III SA/Wa 624/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2008 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za lata 1999-2002 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej J. Z. kwotę 200zł (dwieście złotych) tytułem kosztów zwrotu postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z [...] grudnia 2005 r. odmawiającą J. Z. (dalej - Skarżąca) stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za lata 1999-2002. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało powyższe rozstrzygnięcie na podstawie następującego stanu faktycznego. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca pismem z dnia 28 października 2002 r. zwróciła się do Prezydenta m. W. z wnioskiem o zwrot nienależnie uiszczonej opłaty targowej za lata 1999-2002. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że w latach 1999-2002 prowadziła handel na targowisku "H." i z tytułu tej działalności opłacała opłatę targową w formie abonamentu. Opłata ta była uiszczona do rąk osoby, która nie była inkasentem uprawnionym do poboru tej opłaty. Skarżąca podnosiła, że pobór opłaty targowej w formie abonamentu był sprzeczny z przepisami art. 15 ust. 1 i 2, art. art. 19 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.o.l.). Zdaniem Skarżącej powołane przepisy nie dają organom podatkowym prawa do poboru opłaty targowej płatnej z góry za rezerwację miejsca na targowisku. Opłata targowa winna być związana z ilością dni, w których skarżąca prowadziła handel na targowisku. Ponadto Skarżąca podniosła, iż sprzedaż której dokonywała, nie jest sprzedażą na targowisku w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 3 dekretu z 2 sierpnia 1951 r. o targach i targowiskach (Dz.U. Nr 41, poz. 313 z późn. zm.). Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Prezydent m. W. odmówił stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za okres od 26 sierpnia 1999 r. do 31 października 2002 r. za dokonywanie sprzedaży na targowisku "H.". Decyzja ta została jednak uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2004 r. Sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydent m. W. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. odmówił Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej za lata 1999-2002. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że ze znajdującej się w aktach sprawy umowy najmu, a także protokołu zdawczo-odbiorczego obiektu handlowego wnika, że Skarżąca prowadziła sprzedaż na targowisku "H.". Z kolei z uwagi na fakt, że opłata targowa wnoszona była z miesięcznym lub kilkumiesięcznym opóźnieniem, przyjąć należy że opłata ta nie była wnoszona "z góry". Organ I instancji podkreślił, iż zestawienie dni, w których Skarżąca prowadziła działalność handlową, zostało opracowane na podstawie informacji kierownika targowiska, który prowadził dokładny wykaz tych dni. Ponadto organ wskazał, że opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko. Zaznaczył, że osoby prowadzące działalność handlową w pawilonach wynajmowanych od gminy, a położonych na targowisku nie podlegają zwolnieniu z uiszczania opłaty targowej na podstawie art. 16 u.p.o.l., ponieważ nie są podatnikami podatku od nieruchomości. Organ I instancji wyjaśnił, iż stosownie do art. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa, a jej pobór uzależniony jest od spełnienia dwóch przesłanek: dokonywania sprzedaży i realizowania tej czynności na targowisku. Natomiast stawki opłaty targowej określa uchwała Rady Gminy Warszawa-Centrum z dnia 16 stycznia 1997 r. Nr 453/XLIII/97 w sprawie ustalenia dziennych stawek opłaty targowej, terminów płatności oraz sposobu jej pobierania. Organ I instancji zauważył, iż Skarżąca nigdy nie opłacała opłaty targowej w należnej wysokości, wnosiła opłaty znacznie niższe, po terminie płatności, a nie przed dniem dokonywania sprzedaży. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono również, że Zarząd Terenów Publicznych na podstawie §5 pkt 1 lit. i) statutu Zarządu Terenów Publicznych, stanowiącego załącznik do uchwały Nr 375/XXXV/96 Rady Gminy Warszawa-Centrum z dnia 1 lipca 1996 r. - w sprawie statutu Zarządu Terenów Publicznych, został upoważniony do prowadzenia w imieniu Gminy Warszawa-Centrum targowisk oraz pobierania opłaty targowej na rzecz Dzielnicy Śródmieście. Zadanie statutowe w zakresie poboru opłaty targowej wykonywał w ten sposób, że pracownik Zarządu Terenów Publicznych przyjmował od kupców wpłacaną przez nich opłatę targową. Uchwała Rady Gminy Warszawa-Centrum z dnia 16 stycznia 1997 r. Nr 453/XLIII/97 w § 1 pkt 6 przewidywała uiszczanie opłaty targowej w dwóch formach, tj. jednorazowych opłat dziennych i abonamentów miesięcznych stanowiących dwudziestokrotność opłaty dziennej. Ustalona kwota miesięcznego abonamentu stanowiła ryczałt za cały miesiąc dokonywania czynności sprzedaży, polegający na tym, że była to suma jednorazowych opłat dziennych policzonych tylko za 20 dni handlu. Jeżeli kupiec zdecydował się na zapłatę opłaty targowej w formie abonamentu, ponieważ zgodnie z uchwałą miał taki wybór, to wówczas uiszczona przez niego opłata targowa była niższa niż opłacana za cały miesiąc w formie jednorazowych opłat dziennych, bowiem do kwoty tej nie wliczano należnej opłaty targowej aż za 10 dni każdego miesiąca. O dniach nie prowadzenia działalności handlowej kupcy informowali pisemnie lub ustnie kierownika targowiska, który dokonywał codziennej kontroli obiektów. Ponadto każda osoba handlująca na targowisku dokonywała pomniejszenia wpłacanych kwot opłaty targowej za okresy, w których nie prowadzono działalności handlowej. Czynności te nigdy nie były kwestionowane przez zarządcę targowiska i kupcy nie byli wzywani do uiszczania opłaty targowej za dni, w których handel nie był prowadzony. Taka praktyka miała również miejsce w przypadku Skarżącej. Skarżąca dobrowolnie, ale z opóźnieniem uiszczała opłatę targową. Organ I instancji wskazał, iż dokonane przez Skarżącą wpłaty opłaty targowej w formie abonamentu zostały zaliczone na poczet należnej opłaty targowej za poszczególne dni sprzedaży. Za lata 1999-2002 należność z tytułu dziennych opłat targowych wynosiła 23.034,00 zł, a zatem po zaliczeniu wpłaconej przez stronę opłaty targowej (12.221,39 zł) pozostała zaległość podatkowa, gdyż kwoty wpłacone nie pokryły całości zobowiązania podatkowego. Od decyzji organu I instancji Skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odwołaniu Skarżąca zarzuciła błędy formalno-prawne, polegające na błędnym wskazaniu adresata decyzji, błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, naruszenie ustawy Ordynacja podatkowa. Skarżąca podniosła, że informacje przesłane do organu podatkowego przez Zarząd Terenów Publicznych są niezgodne z rzeczywistością. Wskazała również, iż organ nie przedstawił dowodów potwierdzających, że prowadziła ona sprzedaż na targowisku w dniach wskazanych przez jednostkę zarządzającą targowiskiem. Skarżąca wniosła o wezwanie organu I instancji do przedstawienia wiarygodnych dowodów potwierdzających prowadzenie przez nią sprzedaży na targowisku w dniach wskazanych przez zarządcę targowiska. Ponadto Skarżąca podtrzymała złożony w toku postępowania przed organem I instancji wniosek o przesłuchanie świadków. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. powtórzyło argumentację przedstawioną w decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż Skarżąca prowadziła w latach 1999-2002 działalność handlową w lokalu użytkowym Nr [...], położonym na terenie targowiska "H.". Lokal ten znajdował się w ciągu handlowym obiektów zlokalizowanych w łączniku pomiędzy H. i H. Oceniając charakter i funkcje przedmiotowego obiektu organ uznał, iż obiekt ten spełnia rolę hali targowej. Jako że art. 15 ust. 2 u.p.o.l. przyjął szerszą niż powołany przez Skarżącą dekret z 2 sierpnia 1951 r. definicję targowiska, określając nią "wszelkie miejsca w których prowadzony jest handel, w szczególności z ręki, koszów, stoisk..." organ stwierdził, iż sprzedaż prowadzona w lokalu użytkowym znajdującym się na terenie targowiska, jest sprzedażą od której pobiera się - stosownie do ust. 1 wymienionego przepisu - opłatę targową. Do uiszczenia takiej opłaty zobligowana była również Skarżąca. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 72 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm., - dalej "Op"), za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W związku z tym, punktem wyjścia dla określenia, czy w danym przypadku nastąpiła nadpłata podatku (w tym również - opłaty targowej), powinno być ustalenie wysokości należnej kwoty opłaty targowej i wysokości kwoty rzeczywiście uiszczonej, a następnie porównanie obu kwot. Dopiero takie porównanie pozwala na prawidłowe rozstrzygnięcie wniosku o zwrot nienależnie (lub nie) uiszczonej opłaty targowej. Organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organ I instancji ustalił, iż Skarżąca jedynie w części wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku co do uiszczenia opłaty targowej z tytułu prowadzonej działalności handlowej na targowisku "H." w W. Konsekwencją owych ustaleń była odmowa zwrotu rzekomej nadpłaty, kwota zapłaconych opłat targowych nie przekroczyła bowiem, zdaniem organu pierwszej instancji, kwoty należnej do zapłacenia z tego tytułu. Organ odwoławczy zauważył również, iż na podstawie uchwały nr 453/XLIII/97 Rady Gminy Warszawa-Centrum z 16 stycznia 1997 r. osoby zobowiązane do zapłaty opłaty targowej miały możliwość wyboru sposobu wywiązania się z owego obowiązku. Zasadą była zapłata opłaty targowej w formie jednorazowych stawek dziennych, możliwe jednak było, przed rozpoczęciem danego miesiąca, uiszczenie opłaty targowej w formie abonamentu. Ta forma zapłaty była bez wątpienia korzystniejsza od stawek dziennych. Organ odwoławczy podkreślił, iż Skarżąca zobligowana była do uiszczania opłaty targowej, czemu sama nie zaprzecza. Tym samym, w ocenie organu, nie jest jasne, na jakiej podstawie żąda ona zwrotu zapłaconej części należności z tego tytułu. Zdaniem organu II instancji, aby zasadnie twierdzić o powstaniu nadpłaty w rozumieniu art. 72 §1 Op, Skarżąca musiałaby wykazać, że nie dokonywała sprzedaży na targowisku, albo w ogóle, albo w konkretnych dniach. Z kolei błędy formalne w postępowaniu organu pobierającego takie opłaty - o ile w ogóle takowe w niniejszej sprawie zaistniały - nie mogą być, zdaniem organu, uznane za wystarczającą przesłankę do uwzględnienia przedmiotowego żądania. Na decyzję organu II instancji Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - błędy formalno-prawne, - naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwą subsumcję stanu faktycznego pod normę prawną wyrażoną w art. 233 § 1 pkt 1 Op, - naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwą subsumcję stanu faktycznego pod normę prawną wyrażoną w art. 15 ust. 3 u.p.o.l. - naruszenie art. 19 ust. 1 lit. a) u.p.o.l. - naruszenie art. 122 i 187 w zw. z art. 235 Op, - naruszenie art. 210 §4 i art. 229 Op. W ocenie Skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w sposób istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, naruszyło zarówno prawo procesowe jak też materialne oraz uchyliło się od wszechstronnego i wyczerpującego zbadania sprawy na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Skarżąca podniosła, iż organ nie zajął żadnego stanowiska co do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu, uchylając się jednocześnie od uzupełnienia materiału dowodowego Zdaniem Skarżącej, pobór opłaty targowej w formie abonamentu był sprzeczny z przepisami u.p.o.l. Organy podatkowe nie przedstawiły wiarygodnych dowodów potwierdzających, że Skarżąca prowadziła sprzedaż na targowisku w dniach wskazanych przez zarządcę targowiska. W ocenie Skarżącej, sporządzone przez niego zestawienie ilości dni, w których Skarżąca prowadziła sprzedaż zostało sporządzone po fakcie i nie odpowiada rzeczywistości. Podniosła również, że domaga się zwrotu opłaty targowej za okres, w którym nie prowadziła działalności handlowej w lokalu użytkowym nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że strona skarżąca zasadnie podnosiła w toku postępowania podatkowego oraz w skardze, że opłata targowa nie może być pobierana w formie abonamentu zupełnie oderwanego od faktu prowadzenia przez podatnika sprzedaży na targowisku. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 u.p.o.l. obowiązującą w okresie, za który skarżąca żądała stwierdzenia nadpłaty, opłatę targową pobierana była od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Z treści art. 19 pkt 1 lit a u.p.o.l. wynika, że opłata targowa powinna być pobierana w formie opłaty dziennej, która zgodnie treścią art. 15 ust. 1 u.p.o.l. powinna być pobierana za każdy dzień prowadzenia sprzedaży na targowisku. Z treści przepisu art. 15 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że zdarzeniem które powoduje powstanie obowiązku w opłacie targowej jest fakt prowadzenia sprzedaży na targowisku, zatem opłata targowa nie może być pobierana w formie abonamentu płatnego z góry, gdyż prowadziłoby to poboru podatku przed powstaniem obowiązku podatkowego. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt SA/Bk 407/00, POP 2001/4/118 i z dnia 25 października 2002 r. sygn. akt III SA 680/02, Glosa 2003/3/4. W niniejszej sprawie opłata targowa pobierana była w formie abonamentu miesięcznego wynoszącego 20 stawek dziennych. Opłata ta została ustalona w sposób sprzeczny z art. 15 ust. 1 i art. 19 pkt 1a u.p.o.l. co zostało potwierdzone powołanym wyrokiem NSA z dnia 25 października 2002 r. , który dotyczył uchwały na podstawie, której od skarżącej pobierano opłatę targową w formie abonamentu. Zdaniem Sądu z treści art. 15 ust. 1 u.p.o.l. wynika, że organ podatkowy przy poborze opłaty targowej obowiązany jest przy pomocy wiarygodnych dowodów wykazać, że zaistniały zdarzenia powodujące powstanie obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego. W przypadku opłaty targowej tym zdarzeniem jest prowadzenie sprzedaży na targowisku. Zdaniem Sądu postępowanie podatkowe obejmuje nie tylko postępowanie prowadzone w celu wydania decyzji podatkowych. Szerokie rozumienie tego pojęcia obejmuje także inne czynności związane z poborem podatków, które nie zaliczają się do kontroli podatkowej i czynności sprawdzających. Do tego rodzaju czynności będzie się zaliczać przyjmowanie deklaracji podatkowych, pobór zobowiązań podatkowych przez płatników lub inkasentów. Do czynności tych jako czynności postępowania podatkowego zastosowanie będą miały przepisy O.p. regulujące postępowanie podatkowe, w szczególności zastosowanie będzie miała wyrażona w art. 122 O.p. zasada prawdy materialnej oraz wynikający z tej zasady określony w art. 187 § 1 O.p. obowiązek gromadzenia materiału dowodowego. Na podstawie powołanych przepisów organy podatkowe dokonujące poboru podatków bez wydawania decyzji również obowiązane są do ustalania w poparciu o materiał dowodowy podatkowego stanu faktycznego uzasadniającego istnienie po stronie podatnika obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ nie może zwolnić się z tego obowiązku przez twierdzenie, że skarżąca miała obowiązek informować zarządcę o wszelkich przerwach w prowadzeniu sprzedaży. W ocenie Sądu w tym zakresie podstawowe znaczenie miał obowiązek udowodnienia przez organ, że po stronie podatnika zaistniały zdarzenia z których zaistnieniem ustawodawca wiąże skutek w postaci powstania zobowiązania podatkowego. Z tych względów Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy organy podatkowe w celu omówienia skarżącej stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej obowiązane były w oparciu o rzetelny materiał dowodowy