III SA/Wa 616/10

III SA/Wa 616/10 POSTANOWIENIE Dnia 19 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2009 r. NR [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania kontrolnego w sprawie wydania wyniku kontroli w podatku od towarów i usług postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł Skarżący A. C. zwrócił się o zwolnienie z obowiązku jego zapłaty. Powołał się na fakt spłaty zadłużenia z tytułu podatku VAT, składek ZUS oraz grzywny zasądzonej przez Sąd. Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżący przesłał wypełniony formularz PPF. Wyjaśnił że źródłem utrzymania jego i jego żony jest działalność gospodarcza. W miesiącach styczeń-luty 2010 r. Skarżący osiągnął przychód w wysokości 1.531,38 zł. Koszty jego uzyskania wyniosły zaś 945,78 zł. Konta Skarżącego w dwóch bankach zostały zajęte. Zaległości w podatku i ZUS są egzekwowane w formie gotówki przez poborców. Dodatkowo Skarżący posiada zadłużenie egzekwowane przez komornika w wysokości ok. 32.000 zł. Skarżący nie może przedstawić wyciągów z konta firmowego żony gdyż jeden wyciąg kosztuje 20 zł dziennie. Skarżący nie posiada żadnego majątku. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje jeszcze studiujący syn. Skarżący przedłożył deklaracje VAT-7, zeznania podatkowe, zaświadczenie o częściowej zapłacie grzywny, zaświadczenia o zaległościach, wyciąg bankowy, dokumenty potwierdzające wysokość wydatków. Postanowieniem z dnia 14 maja 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych z uwagi na nie nadesłanie dokumentów, do przedłożenia których został wezwany i brak kompleksowego wyjaśnienia sytuacji majątkowej, w której się znajduje. Od powyższego postanowienia Skarżący złożył sprzeciw. Wskazał w nim, iż nie zgadza się z uzasadnieniem postanowienia Referendarza sądowego, bowiem nadesłał wszystkie dokumenty do złożenia, których został wezwany. Do sprzeciwu Skarżący załączył PIT-36 za 2009 r., z którego wynika, iż uzyskał dochód w kwocie 19.807,09 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Należało przyznać Skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. zwolnienia od kosztów sądowych. W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu powoduje więc usunięcie z obrotu prawnego wcześniejszego orzeczenia. Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego. Częściowe zwolnienie od kosztów sądowych obejmuje zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego. Warunkiem przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym, jest zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a, wykazanie przez tę osobę, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w przypadku częściowego zwolnienia z kosztów sądowych, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zasadność wniosku Sąd rozpatruje w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony wysokość środków, którymi ona dysponuje. W świetle powyższego stwierdzić należy, że Skarżący wykazał, że jego warunki finansowe nie pozwalają na opłacenie kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Z oświadczeń Skarżącego złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej, określonej w art. 233 § 1 Kodeksu karnego, za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy wynika, iż źródłem utrzymania jego i jego żony jest działalność gospodarcza, z której uzyskują przychód ok. 2.629,56 zł. Skarżący nie jest właścicielem nieruchomości, nie ma oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Ponadto z oświadczenia z dnia 19 kwietnia 2010 r. wynika, iż konta Bankowe Skarżącego są zajęte i nie ma na nich przepływów gotówkowych, zaś z załączonego wyciągu z Banku [...] wynika, że znajdowały się tam niewielkie kwoty. Ze złożonego PIT-36 za rok 2009 wynika, że Skarżący uzyskał łączyny dochód 19.807 zł. W aktach znajduje się ponadto informacja od Wspólnoty Mieszkaniowej, z której to wynika, że Skarżący wynajmuje 38 metrowe mieszkanie, za które miesięczna opłata łącznie z dodatkowymi opłatami wynosi 367 zł. Z pisma Sądu [...] w B. z dnia 14 kwietnia 2010 r. wynika, iż na Skarżącym ciąży pozostała do spłaty z kwoty 10 tyś zł grzywny - kwota 3.150 zł. Zaś z zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach lub stwierdzającego stan zaległości na dzień 24 marca 2010 r. wynika, iż na Skarżącym ciąży kwota zaległości podatkowej w wysokości 117.550,41 zł z tytułu podatku od towarów i usług. Ponadto z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 15 kwietnia 2010 r. wynika, iż Skarżący jako płatnik ma tam zaległość w kwocie ponad 50 tyś zł. W ocenie Sądu wysokość zadeklarowanej kwoty miesięcznego przychodu i wskazanych obciążeń daje podstawy do przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie Sądu sytuacja materialna Skarżącego, nie pozwala na opłacenie kosztów sądowych i w związku z tym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.