III SA/Wa 49/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja 2011 r. do maja 2012 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – C.W. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja 2011 r. do maja 2012 r. Pismem z dnia 20 lipca 2017 r. Skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także trudnych do odwrócenia skutków dla wnioskodawcy i jego rodziny. Według Skarżącego w niniejszej sprawie można mówić o znacznej szkodzie, bowiem rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonej decyzji będą większe niż zwykle wywołane wykonaniem danej decyzji. Zaznaczył, iż zobowiązania określone zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zostały naliczone w sposób prawidłowy, bowiem nie wzięto pod uwagę zeznań przygotowanych w imieniu wnioskodawcy przez profesjonalne biuro księgowe. W ocenie Skarżącego istnieje prawdopodobieństwo, iż w wyniku rozpoznania skargi zapadnie rozstrzygnięcie pozytywne dla wnioskodawcy. Skarżący podniósł, iż przysługująca mu emerytura od kilku miesięcy jest zajęta - regularnie pobierane są kwoty na poczet zobowiązania. Poinformował, iż wierzyciel zamierza zająć pojazd należący do wnioskodawcy na który został zaciągnięty kredyt konsumencki oraz zajęty zostanie dom w którym zamieszkuje, który jest obciążony kredytem hipotecznym. Skarżący wskazał, iż jest osobą w podeszłym wieku, schorowaną, a także nieaktywną zawodowo. W 2012 r. przestał pełnić funkcję członka zarządu. W ocenie Skarżącego w przypadku, kiedy w dalszym ciągu jego emerytura będzie podlegała zajęciu, a także w przypadku, gdy zajęty zostanie dom należący do niego dom lub samochód, banki w których posiada zobowiązania mogą zażądać natychmiastowej ich spłaty z powodu na niestabilną sytuację finansową, którą powoduje Urząd Skarbowy zajmując należące do Skarżącego konta. Do wniosku Skarżący załączył umowę kredytu konsumenckiego wraz z terminarzem jego spłat Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., przywoływana dalej jako: "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdza, że okoliczności przytoczone przez Skarżącego dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się Skarżący. Sąd zauważa, iż w związku z prowadzonym postępowaniem o przyznanie prawa pomocy Skarżący złożył do akt sprawy oświadczenie, iż ma 75 lat. Leczy się na przewlekłą chorobę serca. Jest przed operacją, a na leki wydaje miesięcznie 600 zł. Mieszka w domu o wartości ok. 480 tyś zł obciążonym kredytem w CHF z ratą miesięczną w wysokości 2 500 zł. Ponadto z oświadczeń Skarżącego wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Obydwoje uzyskują dochody jedynie z emerytur, Skarżący w wysokości 1 500 zł, a żona Skarżącego w wysokości 1 300 zł. Skarżący wyjaśnił, że w 2007 r., kiedy zaciągał razem z żoną kredyt, ich sytuacja finansowa była lepsza, ponieważ prowadzili działalność gospodarczą. Aktualnie nie stać ich na spłaty rat kredytu, z uwagi na niskie emerytury. W spłatach pomaga im syn. Zważywszy więc na wysokość określonego zobowiązania podatkowego stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Zdaniem Sądu, kwota dochodzonych zaległości jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z obecną sytuacją finansową Strony. Rozważając skutki zapłaty orzeczonej zaskarżoną decyzją należności, należy mieć na uwadze, iż potencjalna egzekucja tej należności mogłaby wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę i doprowadzić do trudnych do odwrócenia dla niego następstw finansowych w postaci wypowiedzenia udzielonych kredytów oraz zajęcia nieruchomości Skarżącego, w tym jego domu, w którym mieszka wraz z rodziną. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Sąd wyjaśnia, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.