wykazać, że skarżąca prowadziła sprzedaż na targowisku przez taką ilość dni, że zastosowanie do tego okresu stawki dziennej opłaty targowej skutkowałoby obowiązkiem zapłaty przez skarżącą opłaty targowej w kwocie co najmniej odpowiadającej opłacie pobranej od skarżącej. Zdaniem Sądu w toku prowadzonego postępowania organy podatkowe obowiązku tego nie wypełniły. Przedstawiony materiał dowodowy nie potwierdza w sposób jednoznaczny, że skarżąca prowadziła sprzedaż na targowisku przez taką ilość dni jaką wskazuje zarządca targowiska. Przyjęty przez organ pierwszej instancji niezgodny z prawem system poboru opłaty targowej w formie abonamentu miał też ten skutek, że organ przy poborze tej opłaty nie gromadził dokumentów potwierdzających w sposób jednoznaczny, że skarżąca w oznaczonych dniach prowadziła sprzedaż na targowisku. Zaniechanie to było sprzeczne z wynikającą z art. 122 O.p. zasadą prawdy materialnej i w jego wyniku organ nie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na stwierdzenie że wnioskowana przez stronę skarżącą nadpłata jest bezzasadna. Za dowody potwierdzające ilość dni w, których skarżąca prowadziła sprzedaż na targowisku, zdaniem Sądu nie może być uznane zestawienie sporządzone przez zarządcę targowiska. Zestawienie to nie jest oparte na dowodach, które zostałyby sporządzone z udziałem podatnika i które podatnik mógłby na bieżąco weryfikować. Strona skarżąca zasadnie twierdzi, że tego rodzaju zestawienie mogło zostać sporządzony przez zarządcę po upływie znacznego okresu czasu od momentu pobrania od skarżącej opłaty za poszczególne miesiące. Dlatego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 122 i 187 § 1 O.p. które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w jego wyniku organ nie ustalił okoliczności faktycznej mające podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu organ drugiej instancji wobec braku dowodów potwierdzających prawidłowość stanowiska zajętego w decyzji organu pierwszej instancji z naruszeniem art. 229 O.p. odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego w toku postępowania przed organem pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne ze wskazaniem dowodów na podstawie, których organ stwierdził, że żądanie skarżącej jest bezzasadne zatem nie można było zarzucać jej naruszenia art. 210 § 4 O.p. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy nie naruszyły przepisu 19 ust. 1 lit.a. u.p.o.l., gdyż przepis ten reguluje wysokość maksymalnej stawki opłaty targowej i jest adresowany do rad gmin, które w formie uchwały określają tę stawkę. Naruszenie tego przepisu mogło być podnoszone w przypadku zaskarżenia uchwały rady gminy ustalającej tę stawkę, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez zaskarżoną decyzję przepisu art. 15 ust. 3 u.p.o.l. Określony w tym przepisie stan faktyczny (obowiązek uiszczania opłaty targowej niezależnie od opłat należnych za korzystanie z targowiska) nie miał związku ze stanem faktycznym, który wystąpił w niniejszej sprawie. Nie do przyjęcia jest twierdzenie organów podatkowych, że umowa zawarta z podmiotem zarządzającym targowiskiem na mocy, której skarżąca wynajmowała stoisko handlowe na tym targowisku stanowi dowód na okoliczność prowadzenia przez skarżącą sprzedaży na targowisku w okresie umowy. Jak już Sąd wskazał na podstawie art. 15 ust. 1 i art. 19 pkt 1 lit. a u.p.o.l. opłata targowa winna być pobiera za dni, w których podatnik prowadzi sprzedaż na targowisku. Oczywistym jest, że skarżąca nie mogła prowadzić sprzedaży we wszystkie dni, w których wynajmowała stoisko na podstawie długoletniej umowy najmu, gdyż w tym okresie występowały okresy świąt i innych dni wolnych od pracy. Strona skarżąca zasadnie wskazywała, że występujące niniejszej sprawie naruszenia prawa uzasadniały uchylenie decyzji organu pierwszej instancji przez organ drugiej instancji na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.