III SA/Wa 597/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi "U." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. 1 ) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] 2) stwierdza, że decyzje, których nieważność stwierdzono nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 8.200 zł (słownie: osiem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W wyroku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 597/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 8.200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 9 sierpnia 2006 r. (złożonym na biurze podawczym Sądu w dniu 10 sierpnia 2006 r.) pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniósł zażalenie na ww. postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje m.in. na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Jak zaznacza się w piśmiennictwie możliwość zaskarżenia zażaleniem rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania obejmuje także sytuacje, gdy rozstrzygnięcie to jest jednym z punktów wyroku. W takiej sytuacji przedmiotem zaskarżenia nie jest sam wyrok, lecz postanowienie zawarte w jego treści (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, s. 491). Zgodnie z brzmieniem art. 194 § 2 P.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia stronie odpisu postanowienia będącego przedmiotem zaskarżenia. Tym samym, skoro siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia liczony jest od dnia doręczenia stronie odpisu zażalenia z uzasadnieniem, to wniesienie zażalenia przed tym dniem uznać należy za niedopuszczalne. W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, iż zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2006 r. w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego (zawarte w wyroku z 3 sierpnia 2006 r.) zostało wniesione przedwcześnie. Powyższe zażalenie zostało bowiem złożone na biurze podawczym Sądu 10 sierpnia 2006 r. Wyrok z 3 sierpnia 2006 r. oraz zawarte w jego treści postanowienie o zwrocie kosztów postępowania sądowego (pkt 3 wyroku) zostało natomiast wysłane do stron postępowania przy pismach przewodnich z 23 sierpnia 2006 r. (k. 93 i 94 akt sądowych). Zgodnie z art. 178 P.p.s.a. – mającym zastosowanie w sprawie na mocy odesłania zawartego w art. 197 § 2 P.p.s.a. – wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, działając na podstawie art. 194 § 2 P.p.s.a. oraz art. 197 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. UZASADNIENIE "U." sp. z o.o. wnioskiem z 19 stycznia 2004 r. (zmodyfikowanym następnie pismem z 17 lutego 2004 r.) zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług powołując się na ciężką sytuację materialną oraz ważny interes podatnika. Po rozpoznaniu wniosku, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., wydaną na podstawie art. 207 oraz art. 67 § 1 i § 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej: O.p.), odmówił umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 67 § 1 O.p. w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części, m.in. zaległości podatkowe. Materiał zgromadzony w niniejszej sprawie nie daje podstaw do rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Argumenty powoływane przez wnioskodawcę nie mają bowiem charakteru nadzwyczajnego, a tylko takie okoliczności mogą stanowić przesłankę do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Od powyższej decyzji pełnomocnik spółki pismem z dnia 5 lipca 2004 r. wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., w którym zarzucił, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji naruszył art. 15 ust. 1 (powinno być §1) O.p. dotyczący właściwości organów podatkowych. Pełnomocnik spółki podniósł, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego nie był właściwy do wydania tej decyzji, a właściwym organem był Naczelnik Urzędu Skarbowego W.. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] grudnia 2004 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 67 § 1 i § 1a O.p., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację organu pierwszej instancji odnoszącą się do braku przesłanek umorzenia ciążących na spółce zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Odnośnie podnoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 15 § 1 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż organem podatkowym właściwym w przedmiotowej sprawie był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W.. Z dniem 1 stycznia 2004 r. zmieniła się bowiem właściwość miejscowa organów podatkowych dla niektórych grup podatników wymienionych w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.). Ze względu na fakt, iż spółka w latach 2001, 2002 oraz 2003 osiągnęła przychód ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów w wysokości przekraczającej kwotę 5 mln EURO, zmiana właściwości urzędu skarbowego spółki nastąpiła z dniem 1 stycznia 2004 r. Na powyższą decyzję pismem z dnia 27 stycznia 2005 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego zarzucił organom podatkowym naruszenie art. 247 § 1 w związku z art. 15 ust. 1 ( powinno być §1) O.p. poprzez wydanie decyzji przez organ niewłaściwy oraz naruszenie art. 67 § 1 O.p. przez nadinterpretację tego przepisu. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik spółki wskazał, iż w dniu 1 września 2003r. weszły w życie niektóre przepisy ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302) zmieniające, m.in. przepisy ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Niektóre ze zmian wprowadzonych powołaną ustawą weszły jednak w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2004 r. Przepisy znowelizowanej ustawy o urzędach i izbach skarbowych wprowadziły wyłączną właściwość odrębnych organów podatkowych ("szczególny organ podatkowy"), dla niektórych podatników, do których zaliczono, m.in. jednostki, które w ostatnim roku podatkowym osiągnęły przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln EURO według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na koniec roku podatkowego ("szczególna kategoria podatników"). Zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego na szczególny organ podatkowy nastąpić miała z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Z kolei podatnicy zaliczeni do szczególnej kategorii podatników, byli obowiązani zawiadomić o zmianie właściwości dotychczas właściwego naczelnika urzędu skarbowego w terminie do dnia 15 października roku poprzedzającego rok, od którego nastąpi ta zmiana, składając zawiadomienie według ustalonego wzoru. Jednakże przepisy określające podmioty zaliczane do szczególnej kategorii podatników weszły w życie dopiero z dniem 1 stycznia 2004 r. Ze względu na powyższe, w ocenie pełnomocnika skarżącej spółki, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w 2004 r. nie był właściwym dla spółki organem podatkowym. Organem właściwym był natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego W.. Ponadto pełnomocnik podatnika zaznaczył, iż organ podatkowy niesłusznie uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje przesłanka umorzenia zaległości podatkowych w postaci ważnego interesu publicznego oraz że przesłanka ważnego interesu strony jest niewystarczająca. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w niniejszej sprawie pomiędzy organami podatkowymi a skarżącą spółką jest kwestia dotycząca ustalenia właściwego organu podatkowego, który był uprawniony do rozpatrzenia i wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżącej spółki z dnia 19 stycznia 2004 r. o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Spór ten zrodził się na tle zmian, jakie w przepisach normujących właściwość organów podatkowych, zawartych w ustawie o urzędach i izbach skarbowych, wprowadziła ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych. W tym miejscu stwierdzić należy, iż materia właściwości tzw. "dużych urzędów skarbowych" była już przedmiotem orzeczeń zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z 13 maja 2005r., sygn. akt III SA/Wa 2307/04, publ. OSA 2006/2 poz. 22 str. 68) jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 23 marca 2006r., sygn. akt II FSK 1061/05, publ. Gazeta Prawna 2006/60 str.12). Podzielając stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2307/04 należy przede wszystkim stwierdzić, iż w systemie prawa podatkowego funkcjonuje reguła stanowiąca o tym, że przepisy prawa obowiązują od daty ich wejścia w życie. Datę tę ustala normodawca w akcie prawnym, który ma wejść do obrotu prawnego. Przepisy te, zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa, obowiązują na przyszłość. Ustawodawca może w szczególnych przypadkach wprowadzić w życie przepisy z mocą wsteczną, ale musi o tym wprost zadecydować, stanowiąc w tym zakresie odpowiedni zapis w akcie normatywnym. Przepisy, od których zależy rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, tj. art. 5 ust. 9a i ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych, weszły w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Stanowi o tym art. 40 pkt 2 ustawy o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw (...). Zgodnie z art. 5 ust. 9a ustawy o urzędach i izbach skarbowych, terytorialny zasięg