III SA/Wa 539/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, , po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: - odrzucić skargę - Pismem z dnia 16 lutego 2009 r. O. sp. z o.o. z siedzibą w W., działając przez pełnomocnika - radcę prawnego, złożyła skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W rejestrze dochodów budżetowych Sądu do dnia 19 czerwca 2009 r. nie odnotowano uiszczenia w niniejszej sprawie stałego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) powoływanej dalej: "p.p.s.a.", pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygnatura akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z powyższym przepisem, a także z art. 2 Konstytucji RP, przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.) powoływanego dalej jako "rozporządzenie Rady Ministrów", zgodnie z którym wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego opublikowane zostało w Dzienniku Ustaw z dnia 17 marca 2006 r. i z tym dniem przestał obowiązywać wskazany przepis rozporządzenia Rady Ministrów. Przedmiotem skargi, wniesionej w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Wydając zaskarżoną interpretację organ nie określał wysokości należności podatkowych, ustosunkowywał się jedynie do przedstawionego przez Skarżącą stanowiska w zakresie interpretacji wskazanych przepisów prawa. Tym samym nie można uznać, że przedmiotem zaskarżonego aktu była należność pieniężna, stanowiąca wartość przedmiotu zaskarżenia, o której mowa w art. 216 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że w sprawie niniejszej wartość przedmiotu zaskarżenia nie może być określona kwotowo. W rezultacie zastosowania w sprawie nie mógł mieć przepis § 1 rozporządzenia Rady Ministrów, określający wysokość wpisu stosunkowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i stanowiący, że wysokość ta zależy od wysokości należności objętej zaskarżonym aktem. Skoro zatem w sprawie nie był należny wpis stosunkowy, należało przyjąć, że właściwy jest wpis stały. Kwoty wpisu stałego od skargi do sądu administracyjnego pierwszej instancji oraz od zażalenia na postanowienia tych sądów określają przepisy § 2 rozporządzenia Rady Ministrów, uzależniając ich wysokość od formy prawnej zaskarżonego aktu, a także od jego przedmiotu. Sąd stwierdził, że zaskarżoną interpretację Ministra Finansów należy zakwalifikować jako objętą dyspozycją § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów, zgodnie z którym wpis w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1 - 5 tego rozporządzenia jest wpisem stałym i wynosi 200 zł. W przypadku składania skargi na taką interpretację przez radcę prawnego lub adwokata, kwota wpisu powinna więc zostać uiszczona wraz z wniesieniem tejże skargi. Tymczasem jak wynika z kontroli rejestru dochodów budżetowych sądu, przy wniesieniu skargi pełnomocnik Skarżącej - radca prawny nie wpłacił należnego wpisu stałego. Nie uczynił tego również w okresie późniejszym (do 19 czerwca 2009r.), co zostało potwierdzone notatką starszego księgowego - k. 35 akt sądowych. Tym samym uznać należało, że w sprawie zachodzi określona w ww. art. 221 p.p.s.a. przesłanka odrzucenia skargi, tj. nieuiszczenie przez profesjonalnego pełnomocnika wpisu stałego, któremu skarga ta podlegała. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 221 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.