III SA/Wa 472/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. S.A. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2007 r. oraz na rok 2008 postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi W dniu 4 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T. S.A. (dalej: Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2010 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 i 2008 rok. Do skargi został dołączony wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Przedmiotowa korespondencja została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 17 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał, że jakkolwiek G. S.A., której jest pracownikiem przeniosła swoją siedzibę na ulicę [...] w W. to jednak jej pracownicy nie zaprzestali odbioru przesyłek skierowanych na adres ul. [...]. Odbierali je w Urzędzie Pocztowym w pokoju nr 118 (wniosek z prośbą o pozostawianie przesyłek w urzędzie i przekazywanie zawiadomień o ich nadejściu do pokoju 118 został przez spółkę złożony w Urzędzie Pocztowym). Pełnomocnik podniósł, że pracownik G. S.A. nie otrzymał zarówno pierwszego jak i powtórnego zawiadomienia o przesyłce zawierającej decyzję z dnia [...] października 2010 r., i nastąpiło to jego zdaniem z winy Urzędu Pocztowego. Do wniosku pełnomocnik skarżącej dołączył pismo z dnia 14 stycznia 2011 r. kierowane do Urzędu Pocztowego W. o udzielenie wyjaśnień w sprawie doręczenia przesyłki poleconej nadanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Pismem z dnia 21 marca 2011 r. pełnomocnik uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu o dodatkowe wyjaśnienia oraz załączył odpowiedź Poczty Polskiej z dnia 10 lutego 2011 r., pismo informujące Urząd Pocztowy z dnia 12 marca 2010 r. o zmianie adresu G. S.A., a także oświadczenia pracowników Spółki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i wskazało, że naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 maja 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 472/11 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie ma fakt, że w czasie trwania postępowania administracyjnego pełnomocnik skarżącej spółki dor. pod. A. C. zmienił adres do korespondencji przenosząc się z ul. [...] na ul. [...]. Mając na uwadze treść art. 146 O.p. Sąd stwierdził, że takie działanie pełnomocnika wypełnia znamiona wskazane w § 1 cytowanego artykułu. Przy dochowaniu minimum staranności pełnomocnik, wiedząc o toczącym się postępowaniu odwoławczym od decyzji Burmistrza Z., z [...] listopada 2009 r., powinien poinformować organ podatkowy prowadzący postępowanie o zmianie swojego adresu. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższego rozstrzygnięcia WSA w Warszawie i przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2010 r. W ocenie skarżącej sąd pierwszej instancji niezasadnie przyjął, że pełnomocnik Skarżącej zmienił adres do doręczeń. Podniósł, że z przedstawionych Sądowi dokumentów wynika, że przesyłka nie była awizowana. Zaistniałe okoliczności zdaniem Skarżącej dowodzą, że nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lipca 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II FZ 350/11 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uzasadniając rozstrzygnięcie sąd odwoławczy wskazał, że od chwili złożenia przez G. S.A. pisma w Urzędzie Pocztowym Nr [...] w W., do chwili wydania przez SKO decyzji upłynęło ponad 7 miesięcy (decyzja została wydana w dniu [...] października 2010 r.). Był to zatem wystarczający okres czasu do poinformowania organu podatkowego o zamianie adresu do korespondencji. Jednocześnie NSA stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2010 r., nie została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej Spółki w trybie art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej, nadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie wskazano, w jakim miejscu zostało pozostawione zawiadomienie o pozostawieniu pisma w UP. Podsumowując swoje wywody NSA wskazał aby WSA w Warszawie rozpoznając sprawę ponownie po pierwsze ocenił wpływ pisma G. S. A. z dnia 12 marca 2010 r. na przebieg doręczania korespondencji, po drugie ustalił w jakim trybie doszło do doręczenia przesyłki a po trzecie ocenił kwestię awizowania spornej przesyłki zawierającej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i rozstrzygnął, czy pełnomocnik spółki uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto NSA zobowiązał