działania określonego urzędu skarbowego wyłącznie w zakresie niektórych kategorii podatników lub wykonywania niektórych zadań określonych w ust. 6, może obejmować terytorialny zasięg działania innych urzędów skarbowych. Natomiast w myśl art. 5 ust. 9b wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania określonego urzędu skarbowego zgodnie z ust. 9a następuje w przepisach określonych na podstawie ust. 9c i może dotyczyć w szczególności: 1) podatkowych grup kapitałowych, 2) banków, 3) zakładów ubezpieczeń, 4) jednostek działających na podstawie przepisów o publicznym obrocie papierami wartościowymi oraz przepisów o funduszach inwestycyjnych, 5) jednostek działających na podstawie przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, 6) oddziałów lub przedstawicielstw przedsiębiorstw zagranicznych, 7) osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które: a) w ostatnim roku podatkowym osiągnęły przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln EURO według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na koniec roku podatkowego, albo b) jako rezydenci w rozumieniu przepisów prawa dewizowego, biorą udział bezpośrednio lub pośrednio w zarządzaniu przedsiębiorstwami położonymi za granicą lub w ich kontroli, albo posiadają udział w kapitale takich przedsiębiorstw, albo c) są zarządzane bezpośrednio lub pośrednio przez nierezydenta w rozumieniu przepisów prawa dewizowego lub nierezydent dysponuje co najmniej 5% głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, albo d) jako rezydenci w rozumieniu przepisów prawa dewizowego jednocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotem krajowym i podmiotem zagranicznym w rozumieniu innych ustaw lub w jego kontroli albo posiadają jednocześnie udział w kapitale takich podmiotów. Przepisy powyższe regulują, ogólnie rzecz ujmując, kryteria dotyczące podatników, dla których właściwe będą, tzw. "duże urzędy skarbowe". Między innymi dotyczy to podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) ustawy o urzędach i izbach skarbowych – kryterium właściwe dla skarżącej spółki. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że skoro przesłanki kwalifikujące określone grupy podatników do właściwości "dużych urzędów skarbowych" weszły w życie dopiero od dnia 1 stycznia 2004 r., to od tego momentu można mówić o podstawach do zmiany właściwości. Nieuprawnione jest w takim przypadku twierdzenie, że podstawy te istniały już w 2003 r., a podatnicy należący do kategorii wymienionych w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych byli zobowiązani - w myśl art. 5a ust. 3 tej ustawy - złożyć stosowne zawiadomienie o zmianie właściwości do dnia 15 października 2003r. Z powołanego powyżej art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) ustawy o urzędach i izbach skarbowych wynika, że wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania określonego urzędu skarbowego zgodnie z ust. 9a następuje w przepisach określonych na podstawie ust. 9c i może dotyczyć osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które w ostatnim roku podatkowym osiągnęły przychód netto, w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln EURO według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na koniec roku podatkowego. Zaznaczyć należy, iż z zaprezentowanego przepisu wynika, że wyznaczenie terytorialnego zasięgu działania urzędu ma nastąpić na podstawie aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 5 ust. 9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych. W delegacji ustawowej zawartej w tym unormowaniu postanowiono, że minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej określa, w drodze rozporządzenia, terytorialny zasięg działania oraz siedziby naczelników urzędów i dyrektorów izb skarbowych, uwzględniając zasady określone w ust. 9a i 9b oraz potrzeby właściwego zorganizowania wykonywania zadań, zwłaszcza z zakresu poboru podatków oraz sprawnej obsługi podatnika. W oparciu o przedstawioną delegację Minister Finansów wydał rozporządzenie wykonawcze z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz. U. Nr 209, poz. 2027 ze zm.), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Na uwagę zasługuje to, że dopiero od momentu wejścia w życie kryteriów, o których mowa w art. 5 ust. 9b ustawy o urzędach i izbach skarbowych było możliwe ustalenie nowej właściwości. Potwierdzeniem tego jest nie tylko data wejścia w życie powołanego wyżej przepisu, ale również treść aktu wykonawczego. Z jego § 2 wynika, że ustala się siedziby i terytorialny zasięg działania naczelników urzędów skarbowych właściwych