III SA/Wa 581/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Burmistrza G. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nie wyrażenia zgody na rozłożenie na raty zaległości podatkowej w podatku od spadków i darowizn postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić J. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Burmistrz G. nie wyraził zgody na rozłożenie zaległości J. P. w podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia nieruchomości, w wysokości 67.340 zł na 90 miesięcznych rat. J. P. – Skarżący w niniejszej sprawie, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że Burmistrz G. nie zawarł w zaskarżonym postanowieniu, wbrew przepisom pouczenia o możliwości, terminie i trybie zaskarżenia tego typu postanowień do Sądu Administracyjnego czym w sposób oczywisty naruszył prawo. Zdaniem Skarżącego nie ulega wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. na postanowienia przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego wydane w oparciu o art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2008 r. Nr 88, poz. 539 ze zm., dalej: ustawa o dochodach j.s.t.), przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po wyczerpaniu trybu postępowania określonego w art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W piśmie z 22 lutego 2010 r. kierowanym do Sądu – Burmistrz G. podniósł, że w świetle art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach j.s.t., na postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego (burmistrza) w przedmiocie umorzenia i rozłożenia na raty należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochody jednostek samorządu terytorialnego, w sposób prawidłowy poinformowano Skarżącego w pouczeniu załączonym do postanowienia z dnia [...] sierpnia 2009 r., iż na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 237 Ordynacji podatkowej postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W związku z powyższym, zdaniem organu skarga jest niedopuszczalna i powinna ulec odrzuceniu. Z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dotyczącej opłat sądowych, wynika, że w sprawie został uiszczony wpis sądowy w wysokości 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 18 ustawy o dochodach j.s.t. W świetle tego przepisu w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie na wniosek lub za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Wniosek lub zgoda są wydawane w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Ponieważ służy ono do wyrażania stanowiska w sprawie, to nie można również uznać, że zaskarżone postanowienie należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., tj. kończących postępowanie, lub też rozstrzygających sprawę co do istoty. Sąd podziela stanowisko wyrażone w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2010 r. w sprawie o sygn. akt II FPS 9/09 zgodnie z którym postanowienie przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego w przedmiocie ulgi podatkowej, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach j.s.t. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zdaniem NSA, sąd administracyjny winien jednak dokonać kontroli jego legalności przy rozpoznaniu skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej, stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. NSA uznał, iż postanowienie, o którym mowa w art. 18 ust. 3 ustawy o dochodach j.s.t. nie jest postanowieniem kończącym sprawę. Do tego typu postanowień zaliczyć bowiem należy te, które tamują możliwość dalszego postępowania w danej sprawie - uruchomienie toku instancji (np.: postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, postanowienie o stwierdzeniu uchybienia do terminu wniesienia odwołania; por. też J. P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Wyd. 2, Warszawa 2006, s. 26 i 27). Nie jest ono również postanowieniem co do istoty sprawy. Nie oznacza to jednak, iż jest ono całkowicie wyłączone spod jego kontroli. Sąd administracyjny winien bowiem ocenić jego legalność przy rozpoznawaniu skargi na decyzję dyrektora izby skarbowej w przedmiocie zastosowania umorzenia, rozłożenia na raty, odroczenia terminu zapłaty, zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczenia poboru należności podatków i opłat, o których mowa w art. 18 ust. 2 tej ustawy, stosownie do art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. W związku z powyższym należy stwierdzić, że od decyzji wydanej przez organ podatkowy właściwy w sprawie rozłożenia na raty zaległości w podatku od zasiedzenia, Skarżącemu będzie przysługiwało prawo wniesienia odwołania. Dopiero wyczerpanie administracyjnego toku instancji otworzy stronie drogę do uruchomienia kontroli sądu administracyjnego i możliwość zbadania legalności postanowienia przewodniczącego j.s.t. w ramach rozpoznawania skargi na decyzję organu podatkowego w przedmiocie rozłożenia na raty płatności należności z tytułu podatków i opłat stanowiących dochodu j.s.t. i zapewni także podatnikowi dostateczną ochronę jego praw, w tym prawa do sądu. Z powyższych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.