III SA/Wa 562/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowizania podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty oraz lipiec 2005r. postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie - We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF J.W. (dalej - "Skarżący" lub "Wnioskodawca") wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Oświadczył, iż osiąga dochód w wysokości 1.370,18 zł brutto i ma zasądzone na rzecz córki alimenty w wysokości 600 zł miesięcznie. Do wniosku Skarżący załączył zaświadczenie o zarobkach. Z uwagi na fakt, iż oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistej sytuacji finansowej Skarżącego, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), został on wezwany do: nadesłania zeznania podatkowego za 2010 r. lub w inny sposób udokumentowania wysokości dochodów osiągniętych za 2010 r., udokumentowania wysokości płaconych alimentów, nadesłania wyciągów z rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące, wskazania wysokości miesięcznych wydatków składających się na jego bieżące utrzymanie (zestawienie miesięcznych dochodów i wydatków). Przedmiotowe wezwanie zostało wysłane na adres wskazany przez Wnioskodawcę. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru niniejszego wezwania wynika, iż mimo dwukrotnego awizowania przesyłki, Wnioskodawca nie odebrał pisma z placówki pocztowej. Zgodnie z art. 73 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Z uwagi na powyższe, przedmiotowe wezwanie należało uznać za doręczone w dniu 23 marca 2011 r. Mimo upływu terminu wskazanego w wezwaniu Skarżący nie nadesłał żądanych dokumentów, ani nie złożył stosownych wyjaśnień. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 P.p.s.a., właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do art. 258 § 1 P.p.s.a. powołanej ustawy, czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustosunkowując się do powyższego należy podkreślić, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. Wskazać należy, iż w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia Skarżącego zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej Skarżącego, Referendarz sądowy, w oparciu o przepis art. 255 w zw. z art. 252 § 1 P.p.s.a., wezwał go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku Skarżący nie wywiązał się. W tym miejscu należy podkreślić, że to Skarżący wnosi o przyznanie prawa pomocy, w związku z tym, to na nim spoczywa obowiązek wykazania, że spełnia przesłanki z art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a., tj. do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Brak współpracy ze strony Wnioskodawcy w celu ustalenia jego rzeczywistej sytuacji finansowej i przerzucanie tego obowiązku na Sąd, nie przemawia za pozytywnym załatwieniem wniosku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05; postanowienie z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05) prezentowany jest bowiem pogląd, iż o ile nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego, co do rzeczywistego stanu majątkowego strony, w przypadku gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postępowania, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania uznać należy za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec Skarżącego instytucji prawa pomocy. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.