III SA/Wa 549/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, asesor WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), Protokolant referent Jolanta Replin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...]; 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 4.751 zł (słownie: cztery tysiące siedemset pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON") na podstawie art. 21 § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm., zwana dalej: "O.p.") oraz art. 33 ust. 7, ust. 7a, ust. 8, ust. 8a i art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2046 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji"), określił wysokość zobowiązania pracodawcy B. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca", "Strona") za marzec 2013 r., wynikającego z naruszenia obowiązku przekazania w zakreślonym ustawowo terminie, proporcjonalnie podzielonych środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych po dokonaniu podziału pracodawcy w kwocie 53 966 zł. Organ ustalił, że na skutek dokonanego z dniem 31 grudnia 2012 r. podziału pracodawcy S. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A.", przekazano Skarżącej z dniem 1 stycznia 2013 r. 30 pracowników. Następnie dotychczasowy pracodawca przekazał Skarżącej część środków Zakładowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "ZFRON") wyliczoną zgodnie z art. 33 ust. 8a pkt 1 ustawy o rehabilitacji, odpowiednio w dniach 30 stycznia 2013 r., 1 lutego 2013 r. oraz 25 stycznia 2013 r. Powyższe środki zostały przekazane bezpośrednio na rachunek bieżący Strony w zakreślonym 3 miesięcznym terminie. W ocenie Prezesa Zarządu PFRON przekazanie środków nastąpiło niezgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 8 i 8a ww. ustawy. Od ww. decyzji Strona złożyła odwołanie zarzucając organowi: wydanie decyzji bez podstawy prawnej oraz naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 33 ust. 8a ustawy o rehabilitacji przez błędne uznanie, że nie zrealizowano obowiązku przekazania proporcjonalnie podzielonych środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a co za tym idzie środki, które zostały przekazane Spółce przejmującej część zorganizowaną przedsiębiorstwa powinny były trafić do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON’) albo więc nie odnotowano dokonanych wpłat albo zastosowano przepis, który nie stanowi podstawy subsumpcji do zaistniałego stanu faktycznego, co pozostaje w sprzeczności z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, naruszenie prawa procesowego: art. 120 oraz art. 121 § 1 i § 2, art. 124, art. 165b O.p. tj. zasady praworządności wynikającej z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaufania do organu podatkowego oraz zasady przekonywania, a także wszczęcia postępowania pomimo wywiązania się przez podatnika z obowiązku dokonania korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości. Zaskarżona decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "Organ" bądź "Minister") utrzymał w mocy ww. decyzję Prezesa Zarządu PFRON. Minister podniósł, że Skarżąca nie przekazała w terminie proporcjonalnie podzielonych środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych po dokonaniu podziału pracodawcy, co znajduje potwierdzenie w protokole kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości danych wskazanych w zgłoszeniu rejestracyjnym oraz prawidłowości gromadzenia i wydatkowania przez pracodawcę środków ZFRON za okres od 1 stycznia 2013 r. do 30 września 2015 r. oraz załącznikach do tego protokołu. Organ wskazał, że z dniem 31 grudnia 2012 r. doszło do podziału pracodawcy Agencji O. i przekazania z dniem 1 stycznia 2013 r. 30 pracowników Skarżącej. Jak podał Minister, pierwszy z wymienionych przekazał kontrolowanej Spółce część środków ZFRON wyliczoną zgodnie z art. 33 ust. 8a pkt 1 ustawy o rehabilitacji w dniach: 30 stycznia 2013 r. - 40 000 zł, 1 lutego 2013 r. - 10 000 zł, 25 marca 2013 r. - 3 966 zł, dokonując przelewów