III SA/Wa 542/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2010 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – M. O. (dalej zwany: Skarżącym) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adwokata M. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2010 r. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwana: P.p.s.a.) z uwagi na to, że jej wykonanie grozi niepowetowaną szkodą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 §1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę skarżącą, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Natomiast w niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącego po pierwsze wskazał błędną podstawę prawną wniosku a ponadto nie odniósł się do wniosku o wstrzymanie decyzji w żaden sposób. Podkreślić należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 P. p .s .a . nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi ( por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Skarżący nie wskazał, istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jego wnioskiem. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dopatrzył się natomiast z urzędu takich okoliczności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.