III SA/Wa 550/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. ustalił M. O. dalej jako Skarżąca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości położonej w W. przy ulicy [...] w kwocie 388,00 zł na rzecz M. O.. Organ I instancji za podstawę opodatkowania przyjął: budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej 63,07m2, grunty pozostałe 74,40 m2 oraz budynki pozostałe - miejsce postojowe o powierzchni 40,30 m2. Ponadto Prezydent W. wyjaśnił, iż Skarżąca na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. nabyła lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 63,07 m2 wraz udziałem wynoszącym [...] części w nieruchomości wspólnej oraz udział wynoszący 3/658 części we współwłasności w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym o powierzchni użytkowej 8840,80 m2 wraz udziałem wynoszącym [...] części w nieruchomości wspólnej. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła zaskarżanej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2010 r. Nr 95 poz. 613, dalej: u.p.o.l.) poprzez nieprawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania przyjmując za podstawę opodatkowania miejsca postojowego powierzchnię 40,30 m2, podczas gdy podatnik takim miejscem nie dysponuje, a jedynie o powierzchni 17,25 m2 oraz przyjmując za podstawę do opodatkowania powierzchnię pozostałych gruntów w wymiarze 74,40 m2, podczas gdy grunty pozostałe zgodnie z aktem notarialnym stanowią 60, 65m2. Podnosząc powyższe podatniczka wniosła o zmianę decyzji poprzez prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania oraz prawidłowe ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2013. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Organ wskazał, iż z aktu notarialnego z dnia [...] maja 2012 r. jednoznacznie wynika, że Skarżąca nabyła lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 63,07 m2 wraz udziałem wynoszącym [...] części w nieruchomości wspólnej oraz udział wynoszący [...] części we współwłasności w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym o łącznej powierzchni użytkowej 8840,80 m2 wraz udziałem wynoszącym [...] w części nieruchomości wspólnej. Powyższe znajduje potwierdzenie także w dołączanych do akt sprawy informacji z rejestru gruntów i budynków wydanych przez Prezydenta W.. W ocenie Kolegium organ I instancji trafnie wskazał, że odwołująca się jest właścicielem lokalu mieszkalnego, którego własność nabyła wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku mieszkalnego oraz udziałem w powierzchni gruntu, stanowiącego działki, na której posadowiony jest budynek mieszkalny i współwłaścicielem w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym wraz udziałem w części nieruchomości wspólnej. Organ zaznaczył, iż na Skarżącej jako właścicielu wyodrębnionego lokalu mieszkalnego ciąży obowiązek w podatku od nieruchomości. Skarżąca jest właścicielem lokalu mieszkalnego i współwłaścicielem części wspólnych budynku i gruntu na którym posadowiony jest budynek wyliczenie podatku od nieruchomości przedstawia się następująco - lokal mieszkalny (63,07m2) wraz z udziałem wynoszącym [...] części nieruchomości wspólnej, która stanowi grunt (22 436 m2) oraz części budynku i urządzenia nie służące do wyłącznego użytku właścicieli lokali [...]x 22 436 m2 = 45,39 m2 - ujęte w zaskarżonej decyzji jako grunty pozostałe. Natomiast podatek od udziału wynoszącego [...] części we współwłasności stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym o łącznej powierzchni użytkowej 8840,80 m2 ( 3/658 x 8840,80 m2 = 40,30 m2) z własnością którego to lokalu związany jest udział wynoszący 884080/3117106 części nieruchomości wspólnej ( 884080/3117106 x 22 436 m2 x 3/658 = 29,01 m2 - ujęte w zaskarżonej decyzji jako grunty pozostałe. Organ za zasadne uznał przyjęcie, że podstawą opodatkowania z uwagi na przysługujące skarżącej prawa współwłasności do części wspólnych budynku i gruntu stanowi również ta ułamkowa część powierzchni użytkowej budynku oraz gruntu.  W ocenie Organu określenie w akcie notarialnym prawa współwłasności do części użytkowej wspólnej budynku i gruntu, nie oznacza, że wielkości tego udziału ustalona w rzeczywistej powierzchni, nie zalicza się do podstawy opodatkowania. Wyliczenia powierzchni gruntu w metrach kwadratowych, stanowiącego podstawę opodatkowania, a ustalonego przez wyliczenie udziału przysługującego skarżącej w powierzchni całej działki, na której posadowiony jest budynek mieszkalny. Dlatego mając na uwadze, że Skarżąca jest właścicielem lokalu mieszkalnego oraz współwłaścicielem w określonej części powierzchni użytkowych wspólnych budynku i gruntu, zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jest podatnikiem podatku od nieruchomości również co do części wspólnej powierzchni użytkowej budynku, w którym usytuowany jest lokal mieszkalny stanowiący jej