bankowych na rachunek bieżący kontrolowanej Spółki. Następnie, Skarżąca środki te przelała na swój rachunek bankowy ZFRON w dniach: 5 kwietnia 2013 r. - 17 250,15 zł, 5 kwietnia 2013 r. - 2 715,85 zł, 7 maja 2013 r. - 2 715,85 zł, 7 maja 2013 r. - 51 250,15 zł. Wedle Ministra, środki znajdujące się na koncie ZFRON nie mogą być przekazywane na rachunek bieżący innego pracodawcy, nawet jeśli jest to rachunek Spółki, która je przejmuje w związku z podziałem dotychczasowego dysponenta tych środków, co potwierdzają przepisy art. 33 w zw. z art. 30 ust. 2a pkt 1a ustawy o rehabilitacji. Minister przytoczył, że jakkolwiek środki z rachunku bankowego ZFRON dotychczasowy pracodawca przekazał nowemu dysponentowi tych środków, w terminie 3 miesięcy od dnia podziału, to jednak zostały one przekazane na rachunek bieżący Spółki, zamiast na rachunek bankowy ZFRON. W ocenie Organu środki te powinny w całości zostać przekazane na ten rachunek do dnia 31 marca 2013 r., natomiast zostały one przelane przez pracodawcę przejmującego środki ZFRON, z rachunku bieżącego Spółki na rachunek bankowy ZFRON odpowiednio w dniach: 5 kwietnia 2013 r. i 7 maja 2013 r., tj. po upływie przewidzianego prawem terminu do ich przekazania. Z uwagi na powyższe, Minister uznał, że środki te nie tylko zostały nieprawidłowo przekazane na rachunek bieżący Spółki, zamiast na rachunek bankowy środków ZFRON, ale również, przekazanie ich na właściwe konto bankowe nastąpiło z uchybieniem terminu do ich przekazania, tj. do dnia 31 marca 2013 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania, w zakresie naruszenia art. 33 ust. 8a ustawy o rehabilitacji, Minister nie kwestionuje okoliczności, że środki z podziału konta bankowego ZFRON zostały przekazane pracodawcy przejmującemu, ani też dat, w których to przekazanie nastąpiło. Kwestię sporną stanowi rachunek, na który zostały one przelane. Podkreślił, iż z uwagi na fakt, że wydatkowanie czy przekazywanie środków z rachunku bankowego ZFRON podlega szczególnemu rygorowi prawnemu, szczegółowo unormowanemu w ustawie o rehabilitacji i aktach podwykonawczych, nie mogły one zostać przekazane na rachunek bieżący nowego pracodawcy. Zamiast tego powinny zostać przelane bezpośrednio na jego rachunek bankowy ZFRON. W ocenie Ministra bezzasadne są również zarzuty naruszenia prawa procesowego, gdyż wbrew twierdzeniom strony, protokół kontroli skarbowej wskazywał na nieprawidłowości, polegające na niezgodnym z dyspozycją art. 33 ust. 8 i 8a ustawy o rehabilitacji przekazaniem środków ZFRON, a wszczęcie postępowania w tej sprawie nastąpiło przed upływem 6 miesięcy od dnia wpływu do Funduszu protokołu kontroli skarbowej. Organ uznał, że nie zasługują również na uwzględnienie wyjaśnienia Skarżącej, iż dokonała ona korekty deklaracji za okres, którego dotyczą nieprawidłowości. Przytoczył, że Spółka złożyła deklarację za okres luty 2017 r. i dokonała wpłaty, natomiast nieprawidłowości dotyczą okresu marca 2013 r. i to za ten okres powinna zostać złożona deklaracja i dokonana wpłata. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła naruszenie art. 33 ust. 8a ustawy o rehabilitacji, art. 120 oraz art. 121, art. 124 O.p., a także art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wskazała, że doszło do przekazania należnych środków w związku z podziałem dotychczasowego pracodawcy na rachunek bankowy nowego podmiotu. Okoliczności tej nie kwestionuje zarówno organ podatkowy w protokole kontroli dokonanej u Skarżącej jak i Prezes Zarządu PFRON oraz Minister. Skarżąca stwierdziła, że wszystkie należne środki zostały przekazane zgodnie z art. 33 ust. 8a ustawy o rehabilitacji, tj. w terminie trzech miesięcy od dnia dokonania podziału przedsiębiorstwa, wydzielonemu podmiotowi (Skarżącej), który to następnie środki te przekazał na rachunek bankowy ZFRON, co miało jednak miejsce po upływie terminu wskazanego w ww. przepisie. W ocenie Skarżącej przepisy ustawy o rehabilitacji nie wskazują, że środki z tytułu