III SA/Wa 616/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi D.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Skarżący – D.W. – pismem z dnia 26 stycznia 2018 r. - złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Do skargi dołączył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wysokość dochodzonej należności (kwota należności głównej 5.919.376 zł) nie jest możliwa do zaspokojenia z bieżących dochodów Skarżącego oraz jego oszczędności. Przeprowadzenie zaś egzekucji z nieruchomości Skarżącego wiąże się z wysokim prawdopodobieństwem powstania szkody bowiem uzyskane przez organ, w drodze licytacji kwoty będą znacząco niższe od wartości rynkowej. Poza tym jedna z nieruchomości Skarżącego jest miejscem jego zamieszania. Skarżący podkreślił, że niniejsza sprawa dotyczy dochodów uzyskanych przez Skarżącego w 2008 r. a więc 10 lat temu. Od tego czasu środki uzyskane z tytułu sprzedaży akcji spółki K. S.A. (dawniej H. S.A.) Skarżący wykorzystywał zarówno do zaspokajania bieżących potrzeb życiowych swojej rodziny jak też inwestował przede wszystkim w nieruchomości dążąc w ten sposób do ochrony zgromadzonego kapitału. Obecnie Skarżący posiada majątek, na który składają się: środki pieniężne zajęte na rachunkach bankowych w toku egzekucji zaległości z tytułu PIT za 2007 r. (środki te nie są wystarczające do zaspokojenia określonej przez organy podatkowe należności z tytułu PIT za 2007 r., ani tym bardziej należności z tytułu PIT za 2008 r.; dochody uzyskiwane z tytułu wynagrodzenia za pracę oraz z działalności wykonywanej osobiście; nieruchomości, których łączną wartość rynkową Skarżący szacuje na ok 25 – 30 mln. złotych. Dodatkowo Skarżący oświadczył, że nie posiada innych składników majątku (w szczególności środków pieniężnych, praw czy rzeczy, które byłyby wystarczające do pokrycia zaległości. Do wniosku Skarżący dołączył zeznania podatkowe za 2016 r.: PIT-37 oraz PIT-11 i za 2015 r.: PIT-37 i PIT-11. Skarżący dodał, że z powyższych dokumentów jednoznacznie wynika, że Skarżący uzyskuje wyłącznie dochody ze stosunku pracy (w 2015 r. – w kwocie 21.291,55 zł, w 2016 r. – w kwocie 22.305 zł). Jednocześnie Skarżący wyjaśnił, że w latach 2015-2017 nie uzyskiwał dochodów ze źródeł kapitałowych, w związku z czym nie składał zeznań podatkowych PIT-38. Skarżący podniósł, że kwota dochodzonej należności jest wielokrotnie wyższa od bieżących dochodów, natomiast czynności egzekucyjne, wobec braku możliwości zaspokojenia roszczeń organów z rachunków bankowych, będą skierowane na wyprzedaż aktywów Skarżącego, w tym służących bezpośrednio zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych. W praktyce oznaczać to będzie uzyskanie środków o znacząco niższej wartości niż ich wartość rynkowa. Do wniosku Skarżący dołączył również umowę o pracę z dnia 1 lipca 2009 r. oraz aneks do umowy z dnia 30 października 2013 r. a także odpisy ksiąg wieczystych dla nieruchomości Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpatrując pod tym względem argumentację przedstawioną we wniosku uznać należy, że uzasadnia ona twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla Skarżącego. Z dokumentów przedstawionych przez Skarżącego wynika, że nie dysponuje on kwotą umożliwiającą dokonanie zapłaty należności i jedyną możliwością wyegzekwowania zobowiązania podatkowego będzie sprzedaż egzekucyjna posiadanych przez niego nieruchomości. Zaznaczenia wymaga przy tym, że - jak wynika z doświadczenia życiowego - ceny uzyskiwane na drodze licytacji komorniczej nieruchomości są zazwyczaj niższe, niż cena, jaką można uzyskać za taką nieruchomość w drodze zwykłej sprzedaży. Zatem podzielić należy pogląd Skarżącego, że ewentualne czynności egzekucyjne musiałyby być skierowane do nieruchomości, zaś ewentualny późniejszy zwrot wyegzekwowanej w tym trybie kwoty zobowiązania podatkowego, nie przywróciłby rzeczy do stanu poprzedniego, co wypełnia wskazaną w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłankę trudnego do odwrócenia skutku. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla Skarżącego trudne do odwrócenia skutki. Tym samym uznać należało, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.