III SA/Wa 564/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, asesor WSA Tomasz Grzybowski (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Anna Skorupska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2015-2020 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz D. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 7417 zł (słownie: siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi D. spółki z o.o. z siedzibą w W. stała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza P. z [...] maja 2023 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2015-2020. Spór wywiązał się na tle uwzględnienia w podstawie opodatkowania przez spółkę, w ramach kategorii budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stacji redukcyjno-pomiarowych, a ponadto parownic, jako urządzeń budowlanych podlegających opodatkowaniu. Spółka domagała się zmodyfikowania rozliczenia podatkowego w oparciu o twierdzenia, że stacja redukcyjno-pomiarowa nie stanowi budowli (a ewentualnie budynek), jak też że urządzenia techniczne takie jak parownice nie stanowią budowli podlegających opodatkowaniu. Zatem w odniesieniu do stacji redukcyjno-pomiarowych powinna zostać zastosowana inna, bardziej korzystna dla strony stawka podatku, zaś parownice w istocie nie podlegają opodatkowaniu, jako urządzenia li tylko techniczne (por. w szczególności s. 14 i n., 23 i n. decyzji). Odnosząc się do ww. twierdzeń organ wywiódł co do istoty, że stacja redukcyjno-pomiarowa stanowi budowlę, tj. stację paliw, obiekt budowlany kategorii XX, wymieniony w załączniku do ustawy Prawo budowlane; obiekt ten spełnia funkcję redukcji, uzdatnienia, pomiarów lub rozdziału gazu, co stanowi cechę definicyjną stacji paliw. Nie można przyjąć, że możliwe jest wyodrębnienie do opodatkowania jako budowli jedynie kontenera (obudowy), ten stanowi bowiem część składową funkcjonujących wespół elementów składających się na jeden obiekt budowlany, tzn. stację redukcyjno-pomiarową. Kontener, innymi słowy, stanowi konstrukcję ramową, do której przyspawano bądź przykręcono konstrukcje wsporcze instalacji i urządzeń stacji paliw. Istotne są zatem, w perspektywie wskazania przedmiotu opodatkowania, wszystkie elementy stacji, które gwarantują proces redukcji gazu celem zaopatrzenia zakładu produkcyjnego. Tym samym wskazana całość użytkowa (stacja paliw) podlega opodatkowaniu według stawki pierwotnie zadeklarowanej przez spółkę (s. 26-29 decyzji). Z kolei parownice należy uznać za urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, a w konsekwencji za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej: "upol"). Zdaniem Kolegium parownice są funkcjonalnie połączone ze zbiornikiem magazynowym LNG (dwie parownice odbudowy ciśnienia) oraz ze stacją redukcyjno-pomiarową (dwie parownice procesowe) i nie mogą działać samodzielnie, podobnie jak stacja paliw nie może funkcjonować bez tychże parownic. W konsekwencji parownice stanowią urządzenia budowlane, tj. urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym w postaci stacji paliw, zapewniając możliwość użytkowania tej budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. Jako takie podlegają opodatkowaniu (s. 29-32 decyzji). Skargę na omówioną wyżej decyzję oparto na zarzutach naruszenia prawa procesowego i materialnego, tj.: - art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że kontenerowa stacja redukcyjno-pomiarowa stanowi jeden przedmiot opodatkowania, kwalifikowany jako stacja paliw, dostarczony jako kompletny zestaw wraz urządzeniami technicznymi zlokalizowanymi wewnątrz, podczas gdy (1) organy podatkowe nie powołały w sprawie biegłego w celu zasięgnięcia wiadomości specjalnych, a pomimo to wypowiadają się co do technicznych i funkcjonalnych aspektów powiązania poszczególnych elementów stacji LNG, przy czym kwalifikacja stacji LNG przez organ pierwszej instancji jest inna niż kwalifikacja dokonana przez organ odwoławczy, w szczególności organ odwoławczy wypowiada się co do koniecznego związku urządzeń technicznych parownic ze zbiornikiem kriogenicznym lub stacją redukcyjno-pomiarową, podczas gdy prawidłowe ustalenie i ocena tych relacji wymaga posiadania wiadomości specjalnych, których organ podatkowy nie