III SA/Wa 477/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 477/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. postanawia: zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 477/15 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji D. sp. z o.o. (dalej zwana: "Skarżącą"), wniosła skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2014r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. Skarżąca w piśmie z 26 lutego 2015 r. wniosła dodatkowo o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Ministra Pracy. Uzasadniając swój wniosek wskazała na bardzo wysoką wartość przedmiotu zaskarżenia tj. 541.230,00 zł plus odsetki. Skarżąca podniosła, że konieczność wpłaty tej kwoty może grozić zachwianiem płynności finansowej Skarżącej jako pracodawcy, zaprzestaniem regulowania zobowiązań, a w konsekwencji jej upadłość. Skarżąca nadmieniła, że sprawozdanie z działalności operacyjnej za 2014r. oraz styczeń 2015r. wykazuje, nawet z uwzględnieniem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stratę na działalności operacyjnej. Ponadto wniosek o wstrzymanie uzasadniony jest zarówno ważnym interesem pracodawcy oraz interesem społecznym zatrudnionych pracowników. Skarżąca nadmieniła też nie zgadza się z rozstrzygnięciem decyzji oraz z jej uzasadnieniem, decyzja w jej ocenie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niewykazanie przez Skarżącą przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."). Skarżąca wnioskiem z 12 maja 2015 r. zwróciła się o zmianę postanowienia WSA z 24 marca 2015 r. i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że nie jest w stanie zapłacić kwoty 541.230 zł wraz z odsetkami na PFRON oraz dokonać zwrotu środków na rachunek bankowy ZFRON w kwocie 1.804.099,81 zł gdyż doprowadzi to do utraty płynności finansowej a w konsekwencji w upadłości. Obciążenie jednorazową kwotą wpłaty na PFRON spowoduje brak możliwości zapłacenia wynagrodzeń pracowniczych, składek na ubezpieczenie społeczne oraz odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy. Skarżąca do wniosku załączyła bilans zysków i strat za marzec 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. W niniejszej sprawy zaszła taka sytuacja, bowiem Sąd wydał już postanowienie w dniu 24 marca 2015 r., w którym odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a Skarżąca 18 maja 2015 r. złożyła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na nowe okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji oraz załączając do wniosku bilans zysków i strat obrazujący kondycję finansową Skarżącej. Art. 61 § 3 P.p.s.a., przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. P.p.s.a. nie precyzuje pozytywnych przesłanek, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Ocena, czy wskazane przez stronę okoliczności są wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a zatem czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, leży w gestii Sądu. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia ("zachodzi niebezpieczeństwo"), czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu lub czynności - por. J. Borkowski - Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym - "Monitor Prawniczy" 2006, nr 14, s. 677. W ocenie Sądu w sprawie zaszły przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu w sytuacji finansowej Skarżącej wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wysokość zobowiązania ustalonego zaskarżoną decyzją jest znaczna, łącznie z odsetkami sięga kwoty 1.804.099,81 zł. Wykonanie decyzji w trybie egzekucji może doprowadzić do paraliżu działalności gospodarczej Skarżącej co może spowodować jej upadłość, zaś zważyć należy, że odwrócenie skutków zaprzestania działalności gospodarczej w praktyce należy uznać za niemożliwe, co ewidentnie potwierdza niepowetowaną stratę dla Skarżącej. Skarżąca wskazała okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji mogłyby doprowadzić do utraty jej płynności finansowej, oraz nieterminowej regulacji zobowiązań nie tylko podatkowych, ale i innych (wynagrodzeń pracowniczych) bądź redukcję zatrudnienia. Skarżąca wyjaśniła, że nie będzie mogła uzyskać dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, którego warunkiem jest terminowe poniesienie kosztów płacy. Nieregulowanie należności lub ich nieterminowe regulowanie skutkować będzie uznaniem Skarżącej przez PFRON za znajdującą się w trudnej sytuacji ekonomicznej i utratą prawa do dofinansowania, co spowoduje zwolnienie pracowników. W tych okolicznościach uznać należy, że Skarżąca wykazała konieczność udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wykonanie decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto egzekucja wymienionej kwoty mogłaby wyrządzić Skarżącej poważną szkodę. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 165 P.p.s.a. w związku z art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.