III SA/Wa 559/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Alojzy Skrodzki, sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności zabezpieczające oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] czerwca 2013 r., oddalił skargę na czynność zabezpieczającą wniesioną przez W. sp. z o.o. z siedzibą w W. (Spółka, Skarżącą lub Strona). W uzasadnieniu wskazał, że toku postępowania zabezpieczającego prowadzonego wobec majątku Skarżącej Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w W. dokonał, zawiadomieniem z 25 marca 2013 r., zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną w postaci zwrotu podatku VAT za grudzień 2012 r., u dłużnika zajętej wierzytelności tj. w [...]Urzędzie Skarbowym. Odpis przedmiotowego zawiadomienia spółka otrzymała 28 marca 2013 r. Zawiadomienie o zajęciu wystawione zostało na podstawie zarządzeń zabezpieczenia nr: od [...] do [...] z [...] grudnia 2011 r., obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2010 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2010 r., wystawionych przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w O.. Odpisy ww. zarządzeń zabezpieczenia odebrał 28 grudnia 2011 r. osobiście w imieniu spółki J.Z.. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca podniosła, iż decyzje zabezpieczające stanowiące podstawę wystawienia ww. zarządzeń zabezpieczenia zostały w całości wykonane poprzez zajęcie komornicze ruchomości należących do zobowiązanej spółki przez Naczelnika Urzędu [...]w O., a skoro organ egzekucyjny nie dokonywał dalszych czynności egzekucyjnych to oznacza, że organ ten uznał ww. zajęcie komornicze ruchomości za wystarczające do wykonania decyzji o zabezpieczeniu. Minister Finansów postanowieniem z [...] grudnia 2013 r., orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia o oddaleniu skargi na czynności zabezpieczajace. W uzasadnieniu powołał się na art. 89 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015, z późn. zm.), dalej "u.p.e.a." i wskazał, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Czynność zabezpieczająca została zatem wykonana zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 89 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika zobowiązanej spółki, iż ww. zajęcie wierzytelności z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług narusza zasady wyrażone w art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. oraz art. 8 k.p.a, bowiem obowiązki zabezpieczone poprzez zastosowane zajęcie nadpłaty zostały już uprzednio wystarczająco zabezpieczone poprzez zajęcie ruchomości, Minister Finansów wyjaśnił, że iż w myśl art. 158 u.p.e.a., w przypadku potrzeby, organ egzekucyjny może stosować kilka sposobów zabezpieczenia. Zatem powyżej omówione działanie organu nie stanowiło naruszenia prawa. Zarzuty Strony dotyczące wyceny ruchomości Skarżącej dokonanej w związku z zastosowaniem zajęcia ruchomości Strony w dniu [...] grudnia 2011 r., przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w O. oraz kwestionujące właściwość organów egzekucyjnych, jak również wskazujące na nadmierną uciążliwość zastosowanego środka zabezpieczającego, nie podlegają rozpatrzeniu w ramach skargi na czynność zabezpieczającą wniesionej na zajęcie wierzytelności z tytułu zwrotu podatku VAT za grudzień 2012 r., w [...]Urzędzie Skarbowym. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie, zasądzenie kosztów postepowania i zarzuciła: - naruszenie norm prawa formalnego w postaci art. 7 § 2 i 3, art. 158, art. 160 § 1 u.p.e.a. oraz art. 8 i art. 156 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a."), - naruszenie przepisów prawa ustrojowego i materialnego tj. art. 7 §1 w zw. z art. 1 i art. la pkt 7, art. 22 § 2 u.p.e.a. oraz art. 19 k.p.a. i art. 3 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r., o zniesieniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych (Dz.U. Nr 171, poz. 1207). Konkretyzując powyżej wskazane naruszenia Skarżąca wskazała na następujące uchybienia zaskarżonego postanowienia: • nieważność zarządzeń zabezpieczenia opierająca się na przesłance braku właściwości miejscowej i rzeczowej organu egzekucyjnego, bowiem w opinii Strony organem egzekucyjnym właściwym rzeczowo i miejscowo w dacie wystawienia zarządzeń zabezpieczenia winien być Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. na nie Naczelnik [...]Urzędu Skarbowego w O., • naruszenie przepisów prawa formalnego tj. art. 160 § 1 u.p.e.a., polegające na zajęciu kwoty zwrotu podatku VAT za grudzień 2012 r., po uprzednim zajęciu ruchomości Strony na kwotę dwukrotnie przewyższającą zabezpieczoną należność pieniężną • naruszenie art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a., poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia zwrotu podatku VAT za 12/2012, jak również zastosowania środka egzekucyjnego, w sytuacji gdy obowiązek określony w decyzji o zabezpieczeniu został wykonany poprzez zajęcie zabezpieczające ruchomości. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonego postanowienie, wydanego w odpowiedzi na skargę strony na czynności zabezpieczające, wykazała, że postanowienie to nie narusza prawa. Na podstawie art. 166 b u.p.e.a do postępowania zabezpieczającego stosuje się odpowiednio m.in. art. 54. u.p.e.a. Art. 54 § 1 przewiduje, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W przypadku postępowania zabezpieczającego skarga powyższa dotyczy czynności zabezpieczających. Celem skargi na czynności zabezpieczające jest kontrola prawidłowości stosowania środków zabezpieczających wskazanych w art. 164 § 1 u.p.e.a. Zaznaczyć należy, że w ramach skargi na czynności zabezpieczające można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Dlatego nie można podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. W orzecznictwie wskazuje się, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności zabezpieczające traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku postępowania zabezpieczającego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności zabezpieczające ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności zabezpieczającej. W postępowaniu tym nie orzeka się natomiast o zasadności zabezpieczenia ani też nie ocenia się jego prawidłowości. Wniesiona do Dyrektora IS skarga na czynność zabezpieczającą dotyczyła zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną w postaci zwrotu podatku VAT za grudzień 2012 r., w związku z tym słusznie organ ocenił jej zasadność w kontekście przepisów regulujących egzekucję z wierzytelności pieniężnych tj. art. 89 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem. Jak wynika z akt sprawy zajęcie zabezpieczające zostało dokonane z zachowaniem wymogów określonych tym przepisem. Sporządzone i doręczone zostało zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym ww. wierzytelności pieniężnej. Zawiadomienie to spełnia rygory formalno prawne określone wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Finansów. Odnosząc się do zarzutu bezprawnego zastosowania dodatkowego środka zabezpieczającego, w sytuacji gdy zastosowano już zabezpieczenie w postaci zajęcia ruchomości, wskazać należy, że jest on bezpodstawny, gdyż w myśl art. 158 u.p.e.a. organ egzekucyjny ma prawo do zastosowania kilku środków zabezpieczenia. Pozostałe zarzuty dot. wyceny zajętych wcześniej ruchomości, właściwości organów egzekucyjnych, czy nadmiernej uciążliwości zastosowanego środka zabezpieczającego, wykraczają poza zakres skargi na czynności zabezpieczające i nie mogą być rozpoznawane przez Sąd w tej sprawie w związku ze związaniem granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako "P.p.s.a."). Mogły być zwalczane przez Stronę poprzez inny środek procesowy jakim są zarzuty na zarządzenie zabezpieczenia. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.