III SA/Wa 467/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. G. i E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Pismem z 15 stycznia 2010 r. A. G. wraz z żoną E. S. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnopranych. Pod skargą brak było podpisu A. G., wobec czego pismem z dnia 26 lutego 2010 r. Sąd wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dniu od daty otrzymania wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższa przesyłka została doręczona na adres wskazany przez Skarżącego w skardze, a odbiór jej w dniu 10 marca 2010 r. potwierdziła żona Skarżącego (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 17). W dniu 24 marca 2010 r. wpłynęło do Sądu pismo Skarżącego z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący uzasadnił swój wniosek tym, iż w okresie od 28 lutego do dnia 21 marca 2010 r. przebywał w sanatorium, wobec czego nie mógł zapoznać się z treścią wezwania Sądu, a w konsekwencji uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wprawdzie pismo do niego skierowane odebrała żona, ale nie zapoznała się z jego treścią myśląc, iż zawiera jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Wraz z wnioskiem Skarżący przedłożył podpisaną skargę oraz informację o leczeniu w sanatorium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek. Dla prawidłowej oceny wniosku o przywrócenie terminu, jako pierwsza wymaga rozstrzygnięcia kwestia prawidłowości doręczenia Skarżącemu wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie Sądu wezwanie do podpisania skargi zostało doręczone Skarżącemu w sposób prawidłowy zgodnie z art. 72 p.p.s.a. Przepis ten ustanawia instytucję doręczenia zastępczego. Doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata. W niniejszej sprawie przesyłka została doręczona dorosłemu domownikowi Skarżącego (żonie Skarżącego), w czasie kiedy Skarżący był nieobecny, a odbierająca przesyłkę zobowiązała się do oddania przesyłki adresatowi (k. 17v). Powyższe spełnia wymogi określone w art. 72 p.p.s.a. dla przyjęcia, iż doręczenie zastępcze było prawidłowe. Przechodząc do oceny wniosku o przywrócenie terminu wskazać należy, iż bezspornym jest, że strona może domagać się przywrócenia terminu do dokonania czynności sądowej jedynie wtedy, gdy jest w stanie uprawdopodobnić, że uchybienie terminu do jej dokonania nastąpiło bez jej winy, ze względu na okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienia NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04 oraz z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/2004). Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie to nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu okoliczność, iż Skarżący w okresie od 28 lutego do dnia 21 marca 2010 r. przebywał w sanatorium, nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do podpisania skargi. Po pierwsze z wniosku Skarżącego nie wynika, aby wyjazd do sanatorium był czynnością, której nie mógł przewidzieć oraz aby stanowił przeszkodę, której nie można przezwyciężyć aby uzupełnić wymagane braki formalne skargi. Pobyt w sanatorium, powodujący przebywanie poza miejscem zamieszkania Skarżącego nie może świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi, bowiem uzupełnienie braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie mogło nastąpić przez nadesłanie egzemplarza skargi podpisanej prawidłowo. Czynność nie wymagała od Skarżącego obecności w Sądzie, mogła zostać wykonana podczas pobytu w sanatorium. W ocenie Sądu nie można też uznać, iż trzytygodniowy pobyt w sanatorium jest czynnością nagłą. Pobyt w sanatorium z zasady jest wcześniej planowany i czas wyjazdu i długości pobytu jest znany z wyprzedzeniem. W ocenie Sądu strona należycie dbająca o swoje interesy winna przewidzieć, iż decydując się na prowadzenie sprawy przed Sądem będzie otrzymywała od Sądu korespondencję, która będzie wymagała jej aktywności. Zmiana adresu pobytu na okres trzech tygodni winna spowodować, że osoba należycie dbająca o swoje interesy poinformowałaby o tym fakcie Sąd, do którego złożyła skargę, bądź udzieliła pełnomocnictwa innej osobie do reprezentacji przed Sądem, celem zadbania o prawidłowy przebieg swoich spraw. Ze względu na powyższe, powód, dla którego Skarżący nie podpisał skargi w terminie nie miał charakteru nadzwyczajnego i nie był spowodowany żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.