III SA/Wa 566/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2014 po rozpoznaniu wniosku adw. M.S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi V.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2007 r. postanawia przyznać dla pełnomocnika strony skarżącej – adw. M. S. - kwotę 600,- zł (sześćset złotych .) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 138,- zł (sto trzydzieści osiem złotych.); łącznie kwotę 738.,- zł (siedemset trzydzieści osiem złotych) Sąd, postanowieniem z 10 września 2013 r. przyznał V.D. prawo pomocy w zakresie całkowitym. Okręgowa Rada Adwokacka w W. , pismem z 6 listopada 2013 r., do udzielenia pomocy prawnej dla skarżącej wyznaczyła adw. M. S. . Pismem z 18 grudnia 2013 r. adw. M. S. udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego dla apl adwokackiego A.K. . Substytut stawił się na rozprawie, poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oświadczając zarazem, że opłaty nie postały zapłacone ani w całości, ani w części. Sąd, postanowieniem z 24 stycznia 2014 r., przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie za reprezentowanie strony przed Sądem I instancji. Następnie, pismem z 31 marca 2014 r. pełnomocnik z urzędu zwrócił się o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw składając oświadczenie, o którym mowa w § 20 rozporządzenia. W wykonaniu wezwania referendarza sądowego pełnomocnik z urzędu nadesłał kserokopię opinii o braku podstaw... oraz kserokopie dowodu przekazania opinii stronie. Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 poz. 270 - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – udział w rozprawie, co miało miejsce w sprawie, ale też – opinia o braku podstaw do skargi kasacyjnej. Z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ponoszeniu przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r poz 461) wynika, ze sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należy zaliczyć do czynności pełnomocnika w ramach postępowania przed Sądem II instancji. Referendarz sądowy zauważa, ze pełnomocnik z urzędu podjął trud wyjaśnienia stronie motywów rozstrzygnięcia Sądu i wskazał – w skrócie – czemu wniesienie skargi kasacyjnej może nie doprowadzić do wzruszenia wyroku Sądu I instancji, przy czym wyjaśnieniom tym nie sposób przydać przymiotu wadliwości. Tym samym udzielona została stronie pomoc prawna, do której pełnomocnik z urzędu został wyznaczony i za którą wnioskuje o wypłatę wynagrodzenia. Za reprezentowanie skarżącego przed Sądem I i II instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę oblicza się na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. o opłatach za czynności adwokackie oraz ....., w którym ustawodawca uzależnił wysokość stawki od wartości przedmiotu sprawy. Kwota sporu wynosi w sprawie, jak wynika z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 4 marca 2013 r – 9698 zł, zatem wynagrodzenie należy oznaczyć z zastosowaniem zmiennej z § 6 pkt 4 rozporządzenia, na kwotę, co najmniej, 1.200 zł (wartość przedmiotu zaskarżenia powyżej 5.000 zł do 10.000 zł - 1.200 zł). Natomiast z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia wynika obowiązek przyznania pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości 50 % stawki, ponieważ zarówno sprawę prowadził przed Sądem I instancji, jak tez przed opinię o braku podstaw do wniesie a skargi kasacyjnej sporządził ten sam pełnomocnik, wyznaczony z urzędu. Do kwoty wynagrodzenia należało doliczyć 23 % podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.