III SA/Wa 598/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od października 2011 r. do lutego 2012 r. postanawia - wstrzymać wykonanie decyzji - Skarżąca – M.T. wniosła o wstrzymanie wykonania powołanej w sentencji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że 16 stycznia 2017 r. dostała upomnienie od Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z wezwaniem do uregulowania należności pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Wskazane w upomnieniu należności są tożsame z należnościami określonymi w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] czerwca 2016 r. Skarżąca powołała się na obie przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Podniosła, że z uwagi na jej obecną sytuację finansową nie jest w stanie uregulować należności. Miesięczne wynagrodzenie skarżącej wynosi 3.000 zł brutto. Oprócz tego, skarżąca uzyskuje dochód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości ok. 3.400 zł (w zależności od liczby przeprowadzonych szkoleń). Dochód męża skarżącej wynosi 2.000 zł brutto. Skarżąca ma na utrzymaniu dwoje studiujących dzieci. Comiesięczne zobowiązania i stałe wydatki gospodarstwa domowego skarżącej to ok. 7.200 zł. Składają się na nie: wyżywienie ok. 1.200 zł, opłaty za media ok. 720 zł, dojazdy do pracy i szkoły ok. 830 zł, wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą ok. 1.550 zł, kredyt hipoteczny ok. 920 zł, pozostałe kredyty ok. 1.700 zł, wydatki związane z nauką dzieci ok. 150 zł. Ponadto skarżąca ponosi dodatkowe wydatki na leczenie syna. Skarżąca wskazała, że kwota należności głównej wynosi 152.944 zł. Po doliczeniu odsetek oraz kosztów egzekucyjnych, egzekucji podlegać będzie kwota ponad 200.000 zł. Zdaniem skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ zapłata określonej w niej kwoty mogłaby zagrozić bytowi materialnemu jej rodziny. Do wniosku skarżąca załączyła upomnienie i oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z 16 listopada 2010 r., I FZ 433/10, z 23 września 2014 r., II GZ 518/14.). Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez skarżącą we wniosku, a także wystarczająco udokumentowane, dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. – uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową rodziny skarżącej, a także wysokość zaległości w podatku od towarów i usług (za którą odpowiedzialność przeniesiono na skarżącą), a która wynosi ponad 150.000 zł. Jak wynika natomiast z załączonego do wniosku upomnienia zaległość ta wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi wynosi ponad 220.000 zł. Niewątpliwe egzekucja tak wysokiej należności może stanowić dla rodziny skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika bowiem z oświadczeń skarżącej, łączny dochód jej czteroosobowej rodziny wynosi ok. 7.000 zł netto, zaś comiesięczne wydatki i zobowiązania kształtują się na poziomie ok. 7.235,50 zł. Rodzina skarżącej, oprócz standardowych wydatków na utrzymanie, spłaca również kredyty w wysokości ok. 2.600 zł. Majątek rodziny stanowi jedynie dom, w którym zamieszkują oraz samochód skoda fabia z 2003 r. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Takie zagrożenie zachodzi w niniejszej sprawie, z uwagi wysokość egzekwowanej należności w porównaniu z dochodami i majątkiem rodziny skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.