podziału pracodawcy powinny być przekazane bezpośrednio na konto bankowe ZFRON. Strona wyjaśniła, że w istocie naruszyła normę zawartą w art. 33 ust. 3 ustawy o rehabilitacji, bowiem po każdej z otrzymywanych wpłat powinna w terminie 7 dni przekazać te środki na rachunek ZFRON, czego jednak w zakreślonym terminie nie uczyniła. Jednocześnie Skarżąca wskazała, że w związku z powyższym dokonała wpłaty na rachunek PFRON kwotę 16189 zł stanowiącą 30% kwoty nie wpłaconej w terminie tytułem "sankcji". Podsumowując uznała, że brak jest podstawy prawnej do żądania od niej pełnej wpłaty kwoty należności, gdyż brak wpłaty w terminie obarczony jest sankcją w wysokości 30% należności. W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o jej oddalenie, uznając argumenty skargi za nieuzasadnione oraz podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] stycznia 2018 r., którą określono stronie wysokość zobowiązania za marzec 2013 r. w związku z naruszeniem obowiązku przekazania w zakreślonym ustawowo terminie, proporcjonalnie podzielonych środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych po dokonaniu podziału pracodawcy. Skarżąca kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego, zarzuciła przede wszystkim przyjęcie przez Ministra, że środki z tytułu podziału pracodawcy powinny być przekazane bezpośrednio na konto bankowe ZFRON. Natomiast brak ich przekazania skutkuje koniecznością zwrotu na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest przekazanie należnych środków w związku z podziałem dotychczasowego pracodawcy na rachunek bankowy nowego podmiotu - Skarżącej. Okoliczności tej nie kwestionuje zarówno Prezes Zarządu PFRON oraz Minister. Należne środki zostały przekazane zgodnie z art. 33 ust. 8a ustawy o rehabilitacji, tj. w terminie trzech miesięcy od dnia dokonania podziału przedsiębiorstwa, wydzielonemu podmiotowi (Skarżącej), który to następnie środki te przekazał na rachunek bankowy ZFRON, co miało jednak miejsce po upływie terminu wskazanego w ww. przepisie. Zgodnie z art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji w razie likwidacji, upadłości albo wykreślenia z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonego przez pracodawcę zakłada pracy chronionej ("ZPCH") lub utraty statusu ZPCH niewykorzystane według stanu na dzień likwidacji, upadłości lub utraty statusu ZPCH środki ZFRON podlegają niezwłocznie wpłacie do PFRON. Ponadto w razie zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji po dniu 1 lutego 2003 r. dotychczasowy dysponent ZFRON ma obowiązek dodatkowo wpłacić do PFRON kwotę określoną w art. 33 ust. 7a ustawy o rehabilitacji tj. kwotę odpowiadającą kwocie wydatkowanej ze środków ZFRON na nabycie, wytworzenie lub ulepszenie środków trwałych w związku z modernizacją zakładu, utworzeniem lub przystosowaniem stanowisk pracy dla osób niepełnosprawnych, budową lub rozbudową bazy rehabilitacyjnej, wypoczynkowej i socjalnej oraz na zakup środków transportu - w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi, ustalonymi przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych wynikających z wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych na dzień zaistnienia wspomnianych okoliczności wymienionych w art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji. Przepisy art. 33 ust. 7 i 7a ustawy o rehabilitacji określają zatem podstawowy zakres obowiązku wpłaty na PFRON związanej ze zmianą dysponenta ZFRON. Z art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji jednoznacznie wynika, że podmiotem tej wpłaty jest dotychczasowy dysponent ZFRON. Zobowiązanie z tytułu tej wpłaty powstaje z mocy prawa w wyniku zaistnieniu okoliczności wskazanych w art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji. Celowe jest zatem przeanalizowanie przesłanek powstania tego zobowiązania. Z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji co do zasady wiąże się powstanie zobowiązania z tytułu wpłaty w wysokości określonej w art. 33 