III SA/Wa 531/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. i J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji J. K. i J. K. (dalej zwani: "Skarżącymi") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Skarżący wnioskiem z 11 marca 2015 r., uzupełnionym pismem z 25 maja 2015 r., wystąpili o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wniesienie skargi i duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazali, że ze względu na wiek i stan zdrowia, a także wysoką kwotę zobowiązania określoną w zaskarżonej decyzji, jej wykonanie stanowi realne i bezpośrednie zagrożenie wyrządzenia Skarżącym znacznej szkody i spowodowania skutków niemożliwych do odwrócenia. Zdaniem Skarżących zajęcie przez organ egzekucyjny "głodowych emerytur" - jedynego źródła ich dochodów - będzie niehumanitarne i nieludzkie, bowiem narazi ich na niemożność kupna leków "podtrzymujących życie i kruchy stan zdrowia", żywności, wizyt u lekarzy, czy usług rehabilitacji po przebytych zabiegach. W ocenie Skarżących szkoda, która może zostać wyrządzona, nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Wykonanie zaskarżonej decyzji może w sposób znaczący wpłynąć na egzystencję Skarżących, a wartość wyegzekwowanego zobowiązania w stosunku do otrzymywanych świadczeń emerytalnych, czyni zasadnym złożony wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżących we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego tj. 2 648 993 zł, którego decyzja ta dotyczy. Kwota ta jest bowiem kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z obecną sytuacją majątkową Skarżących zobrazowaną w przedłożonych dokumentach i oświadczeniach - w trakcie postępowania w przedmiocie udzielenia Skarżącym prawa pomocy w niniejszej sprawie - oraz w powiązaniu z faktem, iż jedynym dochodem Skarżących są świadczenia emerytalne w wysokości 898,61 zł oraz 924,82 zł. W związku z powyższym Sąd podzielił stanowisko Skarżących, iż wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim jej legalność zostanie zbadana przez Sąd, może mieć zdecydowanie negatywny wpływ na możliwości utrzymania się Skarżących, a przede wszystkim może stanowić zagrożenie dla zdrowia Skarżącego, który ponosi szereg niezbędnych wydatków związanych z leczeniem. W ocenie Sądu powyższe okoliczności wypełniają zatem przesłanki wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zarówno przesłankę znacznej szkody, w tym konkretnym przypadku niemajątkowej, oraz przesłankę trudnych do odwrócenia skutków, bowiem późniejszy zwrot wyegzekwowanego zobowiązania nie przywróciłby rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wskazuje również, iż przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, bowiem przesłanki wynikające z art. 61 § 3 P.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). W związku z tym argumentacja Skarżących w tym zakresie nie była brana pod uwagę. Sąd w tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.