własność ( art. 3 ust. 5 tej ustawy). Analogicznie podstawa opodatkowania została wyliczona odnośnie udziału we współwłasności w lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym. Kolegium nie podzieliło zasadności błędu organu podatkowego I instancji w ustaleniu podstawy opodatkowania faktycznie w zakresie ustalenia wspólnej powierzchni użytkowej budynku oraz gruntu jak i określenia podstawy opodatkowania udziału w odrębnym lokali niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym. Organ wyjaśnił, iż powierzchnia lokalu garażowego jak i wielkość powierzchni gruntu wraz częściami wspólnymi budynku, została określona w ewidencji gruntów i budynków, nie budzi wątpliwości, że organy dokonują ustaleń w zakresie przedmiotu i podmiotu opodatkowania opierając się na dokumentach urzędowych sporządzonych w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy nie tylko administracji publicznej. Stosownie do art. 194 Ordynacji podatkowej dokumenty te stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ podkreślił, iż wypis z ewidencji gruntów i budynków jest takim dokumentem który wiąże organy podatkowe i organy we własnym zakresie nie mogą wbrew treści tego dokumentu wywodzić odmiennych skutków prawnych. Wyjaśnił, iż Strona która kwestionuje treść zapisów ewidencji winna doprowadzić do zmiany zapisów w odrębnym postępowaniu administracyjnym. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2013 r. ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2013 w zakresie podatku od nieruchomości lokalu niemieszkalnego - garażu wielostanowiskowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 4 ust. 1 u.p.o.l. poprzez nieprawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania przyjmując za podstawę opodatkowania powierzchnię miejsca postojowego o wymiarach 40,30 m. kw, podczas gdy podatek od powierzchni miejsca postojowego został uwzględniony w pozycji "Grunty pozostałe", natomiast Skarżąca miejsca postojowego o takiej powierzchni nie posiada. Skarżąca podniosła, iż u.p.o.l. nie przewiduje odnośnie nieruchomości w postaci budynku bądź jego części ustalania podstawy opodatkowania w oparciu o udział. W ocenie Skarżącej w przypadku lokalu niemieszkalnego, jakim jest garaż wielostanowiskowy, zgodnie z zapisami ww. ustawy, podstawę opodatkowania także powinna stanowić powierzchnia użytkowa, a nie udział we współwłasności. Skarżąca zauważyła, że zgodnie z aktem notarialnym Repertorium A nr [...] developer sprzedał skarżącej udział we współwłasności lokalu niemieszkalnego stanowiącego wielostanowiskowy garaż wraz z odpowiednim udziałem w nieruchomości wspólnej, od którego to podatek, zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w piśmie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. został ujęty w pozycji "Grunty pozostałe". Miejsce postojowe wydzielone jest prostokątem namalowanym na posadzce garażu wielostanowiskowego. Nie zgodziła się, ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażonym w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., że strona, która kwestionuje treść zapisów ewidencji winna doprowadzić do zmiany zapisów w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Skarżąca wyjaśniła, iż nie kwestionuje treść zapisów ewidencji, a prawidłowość zastosowanych przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przy ustaleniu podstawy opodatkowania. Skarżąca wskazała, że do początku 2012 r. zamieszkiwała na terenie [...], gdzie również była właścicielem lokalu mieszkalnego (54 m. kw.) i miejsca postojowego, z tym że podatek od nieruchomości był tam niemalże czterokrotni niższy od podatku od nieruchomości ustalonego na terenie Urzędu [...]. W przypadku Urzędu [...], pracownicy Urzędu także dokonywali wymiaru podatku w oparciu o informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i w przeciwieństwie do pracowników Urzędu [...] nie ustalali podatku od nieruchomości w lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym w oparciu o udział, gdyż przepisy prawa nie przewidują ustalania podatku od nieruchomości - lokalu niemieszkalnego w oparciu o udział, a jedynie w oparciu o powierzchnię użytkową. Powyższe w ocenie Skarżącej wskazuje, że w zależności od zamieszkiwania w określonej dzielnicy w W. , w oparciu o te same przepisy pobierane są podatki w różnych wysokościach, z tym że w [...] czterokrotnie wyższe, aniżeli w pozostałych dzielnicach. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym przypadku decyzji administracyjnej zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a." ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana według wskazanych kryteriów jest nieuzasadniona. Istota sporu miedzy stronami sprowadza się do rozbieżnej oceny w zakresie prawidłowości przyjęcia przez organ powierzchni podstawy opodatkowania miejsca postojowego oraz tzw. "gruntów pozostałych", w czym Skarżąca upatruje naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 u.p.o.l. Zdaniem Skarżącej, organy podatkowe błędnie ustaliły wysokość zobowiązania, przyjmując za podstawę opodatkowania miejsca postojowego powierzchnię 40,30 m2 albowiem "takim miejscem nie dysponuje, a jedynie o powierzchni 17,25 m2". Podobnie błędnie organy przyjęły za podstawę do opodatkowania powierzchnię pozostałych gruntów w powierzchni 74,40 m2, gdyż tzw. "grunty pozostałe" stanowią w rzeczywistości jedynie 60, 65m2. Powyższych zarzutów, w ocenie Sądu, nie można podzielić. Jak słusznie wskazało SKO w W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organy dokonują ustaleń w zakresie przedmiotu i podmiotu opodatkowania, opierając się na dokumentach urzędowych sporządzonych w formie określonej przepisami prawa, które to dokumenty, zgodnie z art. 194 O.p. stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z akt sprawy wynika, że objęte podstawą opodatkowania powierzchnie nieruchomości tj. zarówno wielkość powierzchni lokalu mieszkalnego, jak i lokalu niemieszkalnego – lokalu garażowego oraz wielkość powierzchni gruntu wraz z częściami wspólnymi budynku, określone zostały na podstawie wypisu z rejestru ewidencji gruntów i budynków, które to stanowią podstawę do wymiaru podatku od nieruchomości, a więc zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm.). Co istotne, dane pochodzące z informacji z rejestru gruntu dla przedmiotowej nieruchomości i z kartoteki budynków oraz rejestru lokali (dla lokalu nr [...] przy ul. [...] i lokalu garażowego przy ul. [...]) odpowiadają danym pochodzącym z załączonego do akt sprawy aktu notarialnego z dnia [...] maja 2012r. Repertorium A nr [...]. I tak, z aktu notarialnego wynika, że M. O. nabyła lokal mieszkalny o pow. 63,07 m2 wraz z udziałem wynoszącym [...] części w nieruchomości wspólnej, którą stanowi grunt o pow. 22 436 m2 oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (6307/3117106 x 22 436 m2) co daje powierzchnie 45,39 m2 i stanowi tzw. "grunty pozostałe". Jednocześnie Skarżąca nabyła udział wynoszący [...] części we współwłasności w stanowiącym odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym o powierzchni 8840,80 m2 (nabyty udział w lokalu wynosi: 3/658 x 8840,80 m2 – co daje powierzchnie 40,30 m2), z własnością którego to lokalu związany jest udział wynoszący [...] części w nieruchomości wspólnej (nabyty udział wynosi: [...]x 22 436 m2 x 3/658) – co daje 29,01 m2 w zakresie tzw. "gruntów pozostałych" (od udziału w garażu wielostanowiskowym). Z powyższego wyliczenia wynika zatem, że podstawą opodatkowania zostały ujęte: 63,07 m2 – lokal mieszkalny, 74,40 m2 – tzw. "grunty pozostałe" (45,39 m2+29,01 m2) oraz 40,30 m2 – garaż wielostanowiskowy, które to powierzchnie odpowiadają zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2013r. ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2013r. i taka podstawa opodatkowania odpowiada przepisowi art. 3 ust. 1 pkt 1 upol w zw. z art. z art. 3 ust. 5 tej ustawy albowiem Skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości zarówno w części wspólnej powierzchni użytkowej budynku, w którym usytuowany jest lokal mieszkalny stanowiący jej własność, jak i odnośnie udziału we współwłasności w lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym (a więc odpowiednio, 45,39 m2 i 29,01 m2). Odnosząc się do zarzutu, że ustalona powierzchnia miejsca postojowego (o powierzchni 40,30m2) nie odpowiada rzeczywistej powierzchni i w związku z tym "niezbędne jest fizyczne przeprowadzenie pomiaru, co nie zostało uczynione przez organ podatkowy" Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Jak już wspomniano wcześniej, ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. W konsekwencji, organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Natomiast przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W świetle powyższego jako prawidłowe uznać należy stanowisko organu odwoławczego, który wskazał, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, przewidzianą w § 46 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, bądź wykazać za pomocą innego dokumentu urzędowego istnienie odmiennego stanu faktycznego. Dopiero w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, podatnik może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Tymczasem, jak wskazał organ odwoławczy i co wynika także z akt sprawy, Skarżąca do tej pory nie kwestionowała powyższych danych z wypisu rejestru gruntu i budynków, zaś "decyzja na rok 2013 była kolejną decyzją i w stosunku do roku poprzedniego stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie (...)". Reasumując, ponieważ Sąd nie dopatrzył się wskazanych w skardze naruszeń prawa materialnego ani też innych, które winien był uwzględnić z urzędu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.