III SA/Wa 537/10

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi L. B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lutego 2010 r. sygn III SA/Wa 1359/09 w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. L. B., w wykonaniu wezwania referendarza sądowego, zwrócił się, na formularzu PPF z 2 lipca 2010 r., o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że nie ma jakiegokolwiek majątku, oszczędności, kont, obrazów, biżuterii, samochodu, obligacji. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Utrzymuje się z emerytury (1032,52 zł brutto) i emerytury żony (ok. 2390 brutto). Wskazał, ze miesięczne wydatki związane z koniecznym utrzymaniem nie wystarczają na ich pokrycie z dochodów skarżącego i jego żony. Skarżący, w piśmie z 2 lipca 2010 r. wskazał, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której zostało już prawomocnie przyznane prawo pomocy. Powołał się na sprawę o sygnaturze III SA/Wa 1359/09, której kontynuacją jest zawisłą sprawa. Powołał się nadto na swój ciężki stan zdrowia, dowody stanu zdrowia dołączone do akt, postanowienia Międzynarodowego Paktu Praw Człowieka, z 1966 r., Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, art. 68 § 3, art. 30, art. 38, art. 40 Konstytucji RP. Zarzucił referendarzowi sądowemu obrazę prawa międzynarodowego, "niedopuszczalną ingerencję Sądu, jako władzy publicznej, w korzystaniu z prawa do poszanowania życia skarżącego, co nastąpiło w związku z wyczerpaniem powołanym wezwaniem ustawowych przesłanek tortur, stanowiących czyn niedozwolony powołanego pracownika sadu (...)". Skarżący wyjaśnił na czym polega popełnienie czynu niedozwolonego przez funkcjonariusza publicznego. Wskazał, że nadsyła wnioskowane dokumenty – w tym wypełniony formularz PPF – "w sytuacji wymuszenia". Nadto wskazał, ze utrzymuje się jedynie z renty i emerytury – ograniczonej do 40 % w wyniku działań organów egzekucyjnych. Nie posiada oszczędności, rachunków bankowych. Posiada natomiast zobowiązania w wysokości ok. 150 tys. zł. Referendarz sądowy wskazuje, że postępowanie o wznowienie postępowania jest odrębnym postępowaniem względem postępowania "wznawianego". Stąd, niezależnie od zakresu przyznanego prawa pomocy (np. zwolnienie jedynie od wpisu od skargi, a nie od skargi kasacyjnej, czy też skargi o wznowienie), wniosek skarżącego należy rozpoznawać odrębnie. Warunkiem rozpoznania wniosku o prawo pomocy jest nadesłanie wypełnionego formularza PPF. Brak nadesłania formularza, skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania (art. 257 u.p.p.s.a.). Niewykonanie wezwania referendarza sądowe o wyjaśnienie sytuacji majątkowej może skutkować oddaleniem wniosku ze względu na brak wyjaśnienia sytuacji majątkowej. Wbrew poglądom skarżącego przypisywanym referendarzowi, w ocenie referendarza sądowego, wykonanie przepisów o prawie pomocy z u.p.p.s.a. nie powinno niweczyć zabezpieczeń prawa do ochrony zdrowia z art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483), jeżeli wysokość środków finansowych leżących w dyspozycji strony nie umożliwia jednoczesnej realizacji prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) i prawa do ochrony zdrowia. (art. 68 ust. 1 Konstytucji RP). W rozważaniach referendarz sądowy pominął kwestię braku bezpośredniej stosowalności niektórych przepisów Konstytucji RP. Sytuacja majątkowa skarżącego została oceniona w dwóch postanowieniach – z 31 maja 2010 r. i z 20 października 2009 r. sygn III SA/Wa 1359/09, natomiast skarżący nie przedstawił okoliczności, które uzasadniałyby podjęcie przez referendarza poglądu o konieczności zmiany powziętej oceny. Ze względu na odesłanie przez skarżącego do dokumentów nadesłanych do sprawy III SA/Wa 1359/09, treść nowego formularza PPF oraz "wnikliwą" interpretację, dokonaną przez skarżącego, sposobu stosowania art. 255 u.p.p.s.a., przepisów Konstytucji RP, Konwencji o Ochronie Praw Człowieka, czy też orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka referendarz sądowy, uznał, że skarżący, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. – zasługuje na przyznanie prawa pomocy we wskazanym w sentencji zakresie.