III SA/Wa 626/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie oddalenia zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku podatkowego oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] grudnia 2009 r., na podstawie art. 134, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz 1071 ze zm, dalej jako kpa), oraz art. 18, art. 33 i art. 34 § 4 i § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm, dalej jako upea.), stwierdził P. W. (dalej jako strona, podatnik lub skarżący) uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2005 r. w sprawie oddalenia zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku podatkowego. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Pana P. W., na podstawie tytułów wykonawczych o wskazanych numerach, obejmujących zobowiązanie w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego W. na podstawie zawiadomienia Nr [...] dokonał [...] lipca 2005 r. zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w R. SA. Zobowiązany, pismem z dnia 10 sierpnia 2005 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji do tytułów wykonawczych o numerach SM6/32572/02, SM6/32571/02, SM6/25501/02, SM6/49104/03, wskazując jako podstawę nieistnienie obowiązku objętego niniejszymi tytułami wykonawczymi. Organ egzekucyjny, w dniu [...] sierpnia 2005 r., pismem Nr [...] wystąpił do wierzyciela z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów, informując jednocześnie o powyższym pełnomocnika zobowiązanego – E.W.. Wierzyciel tj. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., postanowieniem z [...] września 2005r. Nr [...] w sprawie stanowiska wierzyciela, oddalił wniesione zarzuty. Korespondencja w tej sprawie skierowana została za pośrednictwem Poczty Polskiej do pełnomocnika zobowiązanego, na adres wskazany w piśmie zawierającym zarzuty i odebrana została w dniu [...] września 2005 r. Organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego W., mając na uwadze art. 34 § 3 upea, wydał [...] września 2005 r. postanowienie Nr [...] o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia przez ten organ zarzutów zgłoszonych przez Zobowiązanego. Postanowienie to zostało doręczone zostało zobowiązanemu, za pośrednictwem Poczty Polskiej [...] września 2005 r. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego W., postanowieniem z [...] października 2005r. Nr [...], działając jako organ egzekucyjny, oddalił zarzuty zobowiązanego, dotyczące nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Postanowienie to zostało wysłane na adres pełnomocnika zobowiązanego – E.W. listem poleconym, za pośrednictwem Urzędu Pocztowego i doręczone zostało w sposób zastępczy w dniu [...] października 2005 r. W dniu [...] czerwca 2009r. wydano Pani E. W.- pełnomocnikowi Pana P.W. kserokopie dokumentów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Pełnomocnik skarżącego dowiedziawszy się z otrzymanych dokumentów o wydaniu postanowienia z dnia [...] września 2005 r. w sprawie stanowiska wierzyciela złożyła od niego zażalenie. W zażaleniu podniosła, że nigdy nie otrzymała postanowienia z dnia [...] września 2005 r. a o postanowieniu dowiedziała się dopiero [...] czerwca 2009 r. po otrzymaniu kserokopii z organu egzekucyjnego. Ponadto wniosła szereg zarzutów odnośnie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w W., zaskarżonym postanowieniem stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia. Uzasadniając zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcie wskazał, że na postanowienie w przedmiocie stanowiska organu egzekucyjnego lub wierzyciela przysługuje zażalenie – w terminie siedmiu dni od daty doręczenia. Zdaniem Dyrektora, z uwagi na treść art. 18 upea, należy w sprawie stosować art. 57 § 1 i art. 58 § 1 i 2 kpa. Jednocześnie Dyrektor wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz koperty, które znajdują się w aktach sprawy przekazanych przez organ I instancji, wynika, że korespondencja zawierająca postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2005 r. adresowana była na E. W. - pełnomocnika Pana P.W.. Przesyłka, wysłana została na adres wskazany w zarzutach tj. W., ul. R. [...] i została odebrana przez P.W. dorosłego domownika, w dniu [...] września 2005 r. Z postanowienia organu I instancji wynika także, że zawarte zostało w nim pouczenie o przysługującym w terminie 7 dni prawie wniesienia zażalenia na postanowienie. Zdaniem Dyrektora, ze względu na treść art. 57 § 1 upea, termin do wniesienia zażalenia upłynął z ostatnim dniem z wyznaczonej liczby dni, tj. w dniu [...] września 2005 r.. Zarazem Dyrektor wskazał, że zażalenie zostało wniesione przez E. W. pełnomocnika Pana P. W., za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 7 lipca 2009 r., co wynika z pieczęci nadawczej Urzędu Pocztowego W. [...]. Stąd, zdaniem organu administracji, zażalenie wniesione zostało po upływie przeszło 3 lat i 9 miesięcy od wyznaczonego prawem terminu. Nadto Dyrektor wskazał, że w odpowiedzi natomiast na wniosek pełnomocnika Skarżącego [...] lipca 2009 r. o przywrócenie uchybionego terminu, Dyrektor Izby Skarbowej w W., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] września 2005 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie nieistnienia obowiązku podatkowego. Strona, w skardze z 29 stycznia 2010 r. na postanowienie Dyrektora z [...] grudnia 2009 r. wniosła o uchylenie w całości wydanego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie – o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Skarżący, w uzasadnieniu skargi przedstawił przebieg postępowania. Wskazał, że w dniu [...] września 2005 roku otrzymał postanowienie z dnia [...] września 2005 roku w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a po tej dacie nie otrzymał żadnych informacji ze strony Urzędu i uznał, że jego zarzuty zostały rozpatrzone pozytywnie i dokonane przeze mnie wpłaty zostały zaliczone w sposób w jaki wykazywał wcześniej. Skarżący wskazał, że po wymianie korespondencji z Urzędem, w dniu 30 czerwca 2009 roku otrzymał kserokopie wszystkich dokumentów dotyczących wystawionych tytułów wykonawczych o numerach: [...], w tym uwierzytelniony odpis stanowiska wierzyciela - postanowienia księgowości z dnia [...] września 2005 roku, pismo numer US [...]