posiada, (2) pod pojęciem kontenera stacji redukcyjno-pomiarowej jako dostarczonego, kompletnego zestawu, należy rozumieć wyłącznie obudowę kontenerową wraz z instalacjami, na które składają się wentylacja, ochrona odgromowa, oświetlenie, które stanowią jego części składowe jako instalacje zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem – urządzenia techniczne wewnątrz kontenera nie stanowią jego części składowej, (3) urządzenia techniczne wewnątrz kontenera (tj. ciągi redukcyjno-pomiarowe, nawanialnia, kotłownia oraz układy automatyki i sterowania) stanowią odrębne od kontenera przedmioty; kontenery stanowią jedynie obudowę i ochronę przed uszkodzeniami, warunkami atmosferycznymi i dostępem osób nieupoważnionych dla tego ciągu technologicznego, co potwierdza sam organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, - art. 122 w zw. z art. 187 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że stacja redukcyjno-pomiarowa, składająca się z kontenera i odrębnych od niego urządzeń technicznych wewnątrz stanowi jeden przedmiot opodatkowania, tj. budowlę wraz z instalacjami i urządzeniami, podczas gdy obiekt ten składa się z wielu elementów i każdy z nich powinien podlegać osobnej kwalifikacji na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz Prawa budowlanego; należy zauważyć, że organ sam potwierdza, iż są to nietrwale powiązane fundament, obudowa kontenerowa oraz urządzenia techniczne wewnątrz kontenerów, tak więc organ powinien rozważyć kwalifikację obudowy kontenerowej jako budowli (wprost wskazanej w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego) oraz wyposażenia jako urządzeń technicznych posadowionych na fundamencie (wprost wskazanych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), a zatem opodatkowaniu podlegałyby obudowa kontenerowa jako budowla oraz fundament jako fundament lub część budowlana urządzeń technicznych, czyli obiekty budowlane ustawowo określone jako przedmioty opodatkowania, tymczasem organ potraktował każdy element łącznie jako jeden przedmiot opodatkowania i w całości opodatkował, chociaż ciągi redukcyjno-pomiarowe, nawanialnia, kotłownia oraz układy automatyki i sterowania nie są budowlami czy też urządzeniami budowlanymi wskazanymi jako przykłady przedmiotów opodatkowania przez ustawodawcę, - art. 122 w zw. z art. 187 w zw. żart. 191 Ordynacji podatkowej polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, ponieważ zbiornik kriogeniczny realizuje wyłącznie funkcję magazynowania ciekłego LNG, a parownice mają własne funkcje w zakresie zgazowania LNG oraz ustabilizowania jego parametrów, parownice nie mogą być kwalifikowane jako urządzenia budowlane zbiornika, bo nie warunkują użytkowania zbiornika jako magazynu ciekłego LNG, co pokazuje schemat stacji tankowania LNG, gdzie identyczne zbiorniki magazynują ciekły LNG bez połączenia z parownicami; parownice nie stanowią również urządzeń budowlanych wobec stacji redukcyjno-pomiarowej, gdyż nie zapewniają możliwości użytkowania kontenera zgodnie z jego przeznaczeniem; nie zapewniają również możliwości użytkowania zgodnie z przeznaczeniem ciągu technologicznego, tj., ciągów redukcyjno-pomiarowych, nawanialni, kotłowni oraz układu automatyki i sterowania, gdyż jest to związek urządzenia technicznego z zespołem innych urządzeń technicznych, a nie z konkretnym obiektem budowlanym, - art. 1a ust. 1 pkt 2 upol w zw. z art. 3 pkt 1 i pkt 9 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że stacja redukcyjno-pomiarowa i jej wszystkie elementy składowe w tym instalacje i urządzenia stanowią jeden przedmiot opodatkowania w postaci stacji paliw, podczas gdy (1) stacja redukcyjno-pomiarowa nie stanowi jednej budowli, lecz cały kompleks różnych obiektów: fundamentu, obudowy kontenera wraz z instalacjami, urządzeń technicznych ciągu technologicznego, który funkcjonalnie można nazwać stacją redukcyjno-pomiarową, a funkcjonalne powiązanie poszczególnych elementów stacji nie przesądza o tym, że jest to jedna budowla, lecz należy rozpoznać konkretną rzecz i dopiero wówczas dokonać jej prawidłowej kwalifikacji prawnopodatkowej; organ wielokrotnie powołując się na wyroki NSA wydane i innych sprawach dot. spółki podkreśla, że stacja