wyłącznie w zakresie podatników określonych w art. 5 ust. 9b omawianej ustawy. Ustalenie to nastąpiło w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia. Należy podkreślić, iż nie było prawnych możliwości ustalenia nowej właściwości organów podatkowych bez obowiązujących kryteriów kwalifikujących niektórych podatników do właściwości "dużych urzędów skarbowych". Dodać do tego trzeba, że dopiero od dnia 1 stycznia 2004 r. – poprzez wejście w życie załącznika nr 2 do rozporządzenia – było wykonalne zawiadomienie o zmianie właściwości, bowiem dopiero od tego momentu znany był naczelnik właściwy po zmianie właściwości. Dla uzupełnienia istotnego, w kontekście niniejszej sprawy, stanu prawnego należy także przywołać treść art. 5a ust. 1 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, z którego wynika, że dla podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b, zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego na właściwego wyłącznie w zakresie określonych kategorii podatników następuje: 1) z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym nastąpiło ich włączenie do danej kategorii podatników - w przypadku podatników wymienionych w art. 5 ust. 9b pkt 1-6 oraz w pkt 7 lit. b-d; 2) z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym nastąpiło przekroczenie kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a - w przypadku podatników wymienionych w tym przepisie. Mając na uwadze powyższe zauważyć trzeba, iż skoro kryteria zmiany właściwości urzędu skarbowego weszły w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., a przepis art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) stanowi o obrocie 5 mln EURO w ostatnim roku podatkowym, to trzeba przyjąć, że ostatnim rokiem, o którym mowa w tym przepisie jest rok 2003. Odnosząc powyższe na grunt art. 5a ust. 1 pkt 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych stwierdzić należy, iż zmiana właściwości organu podatkowego dla spółki nastąpiła z dniem 1 stycznia drugiego roku następującego po roku, w którym miało miejsce przekroczenie kwoty 5 mln EURO, tj. z dniem 1 stycznia 2005 r. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż zmiana właściwości naczelnika urzędu skarbowego dla podatników, o których mowa w art. 5 ust. 9b pkt 7 lit. a) ustawy o urzędach i izbach skarbowych, tj. podatników, którzy w ostatnim roku podatkowym (2003) osiągnęli przychód netto w rozumieniu przepisów o rachunkowości, ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług o równowartości co najmniej 5 mln EURO według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na koniec roku podatkowego nastąpiła w dniu 1 stycznia 2005 r. Powyższe twierdzenie uzasadnione jest po pierwsze tym, iż przepisy określające kryteria kwalifikujące do zmiany właściwości, ustalone przez ustawodawcę w art. 5 ust. 9a i 9b omawianej ustawy, weszły w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. Po drugie, podkreślić należy, iż rozporządzenie wykonawcze w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, w których określono właściwość "dużych urzędów skarbowych" weszło w życie w tej samej dacie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2004 r. wydana została z naruszeniem przepisów dotyczących właściwości organów podatkowych, zawartych w art. 5 ust. 9- 9c ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych, w związku z art. 5a ust. 1 pkt 2 tej ustawy, co stanowi także naruszenie art. 15 § 1 oraz art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej oraz spełnia przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, określoną w art. 247 § 1 pkt 1 tej ustawy. Z tych samych względów nieważna jest również zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., gdyż utrzymuje w mocy obarczoną wadą nieważności decyzję wydaną w pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), orzekł jak w sentencji. Na zasądzone od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej spółki na podstawie art. 200 P.p.s.a. koszty postępowania sądowego składają się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy (o charakterze stosunkowym) w wysokości wynikającej ze znajdującego się w aktach sprawy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2005 r., sygn. akt I FZ 296/05 oraz postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2005 r. oraz zasądzone na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, które w niniejszej sprawie, ze względu na stosunkowy charakter wpisu sądowego oraz wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 7.200 zł stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).