III SA/Wa 523/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty i marzec 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty i marzec 2013 r. W powyższej skardze Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji w toku postępowania egzekucyjnego bezsprzecznie stanowić będzie o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w majątku Spółki, która to szkoda spowoduje niemożliwe do odwrócenia skutki dla dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez A. Sp. z o.o. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę płynności finansowej, bowiem sama Spółka nie posiada dostatecznej zdolności kredytowej, aby dokonać zapłaty określonego przez organ zobowiązania podatkowego w oparciu o zewnętrzne źródła finansowania. Z powyżej przedstawionych informacji wynika, iż w chwili obecnej Spółka nie jest w stanie zrealizować ostatecznej decyzji wydanej przez Dyrektora IAS. Oznacza to, że z uwagi na obowiązek wykonania zaskarżanej decyzji Spółka stanie się niewypłacalna, a to z kolei spowoduje konieczność postawienia jej w stan upadłości. Zakończenie bytu prawnego Spółki po przeprowadzeniu postępowania upadłościowego stanowi skutek niemożliwy do odwrócenia, nie będą bowiem dostępne żadne siły ani żadne środki, które pozwoliłyby na powrót do stanu poprzedniego po wzruszeniu zaskarżonej decyzji przez Sąd. Skarżąca ma świadomość, że z uwagi na znaczą ilość spraw sądowoadministracyjnych prowadzonych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w szczególności przed III Wydziałem Orzeczniczym, czas oczekiwania na wyznaczenie terminu rozprawy wydłużył się do ok. 16 miesięcy. Oznacza to, że wobec Spółki istnieje ryzyko, że zanim jeszcze rzeczona sprawa znajdzie się na wokandzie tutejszego Sądu, Podatnik zmuszony będzie do zakończenia prowadzonej działalności i ogłoszenia upadłości. Tym samym sama skarga stanie się bezprzedmiotowa z uwagi na utratę przez Podatnika zdolności sądowej, postępowanie sądowoadministracyjne zostanie umorzone, a kontrola legalności zaskarżonego aktu stanie się bezcelowa. Bez wątpienia Spółka zagrożona jest wyrządzeniem jej znacznej majątkowej szkody, która to szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot pobranych świadczeń. W razie wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie tym samym do istotnej i nieodwracalnej zmiany rzeczywistości. W ocenie Skarżącej w przedmiotowej sprawie spełnione są niezbędne przesłanki dla przyznania jej tymczasowej ochrony przed negatywnymi skutkami wykonania decyzji Dyrektora IAS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek nie spełnia powyższych wymogów. Skarżąca nie uzasadniła w niniejszej sprawie należycie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podała bowiem popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi dokonać pełnej oceny zasadności twierdzeń zawartych we wniosku. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, a mianowicie zagrożenie, że na skutek egzekucji należności podatkowej objętej zaskarżoną decyzją zostanie ona pozbawiona płynności finansowej i środków na zapłatę jej zobowiązań, a w konsekwencji, iż wykonanie tej decyzji może spowodować ogłoszenie jej upadłości, nie zostały udowodnione. Z przedstawionych przez Skarżącą dokumentów nie wynika bowiem jakie Skarżąca obecnie osiąga przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym niemożliwe jest porównanie z kosztami ich uzyskania. Brak jest również popartych stosownymi dokumentami pełnych informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Skarżąca nie wykazała zatem zdaniem Sądu, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia jej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.