Sąd pierwszej instancji, aby ten odniósł się do wniosku skarżącego o wyznaczenie rozprawy lub wezwania go na posiedzenie niejawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej samej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stosownie do treści art. 85 i art. 86 § 1 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednak przed dokonaniem merytorycznej oceny wniosku, a więc jego zbadaniu pod kątem zaistnienia przesłanki winy, bądź - nie, Sąd bada wniosek pod kątem wystąpienia przesłanek formalnoprawnych, które umożliwiają w ogóle dokonanie merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 P.p.s.a. W myśl tego artykułu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż uchybiony termin do wniesienia skargi należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego, (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004 r., s. 148). Jedną z istotnych przesłanek, również w rozpatrywanej sprawie, jest warunek z powyższego pkt 4, czyli brak winy w uchybieniu terminu. Zaistnienie pozostałych przesłanek, było bezsporne. Kryterium "uprawdopodobnienia braku winy", polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego (por. np. A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego II, s. 368-370), jak i postępowania cywilnego (M. Jędrzejowska, Kodeks postępowania cywilnego III, s. 362) panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na przykład w postanowieniu z dnia 2 października 2002 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (sygn. akt V SA 793/02, opublikowane w: Monitorze Prawniczym z 2002, nr 23, s. 1059). Zdaniem Sądu w niniejszym postępowaniu pełnomocnik Skarżącej, stosownie do art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązany był zawiadomić organ o fakcie zmiany siedziby spółki i wskazać adres dla doręczeń. Przepis ten obliguje stronę oraz jej przedstawiciela lub pełnomocnika do zawiadomienia organu podatkowego o zmianie swojego adresu, w tym adresu poczty elektronicznej, jeżeli wystąpiono o doręczanie pism drogą elektroniczną. Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, że użyte w powołanym przepisie pojęcie "adresu" nie oznacza, że musi to być miejsce stałego zamieszkania lub pobytu, ale może to być miejsce wykonywania pracy zawodowej, jak też adres tylko do doręczeń. Powinien to być adres aktualny, pozwalający na dokonanie czynności doręczenia pism zgodnego z przepisami (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt V SA 3767/2003, LEX nr 147086). Oceniając wpływ pisma z dnia 12 marca 2010 r., w którym G. S.A. zwróciła się z prośbą do Urzędu Pocztowego Nr [...] w W. o przekazywanie korespondencji adresowanej do spółki na adres: [...] w W., w związku ze zmianą adresu siedziby spółki na przebieg doręczania korespondencji, Sąd stwierdza, że takie działania G. S.A. stanowiło przejaw dążenia do zapewnienia prawidłowego toku wymiany korespondencji pomiędzy organami a pełnomocnikami zatrudnionymi spółce. Tym nie mniej pismo to potwierdza zmianę adresu spółki, której pracownikiem jest pełnomocnik Skarżącej, a wobec tego winien on poinformować organ podatkowy o zaistniałym fakcie. Zaniedbanie tego obowiązku rodzi skutek w postaci uznania pisma za doręczone pod dotychczasowym adresem. Celem osiągnięcia skutku doręczenia konieczne jest ustalenie następujących okoliczności. Po pierwsze, należy ustalić, że to strona (przedstawiciel, pełnomocnik) zmieniła w toku postępowania adres bez powiadomienia organu podatkowego. Po drugie, trzeba dokonać doręczenia pod dotychczasowym adresem. Jakkolwiek pierwsza z wymienionych przesłanek została spełniona, bowiem w aktach sprawy brak jest stosownej informacji pochodzącej o pełnomocnika o zmianie adresu do korespondencji z ul. [...] na ul. [...]. Co do drugiej przesłanki, Sąd stwierdza, że nie została ona spełniona. Wobec porozumienia z Urzędem Pocztowym przesyłki kierowane były na ul. [...] względnie pozostawiane w pokoju nr 118 Urzędu. Z tych względów w ocenie Sądu nie doszło do doręczenia decyzji SKO w trybie art. 146 § 2 O.p. Jednakże zaniedbanie pełnomocnika w zakresie poinformowania organu podatkowego o zmianie adresu świadczy zdaniem Sądu o niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu sprawy Skarżącej, a tym samym nie pozostaje bez wpływu na ocenę braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Analizując kwestię awizowania przesyłki Sąd stwierdza, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru i koperty listu poleconego, którego ono dotyczy wynika, że przesyłka ta była awizowana dwukrotnie. Jednakże nie została ona podjęta w terminie. