III SA/Wa 500/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi A. P. w przedmiocie żądania wymierzenia Radzie Miasta W. grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 roku sygn. akt IIISAB/Wa 40/05 1) wymierza Radzie Miasta W. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych), 2) zasądza od Rady Miasta W. na rzecz skarżącego kwotę 204,80 zł (dwieście cztery złote 80/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 4 stycznia 2006 r. zatytułowanym "wniosek" A.P. – Skarżący w rozpatrywanej sprawie, zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o ukaranie grzywną Rady Miasta W., wobec niewykonania przez nią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r. (sygn. akt III SAB/Wa 40/05). W wyroku tym Sąd zobowiązał Radę Miasta W. do zawiadomienia Skarżącego A.P. o sposobie załatwienia jego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta W. z dnia 15 grudnia 2003 r. w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku. W uzasadnieniu swojego wniosku Skarżący wskazał, iż Rada Miasta W. otrzymała prawomocny wyrok w dniu 25 listopada 2005 r. i nie wykonała go w zakreślonym przez Sąd terminie. W związku z tym przed wystąpieniem do Sądu o wymierzenie grzywny, Skarżący dopełnił wymogu formalnego i zwrócił się do Rady w piśmie z dnia 28 grudnia 2005 r. z wezwaniem do wykonania wyroku. Skarżący domagając się wymierzenia grzywny w wysokości maksymalnej zwrócił uwagę, iż wcześniej Rada Miasta W. została już ukarana grzywną w wysokości 3.600 zł postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2004 r. (sygn. akt III SA/Wa 972/04) za nieprzekazanie w terminie skargi wraz aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu. W odpowiedzi na skargę z dnia 10 lutego 2006 r. pełnomocnik Rady Miasta W. wnosząc o oddalenie skargi wyjaśnił, iż z uwagi na bardzo dużą ilość spraw, które przewidziane zostały w porządkach obrad poszczególnych sesji Rady Miasta W., wynikających również z faktu rezygnacji przez Prezydenta Miasta z pełnionej funkcji, sprawa Skarżącego nie mogła zostać rozpoznana w zakreślonym przez Sąd terminie. Jednakże w dniu 9 lutego 2006 r. Rada podjęła uchwałę nr LXVIII/1998/2006 w sprawie rozpatrzenia skargi A. P. na działanie Rady Miasta W. w której uznała tę skargę za bezzasadną. Do odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta W. dołączył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię tej uchwały wraz załącznikiem zawierającym jej uzasadnienie. Pismem z dnia 28 marca 2006 r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika Rady Miasta W. o nadesłanie zwrotnego potwierdzenia odbioru, z którego wynikałby fakt poinformowania Skarżącego o podjęciu uchwały nr LXVIII z dnia 9 lutego 2006 r. Z nadesłanych w wykonaniu tego wezwania dokumentów wynika, iż Skarżącemu przekazano tekst tej uchwały przy piśmie z dnia 13 lutego 2006 r., które zostało mu doręczone w dniu 20 lutego 2006 r. W trakcie rozprawy Skarżący stwierdził, iż w związku z podjęciem uchwały przez Radę Miasta W. sprawie rozpatrzenia jego skargi z dnia 15 grudnia 2003 r., modyfikuje swój wniosek w ten sposób, iż nie domaga się już wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości, pozostawiając określenie jej wysokości do uznania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga ma uzasadnione podstawy i w związku z tym należało ją uwzględnić. Okoliczności faktyczne w rozpatrywanej sprawie nie budzą wątpliwości i nie są sporne pomiędzy Skarżącym a Radą Miasta W.. W sprawie oznaczonej sygnaturą III SAB/Wa 40/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. P. na bezczynność Rady Miasta W., wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2005 r. zobowiązał Radę do zawiadomienia Skarżącego o sposobie załatwienia jego skargi z dnia 15 grudnia 2003 r. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, co jak wynika z akt sprawy nastąpiło w dniu 25 listopada 2005 r. Następnie Skarżący, po uprzednim wezwaniu Rady Miasta W do wykonania powyższego wyroku, w dniu 4 stycznia 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się wymierzenia Radzie grzywny z powodu niewykonania przez nią powyższego wyroku. Z kolei Rada Miasta W. reprezentowana przez pełnomocnika przyznaje, iż z przyczyn wskazanych w odpowiedzi na skargę nie wywiązała się w terminie określonym w wyroku Sądu z dnia 31 sierpnia 2005 r. z nałożonego na nią obowiązku, gdyż uchwała w sprawie rozpatrzenia skargi Skarżącego na Prezydenta Miasta W., została podjęta w dniu 9 lutego 2006 r., a o jej treści Skarżący został poinformowany w dniu 20 lutego 2006 r. Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. W przypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, termin jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez Sąd na wydanie aktu lub dokonanie określonej czynności. W rozpatrywanej sprawie przyjmując ściśle wskazania zawarte w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r. oraz uwzględniając datę zaistnienia zdarzenia powodującego uruchomienie biegu wyznaczonego terminu, tj. dzień doręczenia Radzie odpisu prawomocnego wyroku, Rada Miasta W. była zobowiązana do wykonania tego wyroku poprzez poinformowanie Skarżącego o sposobie załatwienia jego skargi na Prezydenta Miasta W. - do dnia 27 grudnia 2005 r. (art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 111 § 2 i art. 112 Kodeksu cywilnego), natomiast wywiązała się z tego obowiązku w dniu 20 lutego 2006 r. poprzez doręczenie Skarżącemu treści uchwały nr LXVIII z dnia 9 lutego 2006 r. w sprawie rozpatrzenia jego skargi na działanie Prezydenta Miasta.. Zgodnie z art. 154 § 3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Tak więc Sąd oceniając zasadność skargi na niewykonanie wyroku bierze pod uwagę stan istniejący w czasie jej wnoszenia. Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest uwzględnić skargę wniesioną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., jeżeli w dniu jej wniesienia organ pozostawał w stanie bezczynności i nie wykonał prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w zakresie określonym w tym przepisie. Dotyczy to również sytuacji, która miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdy już po wniesieniu skargi, lecz przed jej rozpatrzeniem przez sąd, organ wykonał ostatecznie nałożony na niego prawomocnym wyrokiem obowiązek, aczkolwiek dokonał tego z przekroczeniem terminu wyznaczonego w orzeczeniu sądowym. Wymierzenie grzywny na podstawie powyższego przepisu ma bowiem za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale także element represyjny, stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych. W rozpatrywanej sprawie w chwili wniesienia skargi, tj. w dniu 4 stycznia 2006r. Rada Miasta W. pozostawała w bezczynności nie wykonawszy obowiązku nałożonego na nią wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2004 r. Wobec powyższego, a także uznając, że Skarżący wypełnił przesłankę wynikającą z powoływanego wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a. poprzez wezwanie Rady do wykonania wyroku (pismo z dnia 28 grudnia 2005 r.), skargę zawierającą żądanie wymierzenia grzywny należało uznać za zasadną. Natomiast przy określaniu wysokości grzywny Sąd uwzględnił okoliczność, iż ostatecznie Rada Miasta W. rozpatrzyła skargę Skarżącego, a zatem załatwiła sprawę, a zwłoka w wykonaniu obowiązku wynikającego z wyroku Sądu nie było znaczna. Ponadto Sąd wziął pod uwagę, iż załatwienie sprawy wymagało podjęcia uchwały przez organ kolegialny, co z natury rzeczy wymagało podjęcia określonych czynności proceduralno-technicznych, które nie występują, np. przy wydawaniu decyzji przez organy o charakterze monokratycznym, jak również wyjaśnienia pełnomocnika Rady, który wskazywał na bardzo dużą ilość spraw, które zostały przewidziane w porządkach obrad poszczególnych sesji Rady Miasta W., co wynikało z faktu rezygnacji przez Prezydenta Miasta z pełnionej funkcji. Wymierzając grzywnę w wysokości 500 zł Sąd uznał, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy będzie to kwota adekwatna do stopnia zawinienia ukaranego nią organu oraz zapewni, iż Rada Miasta W. zwróci w przyszłości należytą uwagę na wywiązywanie się z obowiązków nałożonych na nią wyrokami sądowymi. Jednocześnie Sąd prezentuje pogląd, iż przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. odwołujący się w swojej treści do ogłaszanej corocznie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, określa jedynie górną granicę grzywny, tak więc w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy, nie jest konieczne, aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski Sąd na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a, przy czym na zasądzoną na rzecz Skarżącego kwotę 204,80 zł składają się: kwota 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego przez Skarżącego wpisu sądowego oraz kwota 4,80 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu do sądu.