paliw stanowi zbiór połączonych elementów, gdzie każdy wymaga odrębnej kwalifikacji, ale w wydanym rozstrzygnięciu za jeden przedmiot opodatkowania uznaje obudowę kontenerową i kilka urządzeń technicznych połączonych w ciąg technologiczny, (2) ciąg technologiczny (tj. ciągi redukcyjno-pomiarowe, nawanialnia, kotłownia oraz układy automatyki i sterowania) nie stanowią instalacji, lecz urządzenia techniczne, które po nowelizacji definicji obiektu budowlanego z 2015 r. nie stanowią już części obiektu budowlanego i nie można ich kwalifikować jako instalacji zapewniających możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, - art. 1a ust. 1 pkt 2 upol w zw. z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że parownice stanowią urządzenia budowlane związane ze zbiornikiem i stacją redukcyjno-pomiarową w ten sposób, że zapewniają możliwość ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy (1) stacja redukcyjno-pomiarowa w rozumieniu organu, składa się z fundamentu, obudowy kontenerowej wraz z instalacjami, urządzeń technicznych ciągu technologicznego, który funkcjonalnie można nazwać stacją redukcyjno-pomiarową, a więc nie jest to jeden obiekt budowlany, lecz kompleks wielu elementów, a sam organ wskazuje, że musi być związek z konkretnym obiektem budowlanym, a nie kompleksem wielu obiektów, (2) nie zapewniają możliwości użytkowania kontenerów będących obudową i ochroną dla ciągu technologicznego urządzeń technicznych, (3) ciąg technologiczny zlokalizowany wewnątrz obudowy kontenerowej składa się z kilku urządzeń technicznych, które nie są obiektami budowlanymi ani łącznie ani samodzielnie, przy związku urządzeń technicznych ze sobą żadne z nich nie może być urządzeniem budowlanym, bo musi być związek urządzenia z obiektem budowlanym, (4) funkcją zbiornika jest magazynowanie ciekłego LNG, a zatem należałoby ustalić czy ww. urządzenia zapewniają możliwość użytkowania zbiornika jako magazynu ciekłego LNG w taki sposób jak wskazuje NSA i organ w zaskarżonej decyzji, to znaczy że związek ten jest konieczny dla realizacji funkcji tego obiektu, a nie jedynie usprawniający eksploatację obiektu, jak pokazuje załączony schemat stacji paliw LNG zbiorniki mogą pełnić swoje funkcje bez połączenia z parownicami, (5) organ kwalifikując parownice jako urządzenia budowlane odwołuje się do otwartego katalogu przedmiotów opodatkowania uznając za urządzenia budowlane urządzenia, które nie są jakikolwiek sposób podobne do urządzeń budowlanych wskazanych w ustawie, a więc ich opodatkowanie następuje na podstawie dowolności, sprzecznej z konstytucyjnymi dyrektywami wykładni przepisów prawa podatkowego wymagających precyzyjnego określenia przedmiotu opodatkowania w przepisach rangi ustawowej. W oparciu o powyższe strona domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji, a także zwrotu kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w decyzji (por. zwłaszcza s. 3 i n.). Na rozprawie przed tut. Sądem pełnomocnik spółki wnosił i wywodził jak dotychczas. W imieniu organu nikt się nie stawił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że w analogicznych sprawach strony skarżącej zapadły już korzystne dla niej orzeczenia sądów administracyjnych obu instancji, co zresztą organ odwoławczy dostrzegł (por. np. s. 27 i n. decyzji). Rozstrzygając niniejszą sprawę skład orzekający miał w związku z tym na uwadze wskazówki wyrażone w szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. III FSK 423/23 odnośnie do wykładni art. 1a ust. 1 pkt 2 upol (w zw. z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego) oraz wywiedzione z wymienionych przepisów kryteria oceny, na gruncie zbliżonych stanów faktycznych, (1) stacji redukcyjno-pomiarowych (jako obiektu budowlanego) oraz (2) parownic (jako urządzeń budowlanych), a to w optyce przedmiotu opodatkowania zdefiniowanego w ww. przepisie. Ad 1. Jak chodzi o pierwszy z ww. przedmiotów opodatkowania, to przypomnieć należy, że Sąd kasacyjny wskazał, że "za budowle dla celów podatkowych mogą zostać uznane nie tylko budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, lecz również wymienione w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej. (...) załącznik do ustawy – Prawo