ust. 7 i odpowiednio ust. 7a ustawy o rehabilitacji, którą należałoby zgłosić w deklaracji DEK-II-a i wpłacić w terminie określonym w art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, a więc w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu zaistnienia tych okoliczności. Od tej zasady ustawodawca ustanowił jednak trzy wyjątki: w art. 33 ust. 7b, 8 i 8a ustawy o rehabilitacji. Pierwszy wyjątek polega na zastosowaniu art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji pozwalającego zachować ZFRON pracodawcy, który na podstawie art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji utracił prawo do dysponowania funduszem. Jeżeli w danym miesiącu pracodawca przestanie spełniać warunek określony w art. 33 ust. 7b u.r.o.n., to przestanie istnieć przesłanka warunkowo wyłączająca powstanie zobowiązania z tytułu wpłaty określonej w art. 33 ust. 7 i 7a ustawy o rehabilitacji. Pracodawca będzie zatem zobowiązany do dokonania wpłaty, z tym że jej kwota będzie odpowiadała kwocie niewykorzystanych środków wraz ze środkami w części niezamortyzowanej obliczonymi nie według stanu na dzień utraty statusu, lecz na dzień zaprzestania spełniania warunków dotyczących struktury zatrudnienia określonych w art. 33 ust. 7b ustawy o rehabilitacji. Drugi wyjątek wynika z art. 33 ust. 8 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym przepisu art. 33 ust. 7 ustawy o rehabilitacji (a więc i ust. 7a) nie stosuje się w przypadku, gdy likwidacja zakładu następuje w związku z przejęciem zakładu przez inny ZPCH lub w wyniku połączenia z takim zakładem, a niewykorzystane środki ZFRON podlegają przekazaniu w terminie do 3 miesięcy na ZFRON zakładu przejmującego ten likwidowany. Należy tu zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, przejęcie, o którym mowa w tym przepisie, jest to każde przejęcie podmiotowe (np. na podstawie k.s.h.), jak i przedmiotowe (przejęcie całego przedsiębiorstwa osoby fizycznej prowadzącej ZPCH). Potwierdza to dodany art. 33 ust. 8a ustawy o rehabilitacji. Po drugie, zachowanie 3-miesięcznego terminu przekazania środków na ZFRON przejmującego zakładu jest niezbędne do przekazania ZFRON nowemu dysponentowi. Dodanym nowelizacją ustawy o rehabilitacji z dnia 29 października 2010 r. przepisem art. 33 ust. 8a tej ustawy doprecyzowano, że w ww. przypadkach, określonych w art. 30 w ust. 2a ustawy o rehabilitacji, stosuje się art. 33 ust. 8 ustawy o rehabilitacji. Zamiast jednak przekazywać całość ZFRON nowemu dysponentowi, możliwy jest podział ZFRON między pracodawcę, o którym mowa w art. 30 ust. 2a pkt 1a ustawy o rehabilitacji (tj. pomiędzy pracodawcę, który przejął pracowników ZPCH w związku z podziałem lub nabyciem tego zakładu lub jego części albo w wyniku zmiany formy organizacyjno-prawnej ZPCH prowadzonego przez osobę fizyczną), oraz pracodawcę dotychczas legitymującego się statusem ZPCH, który pozostał dysponentem ZFRON, proporcjonalnie do procentowego udziału stanu zatrudnienia przejętych pracowników niepełnosprawnych ZPCH w stanie zatrudnienia osób niepełnosprawnych pracodawcy dotychczas legitymującego się statusem ZPCH - ustalonego w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, według stanu na dzień podziału lub zbycia ZPCH lub jego części. W przypadkach określonych w art. 30 w ust. 2a stosuje się ust. 8, z tym że środki funduszu rehabilitacji podlegają: 1) podziałowi pomiędzy pracodawcę, o którym mowa w art. 30 ust. 2a pkt 1a, oraz pracodawcę dotychczas legitymującego się statusem zakładu pracy chronionej, który pozostał dysponentem tego funduszu - proporcjonalnie do procentowego udziału stanu zatrudnienia przejętych pracowników niepełnosprawnych zakładu pracy chronionej w stanie zatrudnienia osób niepełnosprawnych pracodawcy dotychczas legitymującego się statusem zakładu pracy chronionej - ustalonego w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, według stanu na dzień podziału lub zbycia zakładu pracy chronionej lub jego części oraz 2) przekazaniu