III SA/Wa 485/15

Dnia 15 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2009 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Skarżący – R. P. , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2009 r. Wraz z wnioskiem złożono powyżej wskazaną skargę. W osnowie wniosku Skarżący podniósł, że zaskarżoną decyzję otrzymał w dniu 14 stycznia 2015 r. bezpośrednio od pracownika organu podatkowego, który poinformował go, że decyzja ta została doręczona wcześniej na adres zameldowania Skarżącego i upłynął już termin do złożenia skargi. Według Skarżącego odbiór decyzji nie był możliwy z uwagi na zaistniałe wypadki losowe, którymi były trwająca od października 2014 r. choroba oraz związana z nią konieczność wyjazdu do siostry Skarżącego w dniu 25 listopada 2014 r. W dniu wyjazdu Skarżący poprosił bliską mu znajomą o odbiór listów podczas nieobecności Skarżącego i udzielił jej pełnomocnictwa. Upoważniona osoba poinformowała Skarżącego po tygodniu, że skrzynka pocztowa Skarżącego jest zepsuta i upoważniona osoba zastała ja wielokrotnie otwartą. Skarżący podkreślił, że po złożonym odwołaniu wielokrotnie w terminie od 15 października 2014 r. do 20 listopada 2014 r. monitorował telefonicznie w Urzędzie Skarbowym, czy decyzja odwoławcza została wydana. Będąc już z powrotem w W. w dniu 12 stycznia 2014 r. uzyskał informacje o wydanej decyzji, którą osobiście odebrał w dniu 14 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy odnotować, że wniosek Skarżącego został wniesiony w terminie siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, należy uznać bowiem, że dopiero w dniu 14 stycznia 2015 r. Skarżący uzyskał pełną wiedzę o wydanej decyzji organu odwoławczego i mógł się z nią zapoznać w celu wniesienia skargi. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączono przedmiotową skargę zatem Skarżący, jednocześnie z wnioskiem, dokonał czynności, której nie dokonał w przewidzianym terminie. Daje to Sądowi możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Wskazać należy, iż brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową, przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony w takiej sytuacji. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu orzekającego w sprawie. Sąd może zatem uwzględnić wszystkie okoliczności, jakie uzna za istotne (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r. o sygn. akt I PKN 273/99). Jednocześnie, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, brak winy w uchybieniu terminu zaistnieje co do zasady wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując - własnym bądź innych - zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 1998 r. o sygn. akt IV SA 1153/96). Do okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zaliczyć można zatem np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Niewielkie nawet niedbalstwo wyklucza natomiast możliwość uwzględnienia żądania o przywrócenie uchybionego terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, iż wbrew argumentacji Skarżącego zawartej w przedmiotowym wniosku, z okoliczności przez niego przedstawionych nie wynika, aby w sprawie wystąpiły przesłanki uzasadniające brak winy Skarżącego w uchybieniu przedmiotowego terminu takie jak np. przerwa w komunikacji, nagła chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Co prawda Skarżący wskazał, że od października 2014 r. chorował, jednakże - jak wynika z przedstawionych okoliczności – nie była to choroba nagła. Skarżący nie był także hospitalizowany. Wiedząc zatem o toczącym się w stosunku do niego postępowaniu podatkowym powinien był tak zorganizować kwestię odbioru korespondencji, aby nie kolidowało to z koniecznością poddania się leczeniu. Sąd zauważa następnie, że również argumentacja Skarżącego dotycząca zniszczonej skrzynki pocztowej nie może być uznana jako uzasadniająca brak winy Skarżącego w uchybieniu przedmiotowego terminu. Skarżący nie wskazał, aby zgłaszał fakt uszkodzenia skrzynki organowi podatkowemu. Ponadto nie uprawdopodobnił w jakikolwiek sposób, że zniszczenie skrzynki na listy stanowiło przeszkodę do odbioru korespondencji zawierającej przedmiotową decyzję, której nie był w stanie pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując - własnym bądź innych - zdrowiem, życiem lub narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Odnosząc się natomiast do argumentacji Skarżącego dotyczącej telefonicznego monitorowania wydania decyzji - w terminie od 15 października 2014 r. do 20 listopada 2014 r. – Sąd zauważa, że jak wynika z twierdzeń Skarżącego, zaprzestał takiego działania po dniu 20 listopada 2014 r. i ponownie podjął powyżej wspomniane monitorowanie dopiero w dniu 12 stycznia 2015 r. W konkluzji – uwzględniając zatem całokształt przedstawionych przez Skarżącego okoliczności - nie sposób uznać, że dołożył on staranności, która winna przemawiać za uznaniem braku jego winy w niedotrzymaniu terminu. Wskazywane powody uchybienia terminowi do wniesienia skargi świadczą, zdaniem Sądu, o co najmniej lekkim niedbalstwie Skarżącego. Dopuszczenie się zaś przez stronę choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu własnych spraw, w świetle powołanych na wstępie uwag, wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Skarżący nie może bowiem oczekiwać, że brak staranności i nadzoru na korespondencją będzie rekompensowany przez Sąd, poprzez przywrócenie terminu do złożenia skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.