budowlane wymienia, jako jedną z odrębnych kategorii budowlanych (kategoria XX), stacje paliw. O ile jednak z punktu widzenia prawa budowlanego (np. uzyskania pozwolenia na budowę, naliczenia opłaty za przystąpienie do użytkowania bez dopełnienia odpowiednich formalności, kwoty za tzw. legalizację samowoli budowlanej) tego rodzaju wyróżnienie, identyfikujące stację paliw (...) jako jeden obiekt, jest zrozumiałe, o tyle nie przystaje do rozwiązań legislacyjnych dotyczących opodatkowania określonych obiektów budowlanych podatkiem od nieruchomości. Z perspektywy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stacja taka stanowi najczęściej kompleks obiektów budowlanych, w skład którego wchodzić mogą budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne i naziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych czy gazowych i inne urządzenia techniczne. Każdy z tych obiektów wymaga samodzielnej oceny pod kątem możliwości objęcia zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości." Na tym tle wprawdzie trafnie zakwestionował organ w spornej decyzji kwalifikację przedmiotowych stacji redukcyjno-pomiarowych jako budynku (s. 27 decyzji). Od takowej kwalifikacji zdaje się abstrahować finalnie (w skardze) również sama strona (vide s. 5 i n., 9 i n. skargi). Zasadna jest jednakże w tym kontekście krytyka spółki (tamże) odnośnie do potraktowania rzeczonych obiektów budowlanych (wespół z urządzeniami technicznymi umieszczonymi w kontenerowej obudowie) jako składowych jednej budowli (s. 29 decyzji). W spornej decyzji przedstawiono w tym kontekście wyjaśnienie dotyczące technicznych funkcji stacji redukcyno-pomiarowych, w tym zwłaszcza urządzeń stanowiących wyposażenie omawianej konstrukcji (s. 28 i n.), wywodząc z tego – tout court – że kontener (obudowa) jest funkcjonalnie powiązana z elementami wyposażenia stacji redukcyjno-pomiarowej. Z analizy tej wynika jednak tylko tyle, że opisano jak działa stacja redukcyjno-pomiarowa. Nie jest natomiast jasne, dlaczego zdaniem organu sposób działania takiej stacji, tj. redukcja, uzdatnienie pomiarów lub rozdział gazu, wypełnia definicyjne cechy stacji paliw (s. 29 decyzji). Zasadnie wskazuje skarżąca (s. 6 skargi), że w decyzji nie wyjaśniono podstaw tego twierdzenia. Wszak kwalifikacja taka wymaga wiadomości specjalnych. Ani organ podatkowy, ani Sąd nie dysponują tymczasem wiedzą specjalistyczną z zakresu działania stacji paliwowych i ich poszczególnych elementów konstrukcyjnych, Jak natomiast wskazał NSA, samo ustalenie, że stacja paliw może być uznana za budowlę dla celów podatkowych, nie jest wystarczające; niezbędne jest wykazanie, które elementy takiego obiektu budowlanego mogą zostać zakwalifikowane jako składowe stacji paliw, przy czym każdy z nich wymaga indywidualnej oceny pod kątem możliwości objęcia zakresem przedmiotowym podatku od nieruchomości (ta kwestia właśnie wymaga zdaniem Sądu wiedzy specjalistycznej). W rezultacie nie wyjaśniono w decyzji, dlaczego urządzenia znajdujące się w obudowie kontenerowej należy traktować jako przedmiot opodatkowania. W szczególności nie odniesiono się do zapatrywania spółki, że można z tego kompleksu konstrukcyjnego wyodrębnić na potrzeby wskazania przedmiotu opodatkowania obudowę kontenerową, fundament oraz zlokalizowane wewnątrz kontenera urządzenia techniczne, które zapewniają funkcjonalność stacji redukcyjno-pomiarowej (s. 6, 9 i n. skargi). Nie wynika z tego pogląd skarżącej przy tym, że "znika przedmiot opodatkowania" (jak twierdzi organ, s. 29 decyzji), skoro w istocie proponuje się w tych ramach wyłączenie z podstawy opodatkowania wartości urządzeń technicznych zamocowanych w kontenerze (pozostawiając tenże, jak też fundament jako przedmiot opodatkowania). W związku z tym Sąd podzielił w powyższym kontekście zarówno zarzuty procesowe, jak i materialnoprawne skargi; w szczególności jako naruszone uznano w tym kontekście art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, a także (w konsekwencji) art. 1a ust. 1 pkt 1 upol. Twierdzenie organu, że mamy w tym przypadku do czynienia z jedną, kompleksową budowlą (stacją paliw) postrzegać należy jako przedwczesne. Ad 2. Podobnym uchybieniem obarczona jest kontestowana w skardze