III SA/Wa 594/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2015 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżąca – A. M. , pismem z dnia 29 stycznia 2015 r. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2009 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, twierdząc, że jej wykonanie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto pismem z dnia 12 marca 2015 r. Skarżąca podtrzymała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku zwróciła uwagę przede wszystkim na swoją trudną sytuację życiową i finansową. Skarżąca wyjaśniała, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji zajęte zostało jej konto bankowe na kwotę 11 440 zł wraz z odsetkami w wysokości 6 202,67 zł i kwotą kosztów egzekucyjnych 1 058,60 zł, co w rezultacie dało kwotę 18 701,27 zł. Kwota ta znacznie powiększyła debet Skarżącej zaciągnięty na jej rachunku bankowym do łącznej sumy na kwotę 39 910,16 zł. Skarżąca przez ostatnich kilka miesięcy przebywała na zwolnieniu lekarskim z [...] . Była też kilkakrotnie hospitalizowana z tego powodu. W dniu [...] marca 2015 r. urodziło się dziecko Skarżącej, które obecnie zamieszkuje i jest wychowywane jedynie przez Skarżącą. W związku z tym, że Skarżąca od dłuższego czasu nie może pracować, a nadto znalazła się w sytuacji, w której zmuszona jest sama wychowywać dziecko i łożyć na jego utrzymanie, jej sytuacja życiowa i zarazem finansowa jest bardzo trudna. Ponadto przez zajęcie konta została pozbawiona środków do życia z uwagi na to, że przebywa na urlopie macierzyńskim a bank kwotę z tytułu zasiłku macierzyńskiego zalicza w całości na spłatę zadłużenia, doliczając znaczne kwoty z tytułu opłat i odsetek od zwiększania salda w rachunku. Jedynym źródłem, z którego Skarżąca się utrzymuje jakiekolwiek wsparcie finansowe jest ZUS. Skarżąca pobiera zasiłek macierzyński w wysokości 3086,16 zł miesięcznie. Jednak od czasu, kiedy Dyrektor Izby Skarbowej w W. zajął konta bankowe Skarżącej, nie może ona wypłacać nawet pieniędzy przelewanych jej na rachunek bankowy przez ZUS tytułem zasiłku. Doszło więc do absurdalnej sytuacji, gdy Skarżąca wraz ze swoim nowonarodzonym dzieckiem została pozbawiona środków do życia przez działania organu skarbowego, w sytuacji gdy nawet w przypadku egzekucji komorniczej istnieje kwota wolna od zajęcia egzekucyjnego, która w myśl ustawodawcy stanowić ma zabezpieczenie przed pozostawieniem dłużnika bez środków do życia. Skarżąca dodała, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody polega w tej sytuacji na odebraniu Skarżącej możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych swoich i dziecka. Do pisma Skarżąca dołączyła zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 17 lutego 2015 r. wraz z tytułem wykonawczym z dnia 16 lutego 2015 r., wydruk listy rachunków w [...] z 5 marca 2015 r. wskazujący łączną kwotę debetu 39 910,16 zł., zaświadczenie z dnia 6 marca 2015 r. wystawione przez lekarza specjalistę, kartę informacyjną leczenia szpitalnego w dniach od [...] marca 2015 r. do [...] marca 2015 r. w [...] z dnia [...] marca 2015 r., informację miesięczną ZUS dla osoby ubezpieczonej – Skarżącej. Następnie pismem z dnia 16 marca 2015 r. Skarżąca wniosła o jak najszybsze rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na niezwykle trudną sytuację życiową i finansową w jakiej się znalazła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja ta dotyczy. Kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z kondycją finansową Skarżącej, a także jej sytuacją życiową. W tym zakresie Sąd w pełni podzielił pogląd Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę, polegającą na odebraniu Skarżącej możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych swoich i dziecka. Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.