III SA/Wa 543/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do października 2009 r. postanawia 1) uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2014 r.; 2) wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący – M. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do października 2009 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z dnia 25 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, gdyż wniosek strony w tym względzie nie został należycie uzasadniony. Pismem z dnia 16 maja 2014 r. Skarżący wniósł o zmianę postanowienia z dnia 25 marca 2014 r. poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż do daty niniejszego wniosku Skarżący tytułem wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. wpłacił na rachunek Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. kwotę 455.000 zł. Jednocześnie wobec braku wystarczających środków Skarżący nie uregulował wymagalnych zobowiązań handlowych wobec swoich kontrahentów z tytułu zakupionych towarów i nabytych usług na łączną kwotę 70.922 PLN. W związku z kontynuowaną działalności gospodarczą Skarżący ponosi stałe koszty tej działalności wysokości 8.450 zł (wartość uśredniona). Nadto w I kwartale 2014r. z działalności gospodarczej Skarżący poniósł stratę w wysokości 4.155,98 zł, na co składa się: - za styczeń 2014r. - dochód do opodatkowania w wysokości 4.370,20 zł; - za luty 2014r. - dochód do opodatkowania w wysokości 1.230,71 zł; - za marzec 2014r. - strata podatkowa (nadwyżka poniesionych kosztów uzyskania przychodów nad uzyskanymi przychodami) - 9.756,89 zł. Skarżący wskazał, iż kwota zobowiązania do zapłaty wynikającego z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013r. wynosi 630.372 zł (bez uwzględniania odsetek od zaległości za okres przypadający po wniesieniu skargi). Skarżący znajduje się obecnie w wyjątkowo niekorzystnej sytuacji finansowej mającej bezpośredni wpływ na płynność finansową. Na dzień niniejszego wniosku Skarżący posiada: - środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym w wysokości 5.449,49 zł; - samochód dostawczy marki [...] wykorzystywany w działalności gospodarczej (środek transportu) - szacunkowa wartość 15.000 zł; - wózek widłowy wykorzystywany w działalności gospodarczej - szacunkowa wartość 15.000 zł; - wyposażenie sklepu - szacunkowa wartość 1.200 zł; - towar handlowe (w tym towary za które Skarżący zalega z zapłatą) - 218.000 zł. W okresie ostatnich trzech lat Skarżący uzyskał dochód w łącznej wysokości: - za 2013r. - 303.236,43 zł; - za 2012r.-227.112,63 zł Łącznie podatek dochodowy za lata 2012-2013r. wyniósł 97.639,86 zł. Skarżący nie posiada składników majątkowych o znacznej wartości, które mógłby zbyć celem pozyskania środków pieniężnych z przeznaczeniem na zapłatę kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazuje, że ww. składniki majątku (samochód i wózek widłowy) są niezbędne w prowadzonej działalności gospodarczej, a bez nich Skarżący musiałby ponosić dodatkowe koszty m.in. związane z transportem nabywanych i sprzedawanych towarów. W świetle powyższego Skarżący nie ma możliwości wykonania zaskarżanej decyzji, bez konieczności definitywnego zakończenia (likwidacji) prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący wskazuje, że w jego ocenie odmowa wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji będzie skutkować powstaniem znacznej szkody, jak również wystąpią trudne do odwrócenia skutki dla Skarżącego. Poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Skarżący uzyska możliwość kontynuowania działalności gospodarczej celem generowania przychodów i zysków, co będzie w interesie zarówno Skarżącego, jak i finansów publicznych. W związku z powyższym w ocenie Skarżącego zachodzą podstawy do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Do wniosku załączył uwierzytelnione kopie dokumentów wymienionych we wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270)– dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu Sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Natomiast zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Z analizy przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza powołanych przez Skarżącego we wniosku okoliczności i dowodów przedstawionych na ich poparcie w piśmie z dnia 16 maja 2014r. daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie wynosi 630.372 zł, co jest kwotą znaczną. Ponadto egzekucja wymienionej kwoty wraz z należnymi odsetkami mogłaby wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę i mogłaby negatywnie wpłynąć na działalność gospodarczą Skarżącego. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.