III SA/Wa 591/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi H. S., dalej jako "Skarżąca" w dniu 17 stycznia 2014 r. za pośrednictwem poczty złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie na Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2013 r. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu od jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż uchybi9nie terminu nastąpiło z powodu zbyt późnego przekazania przez Syna Skarżącej listu poleconego. Zaznaczyła, iż syn przekazał jej korespondencję zawierającą zaskarżone postanowienie w dniu 12 stycznia 2014 r. uniemożliwiając terminowe wniesienie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 i art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) - dalej: "p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl tego artykułu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. takie, których strona przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mogła usunąć. Art.87 § 2 p.p.s.a. nie uzależnia przy tym możliwości przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, rozumianej jako zamierzone działanie sprzeczne z regułami postępowania bądź powstrzymanie się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, polegającego na niedołożeniu należytej staranności (...). (por.: wyrok NSA z 21.12.2006r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725). Oceniając w tym kontekście działanie Skarżącej, nie można przyjąć, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi było niezawinione. Skarżąca uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu podniosła jako okoliczność wyłączającą jej brak winy, fakt przekazania przez jej syna w dniu 12 stycznia 2014 r. korespondencji zawierającej zaskarżone postanowienie. Sąd zauważa, iż zaskarżone postanowienie zostało doręczone adresatowi tj. Skarżącej w dniu 11 grudnia 2013 r., o czym świadczy podpis złożony osobiście przez Skarżącą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji zawierającej zaskarżone postanowienie. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upływał z dniem 10 stycznia 2014 r. W świetle powyższego, okoliczności na które powołuje się Skarżąca nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Tym samym Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.