III SA/Wa 525/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi P.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę P.G. [zwany dalej: "skarżący"] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie opisane w komparycji niniejszego postanowienia. Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2018 r. [k. 21 akt sądowych] W dniu 4 kwietnia 2018 r. [data stempla biura podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie] wpłynęło do tut. Sądu pismo Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. [dalej jako "DIAS"] przekazujące pisma skarżącego z dnia 26 marca 2018 r. zatytułowane "Prośba o zwolnienie z uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych" oraz "Odwołanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na odpowiedź na skargę z dnia 19 lutego 2018 r.". Skarżący nadał ww. pisma do DIAS w dniu 26 marca 2018 r. [k. 19 akt sądowych] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 tekst jednolity ze zm.) zwana dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Zarządzenie z dnia 27 lutego 2018 r. wzywające do uiszczenia wpisu od skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2018 r., a więc termin do uiszczenia wpisu mijał z dniem 26 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w postanowieniu z dnia 21 listopada 2017 r. [sygn. akt II GZ 841/17, orzeczenia dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl] podkreślił, że po wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu, przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia tej opłaty, uzależnione jest od tego, czy wniosek w tym przedmiocie, zostanie złożony w terminie otwartym do uiszczenia wpisu. Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy po upływie ww. terminu nie ma żadnego wpływu na obowiązek uiszczania opłat, do których strona została wezwana na mocy prawomocnych zarządzeń w tym przedmiocie [por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 marca 2017 r., I OZ 486/17, z 8 marca 2017 r., I GZ 35/17, z 13 stycznia 2012 r., II OSK 81/12 oraz z 30 sierpnia 2011 r. I FZ 181/11, CBOSA]. Ponadto, zgodnie z art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Strona, która nie ma miejsca zamieszkania, pobytu lub siedziby na obszarze właściwości sądu, o którym mowa w § 1, może złożyć wniosek w innym wojewódzkim sądzie administracyjnym. Wniosek ten przesyła się niezwłocznie do sądu właściwego [§ 2 art. 254 p.p.s.a.]. Jak wskazał NSA, brzmienie przywołanego przepisu wskazuje zatem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być co do zasady złożony bezpośrednio do sądu administracyjnego właściwego do jego rozpoznania (wyjątkowo do innego miejscowo sądu administracyjnego). Przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują w takiej sytuacji (tak jak w przypadku wnoszenia skargi - art. 53 § 1 p.p.s.a.) pośrednictwa. Skarżący przesłał wniosek o przyznanie prawa pomocy do DIAS, nie zaś do tut. Sądu. W tej sytuacji terminowość wniosku należy ocenić zgodnie z datą stempla biura podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [4 kwietnia 2018 r.], nie zaś z datą nadania przesyłki do DIAS [26 marca 2018 r.]. W terminie zakreślonym przez Sąd, nie został uiszczony wpis od skargi ani nie został skutecznie przerwany bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi, dlatego też na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia. Ponadto mając na uwadze powyższe, wniosek o przyznanie prawa pomocy nie podlegał rozpoznaniu jako bezprzedmiotowy.