III SA/Wa 610/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hanna Kamińska, Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Asesor WSA Marta Katarzyna Waksmundzka – Karasińska (spr.), Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi [...] Prywatnego Zarządu Nieruchomościami Sp. z o. o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania [...] Prywatnego Zarządu Nieruchomości sp. z o.o z siedzibą w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P.L. Nr [...] z dnia [...] października 2003r., w przedmiocie określenia zaległości w podatku od nieruchomości za 2003r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji SKO powołało się na treść przepisu art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002r. Nr 9 poz.84), w myśl którego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 ust.1 w/w. ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Organ odwoławczy podniósł także, iż zgodnie z treścią art. 6 ust.9 powołanej wyżej ustawy osoby prawne zobowiązane są składać organowi podatkowemu w terminie do 15 stycznia deklaracje na podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy oraz wpłacać bez wezwania obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości. Z zebranego w sprawie materiału wynikało, iż strona będąc właścicielem nieruchomości położonej P.L. przy ul. B. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] z obrębu [...] tego obowiązku nie dopełniła, stąd organ I instancji zgodnie przepisami prawa określił stronie zaległość w podatku od nieruchomości za 2003r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisu art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.), zwanej dalej "ord. pod" oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie " u.p.p.s.a.", w odniesieniu do orzeczenia WSA z dnia 7 stycznia 2004r. Strona wniosła o uchylenie decyzji obu instancji w całości i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż skarżący formułując zarzuty ograniczył się jedynie do wskazania przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone, nie określił natomiast na czym to naruszenie miałoby polegać. SKO wskazało również na bezzasadność zarzutu naruszenia art. 153 u.p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż przedmiotowa sprawa nie była jeszcze przedmiotem rozpoznania przed sądem administracyjnym. W dniu [...] grudnia 2004r, skarżący złożył w WSA pismo procesowe wraz z załącznikami. Do pisma załączył między innymi odpis wyroku WSA z dnia 7 stycznia 2004r., który zapadł w sprawie określenia zaległości w podatku od nieruchomości położonej w P.L. nr ewid. [...] z obrębu [...] za rok 2001r. W uzasadnieniu powołanego wyroku Sąd ustalił, iż równolegle do postępowania podatkowego toczyło się postępowanie dotyczące zmiany w ewidencji gruntów i budynków miasta P.L. obręb [...] odnośnie działki nr ewid. [...]. Sąd stwierdził naruszenie przepisu art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. w zw. z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne i uchylił zaskarżoną decyzję. Do pisma procesowego z dnia [...] grudnia 2004r., skarżący załączył między innymi także odpowiedź Starosty Powiatu G. z dnia [...] grudnia 2004r, z której wynikało, iż postępowanie w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków miasta P.L. obręb [...] odnośnie działki nr [...] nie zostało zakończone – odwołanie J.M. Prezesa [...] Prywatnego Zarządu Nieruchomości sp. z o.o. wraz z aktami zostało przesłane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjno-Kartograficznego w W. W piśmie z dnia [...] grudnia 2004r. skarżący podniósł, iż: "(...) gdyby SKO dysponowało tym materiałem, to nie wydałoby decyzji podtrzymującej(...)". Z akt sprawy wynika, iż odpis pisma strony z dnia [...] grudnia 2004r. wraz załącznikami został przekazany za pomocą telefaksu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w dniu [...]grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do §2 powołanego przepisu, kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Z kolei przepisy art.145 § 1 pkt 1 c u.p.p.s.a., stanowią, iż Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w wypadku stwierdzenia takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, iż orzekające w sprawie organy, w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszyły art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. zw. z art. 21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W rozpoznawanej sprawie Sąd ustalił, mając na względzie dodatkowy materiał dowodowy załączony do pisma procesowego strony z dnia [...] grudnia 2004r., który dopuścił jako dowody na podstawie przepisu art. 106§ 3 u.p.p.s.a., iż w sprawie równolegle do postępowania podatkowego toczyło się i toczy postępowanie dotyczące zmiany w ewidencji gruntów i budynków miasta P.L. obręb nr [...] odnośnie działki nr [...]. Jak wynikało z załączonego przez stronę materiału dowodowego, w takim stanie faktycznym i prawnym toczyło się przed organami postępowanie w przedmiocie określenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości położonej w P.L. przy ul. B., działka nr ew. [...] obręb [...] za 2001r. W sprawie wydany został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrok uchylający zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] października 2002r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2001r, z uwagi na naruszenie przepisu art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. w zw. z art. 21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Sąd w uzasadnieniu stwierdził, iż ostateczne rozstrzygniecie kwestii związanych z prawidłowym zamieszczeniem danych w ewidencji stanowiło w świetle art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. zagadnienie wstępne w postępowaniu podatkowym Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił. Ostateczne rozstrzygniecie kwestii związanych z prawidłowym zamieszczeniem danych z ewidencji stanowiło w świetle art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. zagadnienie wstępne w postępowaniu podatkowym Ustawodawca używając w przepisie art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. sformułowania: "organ podatkowy zawiesza postępowanie" wyraźnie nakazywał organowi podatkowemu zawieszenie toczącego się postępowania w wypadku wystąpienia jednej z przesłanek w nim wymienionych. Zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę m.in. wymiaru podatków stanowiły dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i jeśli dane te budziły wątpliwości, czego dowodem jest wszczęcie postępowania administracyjnego w celu ich zmiany, to do czasu ostatecznego zakończenia tego postępowania przedwczesne była wydawanie podatkowych decyzji wymiarowych. Mając powyższe na uwadze, organ powinien w niniejszej sprawie ustalić, czy postępowanie dotyczące zmiany w ewidencji gruntów zostało już zakończone. Jeżeli tak, to winien określić wysokość ciążącego na stronie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003. Jak wynika z załączonego przez stronę materiału dowodowego ( vide pismo Starosty Powiatu G. z dnia [...] grudnia 2004r), postępowanie to nie zostało jeszcze zakończone, w związku z czym postępowanie podatkowe należało zawiesić na mocy art. 201 § 1 pkt 2 ord. pod. w zw. z art. 21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 187 § 1 ord. pod. Powoływany wyrok WSA z dnia 7 stycznia 2004r. nie stanowił w rozpatrywanej sprawie dowodu. Wyrok jest poglądem Sądu wyrażonym w danej sprawie. Podkreślić należy, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu są dla organu i sądu wiążące tylko w tej konkretnej sprawie, w której to orzeczenia zapadło. Z tego względu za bezzasadny należy również uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 153 u.p.p.s.a. Użyty w tym przepisie zwrot normatywny " w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. Równocześnie należy podkreślić, iż sformułowana w art. 153 u.p.p.s.a. zasada myśl której " ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd" oznacza, iż także w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd, będzie on nadal związany ocena prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone, w prawem określonym trybie i oczywiście o ile nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie. Orzekający w niniejszej sprawie skład sędziowski - nie będąc związany oceną prawną wyroku WSA z dnia 1 stycznia 2004r.,- podzielił jednak w całości wyrażone w uzasadnieniu tego wyroku stanowisko. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd orzekł na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.