453/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, , po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 10 stycznia 2013 r. została nadana w urzędzie pocztowym skarga skarżącego – A. O. na Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] w określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. Skarga ta została zaadresowana bezpośrednio do Sądu. Pismem z 27 kwietnia 2013 r. wniesionym za pośrednictwem organu Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Uzasadniając wniosek, Skarżący podniósł, że 3 listopada 2012 r. do 21 lutego 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i w tym czasie jego zdolności percepcyjne były mocno ograniczone. Wysyłając 10 stycznia 2013 r. Skargę na ww. decyzję Skarżący był przekonany, że postępuję słusznie. Skarżący podniósł także, że gdy składał skargę osobiście na biurze podawczym nikt nie poinformował go o konieczności złożenia skargi za pośrednictwem organu. Z akt sprawy wynika jednak, że Skarżący nadał skargę za pośrednictwem operatora pocztowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zdaniem Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Wskazać należy, że zaskarżona decyzja prawidłowo dwukrotnie awizowana i złożona w Urzędzie Pocztowym w M. w dniu 26 listopada 2012 r. to w sytuacji gdy nie została podjęta należało ją uznać za doręczoną 10 grudnia 2012 r. zgodnie z treścią art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej "O.p." Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. z dniem 9 stycznia 2013 r. W zaskarżonej decyzji skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie do wniesienia skargi. Pomimo tego Skarżący wniósł zaś skargę bezpośrednio do Sądu, uchybiając przy tym trzydziestodniowemu terminowi do jej wniesienia. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku, gdy dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. gdy strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zachowują tu swoją aktualność. Znajdują one również odzwierciedlenie w piśmiennictwie dotyczącym postępowania sądowoadministracyjnego (zob. H.Knysiak-Molczyk [w:] T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005, s. 333). W ocenie Sądu, decyzja została w prawidłowy sposób doręczona Skarżącemu. W zaskarżonej decyzji skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie do wniesienia skargi. Co prawda Skarżący przedstawił zwolnienia lekarskie za okres od 3 listopada 2012 r. do 21 lutego 2013 r. jednak nie wynika z nich, że była to przeszkoda uniemożliwiająca Skarżącemu nadanie na poczcie Skargi lub złożenie w siedzibie organu skargi do Sądu. Jak wynika z akt sprawy choroba nie przeszkodziła Skarżącemu nadać na poczcie skargi. Jednocześnie wskazać należy, że Skarżący nie wniósł jej w ustawowym terminie, a także za pośrednictwem organu podatkowego. Sąd nie ma zatem podstaw aby stwierdzić, że Skarżący uchybił terminowi bez swojej winy, przy dochowaniu należytej staranności. Zdaniem Sądu, osoba właściwie dbająca o swoje sprawy, powinna podjąć stosowne kroki w celu ochrony swoich praw i wnieść skargę do Sądu z zachowaniem trybu i terminu wskazanego w p.p.s.a. W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił we wniosku o przywrócenie terminu braku winy przy niedochowaniu terminu. Nie uprawdopodobnił również, że przy prowadzeniu swoich spraw dochował najwyższej staranności. Reasumując stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania wniosku Skarżącego za zasadny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.