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłkę z powodu niemożności doręczenia w sposób wskazany punkcie 1 pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP W. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie wskazano jednak, w jakim miejscu zostało pozostawione zawiadomienie o pozostawieniu pisma w UP. Dopiero z pisma Poczty Polskiej z dnia 10 lutego 2011 r., wynika, że przesyłka po nadejściu i opracowaniu została skierowana do doręczenia w dniu 2 listopada 2010 r. a następnie awizowana. Jednakże listonosz, który dokonywał awizowania przesyłki po raz pierwszy nie jest już pracownikiem Poczty i w związku z tym nie jest możliwe uzyskanie wyjaśnień w tym zakresie. Powtórne zawiadomienie zostało przekazane do Kancelarii Działu Doręczeń (pokój 118), już przez innego listonosza w dniu 12 listopada 2010 r. Wskazano, że w związku z prośbą G. S.A. przesyłki i zawiadomienia o ich nadejściu miały pozostawać w pokoju nr 118. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku przedmiotowej przesyłki, czyli decyzji SKO. Z treści wniosku, uzupełniania wniosku i zażalenia wynika, że pełnomocnik stoi na stanowisku, iż awiza powyższej przesyłki nie otrzymał. Na potwierdzenie czego przedstawił oświadczenia pracownika G. S.A. odpowiedzialnego za odbiór korespondencji oraz oświadczenie Kierownika Sekretariatu G. S.A. dotyczące tego pracownika, a także kserokopie kopert korespondencji kierowanej na adres ul. [...] w W. W ocenie Sądu wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie uprawdopodabniające okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi, które to okoliczności stanowią zasadniczą przesłankę przywrócenia terminu. Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z 4 czerwca 2002 r., II SA/Kr 1977/00, niepubl.). W piśmiennictwie rozumienie pojęcia uprawdopodobnienie sprowadza się do: postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Z tego powodu poszczególni autorzy określają uprawdopodobnienie jako ułatwione postępowanie dowodowe, postępowanie zmierzające do uwiarygodnienia twierdzeń, surogat, namiastkę dowodu bądź środek zastępczy dowodu niedający pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (M. Iżykowski, Charakterystyka prawna uprawdopodobnienia w postępowaniu cywilnym, "Nowe Prawo" 1980, nr 3, s. 75). Dlatego zdaniem Sądu uprawdopodobnienie z art. 87 § 2 p.p.s.a. nie oznacza więc udowodnienia a uprawdopodobnienia braku winy. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku maksymalnej w danych warunkach staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Natomiast do sądu należy ocena, czy uprawdopodobnienie braku winy nastąpiło, czy nie. Sąd nie jest związany twierdzeniami wniosku, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia okoliczności mających wpływ na brak winy w uchybieniu terminu. Podstawą tej oceny powinien być obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Omówione kryteria ujmowane są jeszcze surowiej w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 745/98, LEX 42023). Osoby te zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Kryterium należytej staranności jest podwyższone z tej racji, że adwokat, radca prawny lub doradca podatkowy posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Pełnomocnik Skarżącej będąc świadomym zmiany adresu do korespondencji mógł podjąć próbę zasięgnięcia informacji w SKO (telefonicznej czy osobistej) na temat aktualnego stanu postępowania. Mógł też wskazać nowy adres do korespondencji, zwłaszcza iż od czasu zmiany adresu do czasu wydania decyzji upłynęło siedem miesięcy. W ocenie Sądu oświadczenia pracowników G. S.A. odpowiedzialnych za odbiór przesyłek nie uprawdopodobniają twierdzenia pełnomocnika Skarżącej o braku pozostawienia awiz, zgodnie z treścią porozumienia z Urzędem Pocztowym. Mimo, iż na potwierdzeniu odbioru przesyłki brak jest zaznaczenia, gdzie sporne awizo pozostawiono, jednak z późniejszego pisma Poczty Polskiej bezsprzecznie wynika, że miejscem tym był pokój 118 Urzędu Pocztowego W. Fakt ten nie został w żaden sposób podważony w trakcie prowadzonego postępowania. W tym stanie rzeczy działań pełnomocnika Skarżącej nie można zakwalifikować, jako zachowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy. Nadto zdaniem Sądu pełnomocnik składając odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Z. musiał liczyć się z faktem, że z SKO zostanie skierowana do niego korespondencja, która zawierać będzie decyzję organu podatkowego drugiej instancji. Wobec tego dokładając należytej staranności winien był dopełnić ciążących na nim obowiązków powiadomienia o zmianie adresu. Pełnomocnik nie kwestionował w skardze do Sądu trybu doręczenia decyzji, twierdził jednakże, że nie doręczono mu zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki z decyzją na okres 14 dni w urzędzie pocztowym. Rozważając kwestię doręczenia decyzji organu drugiej instancji Sąd wykluczył tryb z art. 146 § 2 O.p. Strona nie otrzymała też decyzji osobiście. Pozostaje zatem rozważenie, czy decyzja SKO doręczona została w sposób zastępczy tj. w trypie art. 150 § 1 i 2 O.p. Przepis ten przewiduje, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 (doręczenie pisma osobom fizycznym w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy) lub art. 149 (doręczenie do rąk pełnoletniego domownika, sąsiada lub dozorcy domu) pismo przechowuje się przez okres 14 dni w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia pisma przez Pocztę), o czym zawiadamia się adresata przez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe - na drzwiach mieszkania adresata, jego biura, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W niniejszej sprawie doręczyciel na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej decyzję podał informację o dacie umieszczenia przesyłki na okres 14 dni do dyspozycji adresata we wskazanej placówce pocztowej i datach dwukrotnego awizowania przesyłki, przy czym nie uściślił w jakim miejscu pozostawiono zawiadomienie. Niedokładność tę próbował wyjaśnić pełnomocnik Skarżącej, uzyskując z Urzędu Pocztowego wyjaśnienie, że zawiadomienie o przesyłce i miejscu jej przechowywania listonosz pozostawił w pokoju nr 118 Urzędu Pocztowego, zgodnie z dyspozycją G. S.A. W tym stanie rzeczy nie naruszono postanowień art. 150 § 2 O.p, a decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 150 O.p. W ocenie Sądu powyższe pozwoliło na przyjęcie, że decyzja została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 O.p. i jedynie z niezachowania należytej staranności przez pełnomocnika Skarżącej wynikało uchybienie terminowi do złożenia skargi na tę decyzję. Do kwestionowania skutków doręczenia zastępczego decyzji organu odwoławczego właściwa jest instytucja przywrócenia terminu. W celu uchylenia się od negatywnych następstw domniemania doręczenia adresat musi jednak udowodnić, że nie został prawidłowo powiadomiony o złożeniu pisma w odpowiednim urzędzie, jak to nakazuje art. 150 O.p. Nie będzie jednak w tym względzie wystarczające samo zaprzeczenie adresata, ale poparcie jego stanowiska stosownymi dowodami. W tym zakresie Sąd stwierdza, że załączone do uzupełnienia wniosku oświadczenia pracowników odpowiedzialnych za odbiór korespondencji oraz kserokopie innych przesyłek odbieranych mimo adresowania ich na poprzedni adres G. S.A. stanowią mało wiarygodny dowód w konfrontacji z wyjaśnieniami Poczty Polskiej z dnia 10 lutego 2011 r., z których wynika, że sporne awiza pozostawiane były zgodnie z dyspozycją G. S.A. w pokoju nr 118 Urzędu Pocztowego. Z pisma tego wynika także, że pracownik kancelarii na bieżąco przekazywał pełnomocnikowi G. S.A. przesyłki i zawiadomienia, jednak zdarzały się przypadki, iż pełnomocnik nie zgłaszał się codziennie po odbiór korespondencji. W tym miejscu należy również zauważyć, że wszelkie adnotacje zamieszczone na zwróconej przesyłce opatrzone stosownymi pieczątkami i podpisami mają walor dokumentu urzędowego, a zatem stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika Skarżącej Spółki dotyczącego wyznaczenia rozprawy, ewentualnie wezwania pełnomocnika Skarżącej na posiedzenie niejawne, Sąd nie znalazł przesłanek, które uzasadniałyby powyższe czynności. Co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Znajdujące się w posiadaniu Sądu akta sprawy, a także dostarczone przez pełnomocnika Skarżącej Spółki dokumenty są wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ze sformułowań powoływanych przez pełnomocnika Skarżącej Spółki art. 90 i 95 P.p.s.a., wynika natomiast, że decyzja w sprawie wyznaczenia rozprawy, lub też wezwanie pełnomocnika do stawiennictwa na posiedzeniu niejawnym zależy wyłącznie od uznania sądu. Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.