III SA/Wa 522/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko,, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Protokolant Łukasz Sędek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2009 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 13 marca 2007r., sygn. akt III SA/Wa 3611/06 uchylił postanowienie Ministra Finansów z [...] sierpnia 2006r., z uwagi na błędne przyjęcie, że P. S. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł po terminie skargę na czynności egzekucyjne. Sąd uznał, iż w sprawie jest oczywiste, że oparcie się przez Ministra Finansów wyłącznie na art. 44 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym w styczniu 2005r., w momencie kiedy oczywista była niekonstytucyjność przepisu, pozwoliło na oddalenie zażalenia. Sąd podkreślił, że doszło do tego w sytuacji, kiedy organ nie mógł już zasadnie podtrzymać tezy organu I instancji, że do doręczenia zawiadomienia doszło nie przez pocztę, lecz przez pracownika organu 23 grudnia 2004r. Przyjęcie terminu 14-dniowego, zgodnie z art. 44 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym od 6 czerwca 2005r. prowadziłoby do uznania, że przesyłkę doręczono w trybie zastępczym - 14 stycznia 2005r. Tym samym, w ocenie Sądu, oparcie rozstrzygnięcia o treść art. 44 K.p.a. w brzmieniu, którego zgodność z Konstytucją nie budzi wątpliwości, oznaczałoby uznanie, że skarga na czynności egzekucyjne została złożona z zachowaniem terminu. Sąd wskazał przy tym, że jeśli do doręczenia tytułu wykonawczego i zawiadomień o zajęciu doszło najwcześniej 3 stycznia 2005 r., to egzekucja należności prowadzona była w 2004r. bez wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Za uzasadnione Sąd uznał twierdzenie Skarżącego, iż zobowiązanie uległo najprawdopodobniej przedawnieniu. Uchylając zaskarżone postanowienie wskazał, że narusza ono zasady wyrażone w art. 7 oraz art. 8 K.p.a. Minister Finansów postanowieniem z [...] września 2007r. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. (alej DIS) z [...] maja 2005r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. DIS w L., po merytorycznym rozpoznaniu sprawy postanowieniem z [...] marca 2008r. uznał, że skarga Skarżącego z 24 stycznia 2005r. na dokonaną 31 grudnia 2004r. czynność zajęcia rachunku bankowego w Banku H. Oddział w L. na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. (nr [...]) jest nieuzasadniona. DIS na wstępie wskazał, że list polecony zawierający odpis tytułu wykonawczego i zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego złożono w placówce pocztowej 24 grudnia 2004r. i po dwukrotnym awizowaniu odesłano organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego L. 13 stycznia 2005r. Tym samym skarga na czynność egzekucyjną z 25 stycznia 2005r. została wniesione w terminie, o którym mowa w art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Oceniając meritum organ nadzoru stwierdził, że w ramach środków ochrony prawnej, jakim jest skarga na czynność egzekucyjną, organ dokonuje oceny czy wypełniono dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania dokonania czynności. W tym trybie nie można skutecznie wnosić zarzutów. DIS, po odwołaniu się do treści art. 26 § 5 u.p.e.a., stwierdził także, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje w dwojaki sposób: 1) z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie doszło 31 grudnia 2004r., kiedy nastąpiło doręczenie Bankowi Handlowemu (dłużnikowi zajętej wierzytelności) zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. W tym samym dniu zajęto rachunek bankowy Skarżącego. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego należało uznać za doręczone Skarżącemu 14 stycznia 2004r., gdyż list polecony zawierający ww. dokumenty złożono w placówce pocztowej 24 grudnia 2004r., a po dwukrotnym awizowaniu, zwrócono 13 stycznia 2005r. organowi egzekucyjnemu. Zdaniem DIS legalność ww. zajęcia nie budzi wątpliwości, gdyż jest to środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12a u.p.e.a. i dokonano go zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., uwzględniając też art. 67 u.p.e.a. DIS w odniesieniu do zarzutu skierowania do trzydziestu banków zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego stwierdził, że czynności te nie naruszały art. 1, art. 6, art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. Doprowadziły natomiast do ujawnienia informacji, że strona posiada rachunek w Banku H. Oddział w L. i w związku z tym doszło do skutecznego zajęcia rachunku bankowego. Każdy zobowiązany musi liczyć się z tym, że podczas trwającego postępowania zmierzającego do wyegzekwowania należności objętych tytułem wykonawczym, dojdzie do wykonania w drodze przymusu ciążących na stronie obowiązków. Z zasad wskazanych w powyższych przepisach wynika, że organ w trakcie toczącego się postępowania ma przede wszystkim obowiązek doprowadzić do wykonania przez zobowiązanego obowiązków na nim spoczywających. DIS ustosunkowując się do zarzutu przedawnienia stwierdził, że było to przedmiotem postępowania przed WSA w Łodzi, który wyrokiem z 20 lutego 2006r., sygn. akt I SA/Łd 1182/05 oddalił skargę strony, wyrażając przekonanie, że w związku z zastosowaniem skutecznego zajęcia rachunku bankowego doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia 31 grudnia 2001r. Pogląd ten podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 października 2006r. sygn. akt II FSK 952/06, oddalając skargę kasacyjna od ww. wyroku sądu pierwszej instancji. