III SA/Wa 497/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska - Florek, , po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdze4nia nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r. postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi - Pismem z dnia 27 lutego 2009 r. P.. - "Skarżący" w niniejszej sprawie, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...]stycznia 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. Postanowieniem z dnia 25 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w niniejszej sprawie z uwagi na wniesienie jej do Sądu z uchybieniem terminu. Powyższe postanowienie, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy "potwierdzenia odbioru" (k- 15 akt sądowych) zostało doręczone Skarżącemu w dniu 1 kwietnia 2009 r. W dniu 8 kwietnia 2009 r. (data stempla pocztowego), za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż zaskarżona decyzja została doręczona Skarżącemu w dniu 27 stycznia 2009 r. w trybie art. 65 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "ppsa", w zw. z art. 138 kpc, tj. dorosłemu domownikowi. Podniósł, że dorosłym domownikiem, który odebrał zaskarżoną decyzję, była żona Skarżącego, która przekazała mężowi korespondencję z informacją, że decyzja została odebrana w dniu 28 stycznia 2009 r. Skarżący oświadczył, że wnosząc skargę do Sądu w dniu 27 lutego 2009 r. był w usprawiedliwionym przekonaniu, że zadośćuczynił ustawowemu terminowi do wniesienia skargi. Podniósł, że dopiero analiza treści uzasadnienia postanowienia o odrzuceniu skargi wyprowadziła go z błędu, co do rzeczywistego terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Skarżącego przyczyną uchybienia terminu był błędna informacja, co do terminu doręczenia decyzji, udzielona przez dorosłego domownika. Powyższa przyczyna ustała w dniu doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi tj 1 kwietnia 2009 r. Dodatkowo Skarżący przedłożył oświadczenie żony – M.L.-, z którego wynika, iż błędnie poinformowała Skarżącego o dacie odbioru decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 § 1 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 § 1, § 2 i § 3 ppsa – strona powinna wystąpić z takim wnioskiem, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z art. 87 § 4 ppsa równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych wyżej przesłanek. Jest ono możliwe w szczególności w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Podnieść zatem należy, że przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się to bez jej winy ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać ( por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, niepubl.) Przykładowo do takich okoliczności można zaliczyć nagłą chorobę, która uniemożliwi posłużenie się nawet innymi osobami np. dorosłym domownikiem, klęskę żywiołową lub też zdarzenie nagłe, którego strona nie mogła przewidzieć i zabezpieczyć się przez jego skutkami. Stwierdzić należy, że wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy. Decyzja będąca przedmiotem skargi została doręczona Skarżącemu w trybie art. 72 p.p.s.a.. który stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, (...) jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Należy zauważyć, że sam fakt, oświadczenia żony Skarżącego o pomyłce w poinformowaniu, co do daty odebrania decyzji, nie może świadczyć o braku winy w niedochowaniu terminu do złożenia skargi. Okoliczność ta świadczy raczej o braku staranności w dokonywaniu przedmiotowej czynności. Skarżący bowiem chcąc dochować staranności i zabezpieczając się przed ewentualnymi negatywnymi skutkami swojego działania miał możliwość np. potwierdzenia daty odbioru decyzji w Izbie Skarbowej w W. Zdaniem Sądu przekroczenie terminu do wniesienia skargi, nie zostało spowodowane żadnymi trudnymi do przezwyciężenia przeszkodami. Skarżący miał możliwość działania i przy minimalnymi wysiłku mógł potwierdzić datę odbioru decyzji uzyskując w ten sposób pewność, że skarga do Sądu zostanie wniesiona w terminie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.