III SA/Wa 496/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010r. postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi w kwocie powyżej 300 zł (słownie: trzysta złotych) W.K. (dalej zwany "Skarżącym"), na urzędowym formularzu PPF wniósł do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że nie posiada majątku, który mógłby przeznaczyć na poniesienie kosztów sądowych. Oświadczył, że jego wynagrodzenie za pracę wynosi 763,24 zł i jest w całości przeznaczane na utrzymanie syna, z którym pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Obecnie Skarżący zamieszkuje u brata i utrzymuje się dzięki pomocy rodziny. Skarżący wskazał, że posiada oszczędności w kwocie 300 zł oraz udziały w spółkach nieaktywnych lub w likwidacji – bez żadnego majątku. Skarżący posiada zaległości kredytowe w kwocie około 600.000zł. Odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego, Skarżący nadesłał, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu, poniesionej straty (PIT-37), z którego wynika, że w 2016r. osiągnął dochód w kwocie 8.887,50 zł. Wyjaśnił, że od rodziny otrzymuje pomoc w postaci zamieszkania i wyżywienia. Wskazał też, że nie posiada rachunków bankowych. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na dochody, stan majątkowy i rodzinny nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawę do przyznania prawa pomocy stanowią informacje wynikające z oświadczenia zawartego we wniosku składanym przez stronę na urzędowym formularzu (art. 252 § 1 P.p.s.a.). Jeżeli natomiast oświadczenie zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 P.p.s.a.). Obowiązek ten rozciąga się przy tym na wszystkie dokumenty zawierające dane na temat sytuacji majątkowej strony, pozwalające tym samym zbadać istnienie przesłanek przyznania prawa pomocy. Wystosowanie wezwania ma na celu weryfikację informacji zawartych we wniosku poprzez ich konfrontację ze stosowną dokumentacją i w efekcie poczynienie ustaleń, które byłyby wolne od jakichkolwiek wątpliwości. Podkreślić w tym miejscu także należy, że przyznanie prawa pomocy następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że w stosunku do jego osoby zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że Skarżący wykazał, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, które na obecnym jego etapie stanowi wpis od skargi w kwocie 500 zł. W ocenie referendarza sądowego, przemawiają za tym takie okoliczności, jak to, że Skarżący utrzymuje siebie i 10-letniego syna z wynagrodzenia w kwocie 743,24 zł miesięcznie oraz pomocy rodziny (zamieszkanie i wyżywienie). Ponadto Skarżący nie posiada majątku. Jednakże mimo trudnej sytuacji Skarżący poczynił oszczędności (300zł), wobec czego należało uznać, że uiścić wpis sądowy w kwocie powyżej 300 zł. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.