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., a także art. 26 § 5 u.p.e.a. przez dokonanie zajęć rachunków bankowych przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, naruszenie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 54 § 1 i 4, art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a. przez oddalenie skargi, mimo braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia, przy istnieniu przesłanek do umorzenia postępowania na skutek przedawnienia zobowiązania. W ocenie Skarżącego czynności egzekucyjnej dokonano przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i jako nieważna z mocy prawa, nie wywołała skutku przerwania biegu terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Za bezpodstawne Skarżący uznał twierdzenie, że wszczęcie egzekucji nastąpiło w związku z doręczeniem zawiadomienia z [...] grudnia 2004r. Nie zgodził się ponadto z twierdzeniem, iż przesłanie 30 zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego do różnych banków było zgodne z prawem. W jego ocenie rozesłanie ww. zawiadomień bez wszczęcia postępowania egzekucyjnego spowodowało naruszenie art. 25 § 5 u.p.e.a., a tym samym art. 7 § 2 i § 3 tej ustawy. Minister Finansów postanowieniem z [...] stycznia 2009r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, podtrzymując jego podstawę faktyczną i prawną. W uzasadnieniu za prawidłową uznał argumentację DIS, co do zgodności z prawem w tym z art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a., czynności zajęcia rachunku bankowego Skarżącego w Banku H. oraz skierowaniu 29 zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego do innych banków. Wskazał ponadto na treść art. 26 § 5 u.p.e.a. i wyjaśnił, że w sprawie realizacja tytułu wykonawczego z 21 grudnia 2004r. nr [...] nastąpiła w wyniku zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego, zawiadomieniem doręczonym dłużnikowi zajętej wierzytelności 31 grudnia 2004r. Odpis tego zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Skarżącemu 14 stycznia 2005r., na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2007r., sygn. akt III SA/Wa 3611/06, wydanym w sprawie. Minister za bezpodstawny uznał zarzut prowadzenia egzekucji bez wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Minister Finansów odnosząc się do kwestii naruszenia art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej wskazał, że okoliczności związane z nieistnieniem obowiązku, czy też przedawnieniem należności nie mogą być przedmiotem badania w trybie skargi uregulowanej w art. 54 § 1 u.p.e.a., a sprawa wszczęta wniesieniem przez Skarżącego zarzutów została zakończona ostatecznym postanowieniem DIS z [...] września 2006r. Minister zauważył również, że przedawnienie należności było przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 lutego 2006r. sygn. akt I SA/Łd 1182/05, w którym uznano, że czynność zajęcia rachunku bankowego Skarżącego przerwała 31 grudnia 2004r. bieg terminu przedawnienia należności z tytułu podatku od osób fizycznych za 1998r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Ministra Finansów [...] stycznia 2009r. Skarżący, wnosząc o jego uchylenie, zarzucił naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., przez ich niezastosowanie; - art. 26 § 5 u.p.e.a. przez dokonanie zajęć rachunków bankowych przed wszczęciem egzekucji administracyjnej; - art. 42, art. 43, art. 44 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez ich błędne zastosowanie, tj. uznanie fikcji doręczenia, mimo braku prawnych i faktycznych przesłanek dokonania takiego doręczenia oraz wbrew dowodom potwierdzającym dokonanie doręczenia w inny sposób oraz naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej zwana "P.p.s.a.") i art. 80 K.p.a. przez ich niezastosowanie; - art. 54 § 1 i 4, art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. oraz art. 6 K.p.a. przez oddalenie skargi mimo braku podstaw i przy istnieniu przesłanek do umorzenia postępowania. W uzasadnieniu zarzutów Skarżący wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od 31 grudnia 2002r. do przerwania biegu przedawnienie konieczne jest nie tylko dokonanie czynności egzekucyjnej w postaci doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, ale zastosowanie środka egzekucyjnego. Skarżący podtrzymał wcześniejszą argumentacją, że działania organu egzekucyjnego mimo braku wszczęcia postępowania egzekucyjnego naruszało zasadę uczestnictwa strony w postępowaniu egzekucyjnym, a skierowanie zawiadomień do 30 banków naruszało jego dobra osobiste. Podkreślił ponadto, że do przerwania biegu przedawnienia niezbędne jest doręczenie obydwu zawiadomień - do banku i do dłużnika - przed upływem terminu przedawnienia. W ocenie Skarżącego stanowisko to zaprezentował WSA w Warszawie w wyroku z 13 marca 2006r., zaś nie uwzględnienie go przez organ egzekucyjny wiązało się z naruszeniem art. 153 P.p.s.a. Skarżący wskazał także, powołując przykłady orzeczeń sądów administracyjnych, że czynność egzekucyjna podjęta z naruszeniem prawa - bez wszczęcia postępowanie egzekucyjnego - nie mogła doprowadzić do przerwania biegu przedawnienia. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 powołanej wyżej ustawy P.p.s.a., stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) - c) P.p.s.a.). W świetle akt sprawy wyżej określone przesłanki nie zachodzą. Sąd nie znalazł też podstaw do stwierdzenia, że zaskarżonym postanowieniem oraz w poprzedzającym go postanowieniu DIS z [...] marca 2008r. naruszono dyspozycję przepisu art. 153 P.p.s.a. w związku z błędnym zastosowaniem art. art. 42, art. 43, art. 44 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., tj. uznanie fikcji doręczenia, mimo braku prawnych i faktycznych przesłanek dokonania takiego doręczenia oraz wbrew dowodom potwierdzającym dokonanie doręczenia w inny sposób. Wbrew twierdzeniom skargi, organy nadzoru właściwe do rozpatrzenia skargi na czynności egzekucyjne, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Warszawie z 13 marca 2007r., sygn. akt III SA/Wa 3611/06, wiążącym w sprawie, przyjęły, że do doręczenia zastępczego przesyłki zawierającej zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego doszło po dwukrotnym awizowaniu przesyłki, a nie po jednokrotnym awizowaniu, o którym mowa w przepisie art. 44 K.p.a., przed zmianą, dokonaną w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Tym samym organy nadzoru przyjęły, że wniesienie skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego nastąpiło w terminie i możliwe było jej merytoryczne rozpatrzenie. Uczyniły tym samym zadość stanowisku wyrażonemu w wiążącym w sprawie wyroku WSA Warszawie z 13 marca 2007r., sygn. akt III SA/Wa 3611/06. Zdaniem Sądu wykonanie ww. orzeczenia przez organy nadzoru rozpatrujące skargę na czynności zajęcia rachunku bankowego strony skarżącej nie naruszało również art. 80 K.p.a. Niczym nieuzasadnione są również zarzuty skargi, iż przy rozpatrywaniu skargi na czynność zajęcia rachunku bankowego doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., przez ich niezastosowanie. Zdaniem Sądu, stosownie do dyspozycji art. 7 K.p.a. podjęto niezbędne działania zmierzające do dokładne wyjaśniania i załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes strony. Przez uwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie ze wskazaniami WSA w Warszawie doszło również do należytego wykonania dyspozycji art. 8 K.p.a., a o prawidłowym wykonaniu treść art. 77 § 1 K.p.a. świadczą uzasadniania wydanych w sprawie postanowień, w których w sposób szczegółowy odniesiono się zarówno do podnoszonych przez stronę zarzutów, jak również nakreślono okoliczności sprawy. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia - art. 26 § 5 u.p.e.a. przez dokonanie zajęć rachunków bankowych przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. W literaturze i orzecznictwie przyjmuj się, że istnieje różnica między postępowaniem egzekucyjnym a egzekucją. Przez egzekucję należy rozumieć czynności egzekucyjne, a przez postępowanie egzekucyjne - prowadzone przez organ egzekucyjny postępowanie, w ramach którego dochodzi do zastosowania czynności egzekucyjnych. Postępowanie egzekucyjne zostaje zatem wszczęte z chwilą złożenia przez wierzyciela wniosku o wszczęcie egzekucji, a jeżeli organ jest równocześnie wierzycielem, dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dzień wystawienia przezeń tytułu wykonawczego. Natomiast przepis art. 26 § 5 u.p.e.a. traktuje o wszczęciu egzekucji. Sąd zauważa, że prawidłowe jest stanowisko organu obu instancji, że do wszczęcia egzekucji może dojść w dwojaki sposób, z chwilą: 1) doręczenia zawiadomienia o zajęciu dłużnikowi zajętej wierzytelności (np. bankowi, tak, jak niniejszej sprawie) wraz z odpisem tytułu wykonawczego, bądź 2) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Tym samym do wszczęcia egzekucji dochodzi z chwilą przystąpienia organu egzekucyjnego lub egzekutora do pierwszej czynności egzekucyjnej. W rozpoznawanej sprawie, na co prawidłowo uwagę zwrócił Minister Finansów, jak również DIS, egzekucję wszczęto z chwilą dokonania zajęcia rachunku bankowego oraz doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności - bankowi zawiadomienia o zajęciu tegoż rachunku, wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Było to działanie prawidłowe i legalne z uwagi na treść art. 26 § 5 u.p.e.a. Tym samym Sąd ocenił, że oczywiście bezzasadne są zarzuty