III SA/Wa 603/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Asesor sądowy Tomasz Grzybowski po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. s.c. [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2023 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do sierpnia 2018 r. postanawia: odrzucić skargę. Na podstawie zarządzenia z 8 marca 2024 r. stronę wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii dokumentów: (a) pełnomocnictwa procesowego, (b) dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa do reprezentacji spółki. Ponadto wezwano również (zarządzenie z 13 marca 2024 r.) do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania należało zrealizować w ustawowym terminie 7 dni. Wezwania doręczono za pomocą środków komunikacji elektronicznej na wskazany sądowi adres elektroniczny pełnomocnika. Dokument został uznany za doręczony, jak wynika z urzędowego poświadczenia doręczenia, w dniu 3 kwietnia 2024 r. (k. 1, 27 i n., 33 akt sąd.). Doręczenie nastąpiło zatem w trybie art. 74a § 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. w tzw. trybie zastępczym (przez przyjęcie fikcji prawnej doręczenia). Termin uzupełnienia braków upływał wobec tego 10 kwietnia 2024 r. Do powyższych wezwań strona nie odniosła się w żaden sposób. Nie odnotowano też wpływu wpisu od skargi (k. 34 akt sądowych). Uznać wobec tego należy, że nie uzupełniono ww. braku formalnego skargi w postaci wykazania umocowania pełnomocnika do jej złożenia, a to poprzez przedstawienie dokumentów, o których mowa w art. 29 i art. 46 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (np. umowy spółki cywilnej oraz pełnomocnictwa). Nie uiszczono również, jak zauważono, wpisu od skargi. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 oraz art. 220 § 3 ww. ustawy.