III SA/Wa 542/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor sądowy Tomasz Grzybowski po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2023 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: odrzucić skargę. Na podstawie zarządzenia z 1 marca 2024 r. spółkę wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby podpisującej skargę do reprezentacji spółki. Ponadto wezwano również (zarządzenie z 5 marca 2024 r.) do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania należało zrealizować w ustawowym terminie 7 dni. Sąd doręczył wezwania przesyłką pocztową, ponieważ strona w złożonej skardze wskazała adres do korespondencji, co należało odczytywać jako oświadczenie o rezygnacji z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 74a § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwania zostały doręczone stronie wraz z odpisem odpowiedzi na skargę w dniu 22 marca 2024 r. jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki je zawierającej (w aktach sąd., k. 37). Na potwierdzeniu widnieje podpis osoby podpisującej skargę, pana Ł. W. Termin uzupełnienia braków upływał 29 marca 2024 r. Do powyższych wezwań strona nie odniosła się w żaden sposób. Nie odnotowano też wpływu wpisu od skargi (k. 53 akt sądowych). Uznać wobec tego należy, że nie uzupełniono ww. braku formalnego skargi w postaci wykazania umocowania osoby podpisującej skargę do reprezentacji spółki, w rozumieniu art. 29 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tzn. nie przedstawiono w szczególności odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Nie uiszczono również, jak zauważono, wpisu od skargi. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 oraz art. 220 § 3 ww. ustawy.