kwalifikacja prawna parownic, jako funkcjonalnie związanych z ze zbiornikiem magazynowym LNG (dot. parownic odbudowy ciśnienia) oraz ze stacją redukcyjno-pomiarową (dot. parownic roboczych). Strona podważa twierdzenie organu, że parownice umożliwiają korzystanie z ww. obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem, wskazując na magazynującą funkcję zbiorników oraz ochronną funkcję obudowy kontenerowej (s. 11 i n., 15 skargi). Organ konsekwentnie zaś przedstawia istotę działania parownic jako urządzeń służących odpowiednio podtrzymaniu ciśnienia w zbiorniku oraz zmianie stanu skupienia paliwa gazowego (ze stanu ciekłego) (s. 30 i n. decyzji). Z powyższego wywiedziono wniosek, że parownice "nie mogą funkcjonować samodzielnie bez zbiornika, natomiast zbiornik nie może być gospodarczo używany bez parownic", tzn. "pełnią funkcję służebną wobec zbiornika". Podobnie funkcjonalnie powiązane ze stacją redukcyjno-pomiarową są parownice atmosferyczne (procesowe) (s. 31 decyzji). Twierdzenia te li tylko literalnie odpowiadają jednak kryteriom wyinterpretowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku. W istocie bowiem trafnie spółka twierdzi, że organ nie wykazał by parownice warunkowały możliwość użytkowania zbiorników czy stacji redukcyjno-pomiarowych zgodnie z ich przeznaczeniem (s. 11 i n. skargi). Jakkolwiek co do zasady związek tych elementów konstrukcyjnych (parownic oraz zbiornika LNG i stacji redukcyjno-pomiarowej) został czytelnie, tj. prima facie spójnie (patrząc z perspektywy osoby nieposiadającej stosownych kwalifikacji technicznych), przedstawiony w decyzji (s. 30 i n.), to pamiętać należy, że w świetle wykładni przedstawionej przez NSA, parownik "musi pełnić funkcję służebną" wobec budowli w tym sensie, że nie może ona zostać prawidłowo (gospodarczo) wykorzystana bez takiego urządzenia, tzn. związek ten musi być "konieczny" i "bezpośredni". Tymczasem strona przedstawiła schemat stacji tankowania LNG, w którym zbiorniki magazynują ciekły LNG bez połączenia z parownicami (s. 14 i n. skargi). W ocenie składu orzekającego zatem i te cechy, tj. omawiany związek parownic z ww. instalacjami, nie dają się definitywnie stwierdzić bez wykorzystania informacji specjalnych. Sąd podzielił na tym tle wątpliwości podniesione w skardze (s. 15), już samo bowiem wskazanie na magazynującą funkcję zbiornika na paliwo gazowe, jak i ochronną funkcję obudowy kontenerowej wymaga wykazania, że jeżeli nie pochodny, to przynajmniej zintegrowany cel realizuje działanie parownic; innymi słowy należało wykazać, że nie da się gromadzić paliwa gazowego, bądź eksploatować stacji redukcyjno-pomiarowych (w tym zwłaszcza obudowy kontenerowej) bez parownic. Również w tym zakresie doszło do naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 1a ust. 1 pkt 1 upol. Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy przeprowadzi uzupełniające postępowanie wyjaśniające, tj. zasięgnie opinii biegłego celem wyjaśnienia: - czy stacja redukcyjno-pomiarowa, a w szczególności elementy technologiczne umieszczone wewnątrz kontenera, może zostać uznana za stację paliw w rozumieniu załącznika do ustawy – Prawo budowlane (tj. obiekt budowlany kategorii XX), w tym czy jest możliwe wyodrębnienie urządzeń znajdujących się wewnątrz obudowy kontenerowej, czy też jest to jedna budowla pełniąca funkcję stacji paliw, - czy i ewentualnie jaki jest związek funkcjonalny parownic jako urządzeń technicznych (budowlanych) odpowiednio ze zbiornikiem magazynowym LNG oraz ze stacją redukcyjno-pomiarową (ew. z obiektem kontenerowym); w szczególności czy jest to związek bezpośredni i konieczny do gospodarczego wykorzystania tych obiektów budowlanych. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji wyroku, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę, że na obecnym etapie procedowania sprawy jej stan faktyczny i prawny jest w istocie czytelny, wątpliwości budzi zaś zasadniczo kwalifikacja normatywna (podatkowa) obiektów i urządzeń budowlanych znajdujących się we władaniu spółki w perspektywie wiadomości specjalnych, Sąd uznał za wystarczające uchylenie decyzji ostatecznej. O kosztach rozstrzygnięto mając na względzie treść art. 200, art. 205 § 2 ww. ustawy.