. Skarżący poinformował, że do [...] czerwca 2009 roku nie wiedział o wydanym postanowieniu. Zdaniem skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej nie wykonał rzetelnej i wyczerpującej analizy stanu faktycznego sprawy; przekroczył granice swobodnej oceny dowodów czym naruszył zasadę prawdy obiektywnej (materialnej) wyrażonej w art. 7 kpa, poprzez odrzucenie jego dowodów, świadczących o stanie faktycznym prowadzonej korespondencji z Urzędem Skarbowym. Zdaniem skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na dowody nadania, których kopii nie załączył do wydanego postanowienia. W ocenie skarżącego, spełnia on przesłanki określone w art. 57 § 1 i 2 kpa, gdzie ustawodawca przewidział możliwość przywrócenia terminu na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wśród otrzymanych dokumentów (kserokopii wszystkich akt sprawy, liczących 200 ponumerowanych stron otrzymanych z Urzędu Skarbowego, zapewniającego iż zawierają wszystkie akta sprawy) brak jest dowodu nadania czy potwierdzenia odbioru z [...] września 2005 roku, na które powołuje się Dyrektor Izby Skarbowej w swoim postanowieniu. Skarżący wskazał, że w aktach sprawy brak jest dowodu, iż została podjęta przez Urząd Skarbowy jakakolwiek próba doręczenia powyższego postanowienia. Nadto, na stronie trzeciej powyższego pisma, w adnotacjach "otrzymują" widnieją błędne dane mojego pełnomocnika. Zdaniem skarżącego, krzywdzące jest również stwierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej, iż zażalenie zostało wniesione po upływie przeszło 3 lat i 9 miesięcy rzekomo od wyznaczonego terminu, ponieważ skarżący, ponad 12 miesięcy czekał na możliwość zapoznania się z aktami mojej sprawy oraz otrzymania ich kopii. Skarżący wskazał także na treść zarzutów z zażalenia na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela. Skarżący, w szczególności zwrócił uwagę na fakt, że pełnomocnika ustanowił dopiero w dniu [...] marca 2005 r. Nadto, w ocenie skarżącego, postanowienie wierzyciela z dnia [...] września 2005 roku zostało wydane z naruszeniem: - art. 10 § 1 kpa, ponieważ organ nie powiadomił o zakończonym postępowaniu dowodowym, a taki obowiązek wynika z w/w przepisu; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, na podstawie których organ jest zobowiązany do zebrania wszystkich dokumentów dotyczących sprawy i prawidłowej ich oceny. W tym przypadku wierzyciel ograniczył się jedynie do określonych twierdzeń, na poparcie, których nie przedstawił żadnych dowodów; - art. 107 § 3 w związku z art. 126 kpa; 4. art. 6, 8, 9, 11 kpa. Wydane postanowienie naruszyło pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Wierzyciel nie wykonał swojego obowiązku do należytego i wyczerpującego informowania stron oraz nie podjął kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dyrektor Izby Skarbowej w W., odpowiadając na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, że organ odwoławczy, zgodnie z art. 134 kpa ma obowiązek przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania odwołania sprawdzić, czy zostało ono wniesione w terminie. Przepisy odnośni odwołań stosuje się odpowiednio do zażaleń o czym stanowi art. 144 kpa. Rozpoznanie zażalenia złożonego po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia spowodowałoby naruszenie wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości decyzji ostatecznych, w tej sprawie postanowienia. Termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 141 § 2 kpa). Ustalenie daty doręczenia postanowienia jest zatem kwestią zasadniczą. Zgodnie z wyrażoną w art. 14 § 1 kpa zasadą sprawy administracyjne załatwiane są pisemnie. Każdy wydany w sprawie akt administracyjny winien zostać doręczony adresatowi. Doręczenie, w zależności od rodzaju pisma, powoduje powstanie różnorodnych skutków w sferze praw i obowiązków adresata. Uchylanie się adresata od odbioru pism, doręczanych mu zgodnie z przepisami prawa nie wpływa na dalsze postępowanie ani na wadliwość czynności podejmowanych w jego toku. W myśl przepisu art. 39 kpa organ doręcza pisma, (takie jak wezwania, postanowienia, decyzje, protokoły itp.), za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Z kolei na podstawie art. 43 kpa, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że postanowienie z dnia [...] września 2005 r. zostało odebrane przez dorosłego domownika – męża pełnomocnika, nota bene zobowiązanego, w dniu 19 września 2005 r. Fakt ten został odnotowany na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zatem siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia od ww. postanowienia upłynął w dniu 26 września 2005 r. Skarżąca złożyła zażalenie 4 lipca 2009 r. Z zestawienia ww. dat wynika że termin siedmiodniowy został przekroczony. Skoro tak to organ zobowiązany był wydać postanowienie o uchybieniu terminu w trybie art. 134 kpa. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.