skargi o naruszeniu przez organy nadzoru rozpatrujące skargę na czynności egzekucyjne treści art. 26 § 5 u.p.e.a. Skoro możliwe było wszczęcie egzekucji przed doręczeniem stronie skarżącej tytułu wykonawczego, czynienie zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie może być skuteczne. Sąd wyjaśnia przy tym, że w dotychczasowym orzecznictwie, które sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, wielokrotnie podkreślano, że dokonując zajęcia rachunku bankowego należy najpierw skierować do banku zawiadomienie o zajęciu rachunku, a następnie - po dokonaniu zajęcia - powiadomić zobowiązanego o zajęciu. (por. np. wyrok NSA z 22 grudnia 1999r., sygn. akt III SA 8330/98, Lex nr 47238). Taka kolejność czynności ma na celu uniemożliwienie zobowiązanemu wypłaty pieniędzy z rachunku. Jest również prawidłowa z uwagi na dyspozycję art. 26 § 5 u.p.e.a. Sąd nie znalazł również podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi o naruszeniu art. 54 § 1 i 4 u.p.e.a., art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. oraz art. 6 K.p.a. przez oddalenie skargi mimo braku podstaw i przy istnieniu przesłanek do umorzenia postępowania. Zdaniem Sądu prawidłowe było przyjęcie przez organy obu instancji, że czynność zajęcia rachunku bankowego strony była prawidłowa pod względem formalnym, a tym samym legalna. Dokonano jej, wbrew twierdzeniom strony, przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego tytułem wykonawczym. Okoliczność tą, niewątpliwą w świetle akt rozpoznawanej sprawy, na podstawie których, stosownie do art. 133 § 1 P.p.s.a., orzeka Wojewódzki Sąd Administracyjny, potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 października 2006r., sygn. akt II FSK 952/06, wydanym wobec strony skarżącej, na co prawidłowo zwróciły uwagę organy nadzoru rozpatrujące skargę strony na czynności egzekucyjne. Tym samym nie można przyjąć, tak jak czyni to strona w skardze, że spełniono przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz naruszono art. 6 K.p.a., mówiący o tym, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Sąd wskazuje ponadto, że przepisy art. 1a pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 54 § 1 u.p.e.a. wskazują, jak rozumieć pojęcie "czynności egzekucyjnych". W świetle tych unormowań są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne (a nie akty prawne). W skardze na czynności egzekucyjne można podnieść - co podnoszono konsekwentnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego -okoliczności które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia (por. wyrok NSA z 14 czerwca 1996r., sygn. akt SA/Kr 206/96, LEX 29274). Strona w skardze złożonej w postępowaniu przed organami egzekucyjnymi na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., kwestionowała wystosowanie do 30 banków zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych w trybie art. 80 § 1 u.p.e.a. W tym zakresie, jak prawidłowo stwierdziły organy administracyjne obu instancji - nie można również uznać skargi za uzasadnioną. Zawarte w art. 1 i art. 6 § 1 oraz art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. tzw. zasady ogólne postępowania egzekucyjnego, zobowiązują organ egzekucyjny w trakcie toczącego się przed nim postępowania przede wszystkim do doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązków na nim spoczywających przez zastosowanie środków przymusu, środków egzekucyjnych. Organ ma obowiązek wziąć pod uwagę określoną w art. 7 § 2 u.p.e.a. zasadę stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązków oraz treść art. 7 § 1 u.p.e.a., który zobowiązuje go do zastosowania środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. W tym zakresie nie można mówić o naruszeniu prawa przez organ dokonujący wysłania zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych. Działania podjęte przez organ spowodowały ponadto wyegzekwowanie należności, których strona skarżąca nie zapłaciła dobrowolnie, godząc się tym samym na stosowanie wobec niej środków egzekucyjnych. Sąd stwierdza również, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności, która podlega egzekucji. Rachunek pozostaje więc otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. W prawdzie z dyspozycji art. 81 § 1 u.p.e.a. wynika, że zajęcie jest skuteczne niezależnie od tego czy organ wskazał w zawiadomieniu, o których mowa w art. 80 § 1 u.p.e.a., numery tych rachunków zobowiązanego, ale w sytuacji, gdy w banku nie jest prowadzony rachunek bankowy dla określonego dłużnika stanowi to do przeszkodę w dokonywaniu wpłat organowi egzekucyjnemu i powoduje zwrot zawiadomień dokonanych w trybie art. 80 § 1 u.p.e.a. bez konsekwencji egzekucyjnych. Nie dochodzi również, wbrew twierdzeniom skarżącej do naruszenia w takiej sytuacji tajemnicy skarbowej przez organ egzekucyjny. Sąd mając na względzie powyższe rozważania oraz treść art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 132 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.