III SA/Wa 502/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, , po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie skargi na interpretację indywidualną w zakresie podatku od dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę W dniu [...] stycznia 2008 r. Minister Finansów, po rozpoznaniu wniosku Z. J. (zwanej dalej "Skarżącą"), wydał indywidualną interpretację w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Doręczając ww. informację organ pouczył Skarżącą, że iż od tego aktu administracyjnego przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym Skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako "ppsa"). Pismem z 31 stycznia 2008 r. Skarżąca wniosła do tutejszego Sądu skargę na ww. interpretację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na nie wyczerpanie przez Skarżącą środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ppsa, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego uregulowany został m.in. w art. 52 ppsa. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od w/w zasady generalnej ustawodawca przewidział w art. 52 § 3 ppsa wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. (a więc również na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W powyższych przepisach ustawodawca określił zatem warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź - w określonych przypadkach - wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż interpretacja indywidualna wydana przez Ministra Finansów podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ppsa, po spełnieniu warunku określonego w art. 52 § 3 ppsa, tj. po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, mimo wyraźnego pouczenia, Skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa od razu decydując się na wniesienia skargi. W opinii Sądu zaistniała zatem przesłanka uznania skargi za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W myśl natomiast z art. 58 § 3 ppsa postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. art. 52 § 3 oraz art. 58 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.