do Funduszu tytułem wpłaty, o której mowa w art. 33 ust. 7, w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą środków funduszu rehabilitacji pracodawcy dotychczas legitymującego się statusem zakładu pracy chronionej według stanu na dzień podziału lub zbycia części lub całości zakładu pracy chronionej a sumą kwot przypadającą poszczególnym pracodawcom na podstawie pkt 1 - w terminie 3 miesięcy od dnia dokonania podziału lub zbycia zakładu pracy chronionej lub jego części. Wskazać w tym miejscu należy, że dotychczasowy dysponent przekazał w wyznaczonym terminie środki ZFRON na rzecz nowego dysponenta (Skarżącej), a ten dokonał wpłaty na Fundusz. Tym samym za nieprawidłowe uznać należy twierdzenia organów jakoby Strona nie przekazała proporcjonalnie podzielonych środków ZFRON, po dokonaniu podziału pracodawcy w terminie 3 miesięcy od dnia dokonania podziału, co miało naruszać art. 33 ust. 8 w związku z art. 33 ust. 8a ustawy o rehabilitacji. Zgodnie z art. 49 ust. 1 analizowanej ustawy, do wpłat, o których mowa w art. 33 ust. 7 i 7a, stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu PFRON. Zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON mają charakter zobowiązań powstających z dniem zaistnienia określonego zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.) – zatem dniem ujawnienia nieprawidłowości, które miały miejsce przed datą ich ujawnienia. Prezes Zarządu PFRON w tym przypadku może określić wysokość tegoż zobowiązania, stosownie do art. 21 § 3 O.p. - jeżeli w postępowaniu podatkowym zostanie stwierdzone, że prowadzący zakład pracy chronionej, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie przekazał w terminie wskazanym w art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji w całości lub części środków na zakładowy fundusz rehabilitacji, albo też przeznaczył środki niezgodnie z art. 33 ust. 4 ww. ustawy. Zaznaczyć należy, że w skardze Skarżąca wskazywała, iż dobrowolnie uiściła na rzecz PFRON kwotę 16189 zł, stanowiącą 30% kwoty niewpłaconej w terminie należności (53966 zł) podkreślając, że naruszyła normę art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, bowiem brak wpłaty w terminie 7 dni, obarczony jest sankcją w wysokości 30% należności. Natomiast organy w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć nie odniosły się do ww. kwestii i nie wyjaśniły tej okoliczności, co w ocenie Sądu stanowiło naruszenie art. 122 O.p. bowiem powinny podjąć wszelkie niezbędne środki działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w tym zakresie. W ocenie Sądu brak przekazania środków z podziału pracodawcy na konto Funduszu w zakreślonym terminie nie skutkuje koniecznością wpłaty tych środków na PFRON, w sytuacji gdy wpłata ta została przekazana na ZFRON nowego podmiotu ale z opóźnieniem, co miało miejsce w sprawie. Zdaniem Sądu zaistniała sytuacji może rodzić natomiast skutek w postaci "sankcji" za nieprzekazanie w terminie tych środków, zgodnie z art. 33 ust. 3 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Odmienne postrzeganie zaistniałej sytuacji skutkuje bowiem koniecznością "dwukrotnego" przekazania tych samych środków, raz gdy zostały one przekazane przez dotychczasowego dysponenta na rzecz nowego, co prawda w wyznaczonym terminie ale na jego konto bieżące zamiast na konto ZFRON i nastąpiło późniejsze przekazanie na właściwe konto ZFRON oraz po raz drugi gdy takiego przekazania domaga się Prezes Zarządu PFRON tytułem wpłaty na PFRON . Sąd nie podziela zasadności takiego postępowania. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm., dalej "p.p.s.a.") uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezes Zarządu PFRON z dnia [...] stycznia 2018 r. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Do kosztów tych zalicza się uiszczony wpis sądowy w wysokości 1134 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3600 zł oraz opłaty od pełnomocnictwa 17 zł, określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).