III SA/Wa 598/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Radziszewska – Krupa po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2008r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego postanawia: 1. sprostować w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 stycznia 2009r. sygn. akt III SA/Wa 598/08 nazwisko strony w ten sposób, że zamiast "S." wpisać "S."; 2. sprostować w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 września 2008r. sygn. akt III SA/Wa 598/08 nazwisko strony w ten sposób, że zamiast "S." wpisać "S."; 3. sprostować w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 listopada 2008r. sygn. akt III SA/Wa 598/08 nazwisko strony w ten sposób, że zamiast "S." wpisać "S."; 4. sprostować w komparycji i sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 marca 2009r. sygn. akt III SA/Wa 598/08 nazwisko strony w ten sposób, że zamiast "S. –" wpisać "S.". Dyrektor Izby Skarbowej w W. pismem z 6 maja 2009r. wniósł o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 marca 2009r. sygn. akt III SA/Wa 598/08 przez zastąpienie nazwiska skarżącej "M. S." prawidłową jego formą "M. S.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodatkowo z urzędu zauważa, że w komparycji wyroku z 12 stycznia 2009r. oraz postanowień z 23 września 2008r. i 17 listopada 2008r. Sąd omyłkowo i w sposób niezamierzony odmienił człon nazwiska strony skarżącej przez zapisanie "S.", zamiast prawidłowej odmiany gramatycznej "S.". W komparycji i sentencji postanowienia z 2 marca 2009r. doszło natomiast do omyłkowej odmiany gramatycznej pierwszego członu nazwiska – zamiast "S." winno być "S.", oraz błędnego wskazania drugiego członu nazwiska – zamiast "G." wpisano "G.". Są to zatem oczywiste omyłki pisarskie podlegająca sprostowaniu. Na oczywistość omyłki wskazują zarówno inne dane prawidłowo przytoczone w komparycji orzeczenia, jak również skarga strony skarżącej, odpowiedź na skargę i nadesłana wraz z wnioskiem o sprostowanie zaskarżona decyzja. Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła. Z uwagi na powyższe oraz na podstawie przepisu art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 159 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji, na posiedzeniu niejawnym.