III SA/Wa 612/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2005 r. postanowił: - odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym w zakresie - W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału III wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, Skarżący – M. W. wniósł pismo zatytułowane odwołaniem, do którego załączył wypełniony formularz PPF. Pismo to, zgodnie z jego treścią, zostało potraktowane jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżący, z uwagi na jednorodność spraw o sygn. akt III SA/Wa 611-615/10, wskazał na możliwość prowadzenia jednego postępowania. Skarżący oświadczył, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i synem. Posiadają dom o pow. 35 m² oraz nieruchomość rolną o pow. 1200 m². Dysponują również oszczędnościami w kwocie 10.000 zł. Syn Skarżącego posiada I grupę inwalidzką i otrzymuje rentę. Łączny dochód małżonków z tytułu emerytury oraz umowy o pracę wynosi 3.969,62 zł miesięcznie. Referendarz sądowy postanowieniem z 12 kwietnia 2010 r. odmówił przyznania Skarżącemu prawa pomocy uznając, iż nie wystąpiły przesłanki niezbędne do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W sprzeciwie od tego postanowienia Skarżący wniósł o jego zmianę i umożliwienie wniesienia jednego wpisu w tej sprawie. Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie chodzi o to, czy w umowie najmu powinien istnieć zapis o ponoszeniu kosztu podatku od nieruchomości przez najemcę. Nie jest natomiast przedmiotem sporu ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości lub jego wysokości, jak napisał referendarz. Skarżący wyjaśnił, że poniesie koszty sądowe, ale nie rozumie dlaczego do rozpatrzenia jednej treści umowy musi zapłacić pięciokrotną wysokość tych kosztów. Zdaniem Skarżącego trudno sobie wyobrazić, aby Sąd rozpatrywał treść jednej niezmienionej umowy za każdy rok naliczenia podatku na oddzielnym posiedzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu spowodowało zatem usunięcie z obrotu prawnego postanowienia referendarza sądowego z 12 kwietnia 2010 r. Pod względem skutków prawnych jest ono traktowane jako nieistniejące. Stosownie do art. 245 § 1 p.p.s.a. stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a). Osoba fizyczna może domagać się przyznania pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wynika z powyższego, że to osoba wnioskująca o prawo pomocy winna wykazać istnienie okoliczności uzasadniających przyznanie tego prawa. Podejmując rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie zarówno dane o sytuacji finansowej i rodzinnej Skarżącego, wysokość koniecznego do uiszczenia wpisu, który w tej sprawie wynosi 100 zł, a także okoliczność, że Skarżący obowiązany jest uiścić wpisy sądowe w kwotach po 100 zł również w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 611/10, III SA/Wa 613/10, III SA/Wa 614/10, III SA/Wa 615/10. Łączna wysokość wpisów wynosi zatem 500 zł. Zdaniem Sądu okoliczności przedstawione przez Skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uzasadniają przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym. Skarżący nie jest pozbawiony źródeł utrzymania. Wraz z małżonką uzyskują stałe dochody w wysokości ok. 4.000 zł brutto miesięcznie. Ponadto z oświadczenia Skarżącego wynika, że jego rodzina dysponuje oszczędnościami w wysokości 10.000 zł. Powyższe, w porównaniu z wysokością wpisu w niniejszej sprawie oraz łączną kwotą wszystkich wpisów pozwala przyjąć, że Skarżący może wygospodarować środki na poniesienie kosztów sądowych. W ocenie Sądu uiszczenie wpisu w niniejszej sprawie i nie spowoduje uszczerbku w utrzymaniu koniecznym Skarżącego i jego rodziny. Nie wpłynie negatywnie na zaspokajanie jego potrzeb. Sąd rozumie, że z punktu widzenia Skarżącego, złożone przez niego skargi dotyczą jednej sprawy, w której kwestionuje on twierdzenia organów podatkowych wywiedzione z treści jednej, obowiązującej kilka lat umowy najmu. Jednakże tak rozumiana jedna sprawa nie istnieje. Skarżący zaskarżył pięć odrębnych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Przedmiotem każdej z tych decyzji był wymiar podatku za odrębny rok podatkowy. Inaczej rzecz ujmując – o ilości spraw sądowych, a tym samym koniecznych do uiszczenia wpisów, decyduje ilość zaskarżonych do Sądu decyzji organu odwoławczego – Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Dlatego też skarżąc decyzje za pięć kolejnych lat podatkowych Skarżący spowodował wszczęcie postępowania w pięciu odrębnych sprawach. Na ilość spraw nie ma żadnego wpływu okoliczność, że wszystkie te decyzje Skarżący objął jednym pismem – jedną skargą, ani też wspólne do wszystkich decyzji zarzuty. Sąd obowiązany jest – stosowanie do ilości decyzji – postąpić tak, jakby Skarżący złożył pięć skarg. Wpływu na ilość spraw nie ma również możliwość połączenia ich do wspólnego rozpoznania, czy nawet łącznego rozstrzygnięcia. Jak już Sąd wskazał, każda decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowi bowiem odrębny przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego, od którego pobierany jest stosowny wpis sądowy (art. 230 p.p.s.a.). Powyższe zasady naliczania wpisu od poszczególnych spraw Sąd przedstawił z uwagi na treść sprzeciwu, uznając za zasadne wyjaśnienie zgłoszonych przez Skarżącego wątpliwości. Zasady te nie miały natomiast wpływu na samą już ocenę o braku przesłanek przyznania Sąd, mając na uwadze, Skarżącemu prawa pomocy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 260 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.