III SA/Wa 607/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie W piśmie z 19 września 2018 r. Skarżący J. P. zwrócił się o zwolnienie z opłaty wpisu sądowego w całości. W związku z tym wezwano go do nadesłania wypełnionego formularza PPF oraz dodatkowych informacji dotyczących stanu majątkowego. W wykonaniu tego wezwania Skarżący przedłożył żądany formularz, w którym podał, iż nie posiada żadnego majątku. Wyjaśnił, że Sąd przyznał mu rentę do końca 2017 r. Orzeczenie to zaskarżył ZUS, który wstrzymał też pobierany przez Skarżącego zasiłek chorobowy. Obecnie przebywa on na urlopie. Do wydatków zaliczył alimenty na córkę i pożyczkę. Zastrzegł jednocześnie, iż nie prowadzi rejestru wydatków. Dodał, że od 2015 r. jego rachunek bankowy jest zajęty. Skarżący przedłożył zeznanie podatkowe. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Rozpoznając wniosek Skarżącego referendarz sądowy uznał, iż nie spełnił on warunków do przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "P.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z powyższego wynika zatem, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która wnosi o przyznanie prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy zasadniczo od tego jak Sąd oceni to, co zostanie przez stronę wykazane. Strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy składa stosowny wniosek na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 P.p.s.a.), który ma na celu ogólne zobrazowanie jej sytuacji materialnej. Sąd może również wezwać stronę do złożenia dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W niniejszej sprawie referendarz sądowy wykorzystał prawo nadane mu art. 255 P.p.s.a. i wezwał Skarżącego o nadesłanie dodatkowych dokumentów, a także wskazał jakie to mają być dokumenty. Czynności określone w art. 255 P.p.s.a. podejmowane są po to, by umożliwić stronie należyte uzasadnienie i udokumentowanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tymczasem przedłożone przez Skarżącego materiały nie wyjaśniają kluczowej - z punktu widzenia oceny możliwości partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego – kwestii źródeł utrzymania i finansowania wydatków. Z jednej bowiem strony wskazuje on, że obecnie przebywa na urlopie (wypłatę pobieranych dotychczas świadczeń wstrzymano), z drugiej zaś strony Skarżący oświadcza, iż na jego wydatki składają się alimenty na córkę i pożyczka. Zastrzega jednocześnie, że nie prowadzi rejestru wydatków. Nie sposób zatem na podstawie powyższych informacji stwierdzić, jakie dochody faktycznie Skarżący uzyskuje oraz jakie konkretnie wydatki i w jakiej wysokości ponosi oraz kto ewentualnie (jeśli nie jest to Skarżący) koszty te pokrywa. Tym samym uznać należało, iż Skarżący nie dążył do kompleksowego przedstawienia swojej sytuacji materialnej. Do analogicznych wniosków doszedł Sąd rozpoznając podobną prośbę Skarżącego w sprawie V SA/Wa 749/16. W rezultacie nie budzi wątpliwości, iż Skarżący nie sprostał wymogowi wykazania, że spełnia przesłankę z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W tej sytuacji postanowiono jak w sentencji.