III SA/Wa 589/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Kleiber, sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant referent stażysta Anna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za 2007 r. oddala skargę 1. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że wobec p. M.C. Hurtownia Artykułów Spożywczych "I. ", (dalej jako "Skarżąca", "Strona") Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako "PFRON") postanowieniem z [...] listopada 2012 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] sierpnia 2012 r. określającej wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu wpłat na PFRON za okres od stycznia 2007 do listopada 2007 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że okres upływu terminu przedawnienia ww. zobowiązań był krótszy niż trzy miesiące. W ocenie organu pierwszej instancji w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w przepisie 239 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012, poz. 749 ze zm. dalej jako "ustawa Ord. pod.") 2. Na powyższe postanowienie Strona złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia, zarzucając naruszenie przepisów art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ustawy Ord. pod. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz brak miarodajnego uzasadnienia dla ich zastosowania. Strona podniosła również, że zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone właściwemu pełnomocnikowi. 3. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że zobowiązania podatkowe z tytułu wpłat na PFRON za okres od stycznia 2007 do listopada 2007 r., w przypadku niepodjęcia jakichkolwiek działań przez organ pierwszej instancji mogły ulec przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2012 r. Z tych też powodów w ocenie organu odwoławczego wystąpiła przesłanka określona w przepisie art. 239 b § 1 pkt 4 ustawy Ord. pod., tj. do upływu terminu przedawnienia pozostał okres krótszy niż 3 miesiące. Podniesiono także, że brak realizacji przez stronę (od 2007 r., a zatem od 6 lat) obowiązku wpłat na Fundusz wynikający z przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych uprawdopodabnia, iż przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie nie zostałoby wykonane. Zatem zaszła tu druga przesłanka warunkująca możliwość nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu odwoławczego postanowienie organu pierwszej instancji należało uznać za uzasadnione. W przywołanym bowiem stanie faktycznym niniejszej sprawy wystąpiły przesłanki, które umożliwiały Prezesowi Zarządu PFRON wydanie postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności, co oznacza iż postanowienie to jest zgodne z prawem. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia zaskarżonego postanowienia właściwemu pełnomocnikowi, organ wyższego stopnia podniósł, że Skarżąca udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed organami p. A. G. i p. K. K. , przy czym zakres pełnomocnictw został precyzyjnie określony – p. G. został umocowany do reprezentowania Skarżącej w sprawach dotyczących wpłat na PFRON za okres od stycznia 2006 r. do grudnia 2006 r., natomiast p. K. został umocowany do reprezentowania strony w sprawach dotyczących wpłat za okres od stycznia 2007 r. do grudnia 2007 r. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone p. K. , pełnomocnikowi ustanowionemu w przedmiotowej sprawie. 4. W skardze na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] listopada 2012 r., Strona zarzuciła naruszenie przepisów: art. 70 § 1 ustawy Ord. pod. poprzez wydanie decyzji w sytuacji przedawnienia zobowiązania, art. 120 ustawy Ord. pod. poprzez wydanie postanowienia łącznie z decyzją wymiarową wbrew obowiązującym przepisom prawa w zakresie naliczania opłat na PFRON, art. 122 ustawy Ord. pod., na podstawie którego organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 187 ustawy Ord. pod. poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 191 ustawy Ord. pod. poprzez nie dokonanie prawidłowo oceny całego zebranego materiału dowodowego lub dokonanie tej oceny błędnie, art. 210 § 4 ustawy Ord. pod. z uwagi na to, że przedstawione fakty nie zostały udowodnione, stwierdzony stan nie odpowiadał stanu faktycznemu, art. 239 § 2 ustawy Ord. pod. przez to, że organy I i II instancji nie uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Strona zaznaczyła, że lata 2005- 2012 faktycznie nie płaciła zobowiązań z tytułu wpłaty na PFRON, ponieważ korzystała z ulg wynikających z tego, że: zatrudniała osoby niepełnosprawne, nabywała produkty i usługi w zakładach pracy chronionej. 5. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. 6. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2013 r. Skarżąca podtrzymała podniesione w skardze zarzuty akcentując, iż w rozpoznawanej sprawie zobowiązania podatkowe z tytułu wpłat na PFRON uległy przedawnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 7. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: ,,p.p.s.a.’’) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przyjmując powyższe kryteria oceny zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, iż skarga Strony nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej a także je poprzedzające postanowienie Prezesa Zarządu PFRON nie naruszały prawa. 8. Zgodnie z art. 239b ustawy Ord. pod. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące ( § 1 ). Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane ( § 2 ). Zdaniem organu wystąpiła przesłanka określona w przepisie art. 239b § 1 pkt 4 ustawy Ord. pod., tj. do upływu terminu przedawnienia zobowiązania pozostał okres krótszy niż 3 miesiące, jak również uprawdopodobniona została okoliczność, iż zobowiązanie z decyzji nie zostanie wykonane. Organ wskazał, że brak realizacji przez Skarżącą od ponad 6 lat obowiązku wpłat na PFRON uprawdopodabniał, iż przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie nie zostałoby wykonane. Należy podkreślić, że uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu jest wysoce prawdopodobne. 9. W ocenie Sądu przedstawiony sądowi stan faktyczny wskazywał, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka określona w przepisie art. 239b § 1 pkt 4 ustawy Ord. pod., tj. do upływu terminu przedawnienia zobowiązania pozostał okres krótszy niż 3 miesiące. Sąd uznał także, że organy uprawdopodobniły okoliczność, iż zobowiązanie określone w decyzji nie zostanie wykonane, poprzez wskazanie okoliczności świadczących o tym, że Skarżąca nie regulowała od 6 lat zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON. 10. W związku z powyższym bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 239b § 2 ustawy Ord. pod. Odnosząc się do podniesionej przez Skarżącą kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych decyzją z dnia [...] sierpnia 2012r. Sąd stwierdza, iż w postępowaniu dotyczącym kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności kwestia ta nie mogła być przedmiotem sądowej analizy. Z tych też względów zarzuty dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego w rozpoznawanej sprawie nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd wskazuje, iż wyrokiem z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 483/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję wymiarową dotyczącą wpłat na PFRON za 2007 r. Jednakże okoliczność ta, ze względu na ograniczenie badania sprawy określone w art. 134 p.p.s.a. wyłącznie do uregulowanych przepisami postępowań zakończonych odrębnymi rozstrzygnięciami nie mogła być wzięta pod uwagę przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. 11. W tym stanie rzeczy uznając, iż organy administracji obu instancji wydając rozstrzygnięcia w zakresie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.