III SA/Wa 631/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Anna Skorupska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Z. M. i T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2014 r. oddala skargę Jak wynika z akt niniejszej sprawy, pismem z [...] sierpnia 2018 r. Prezydent m. W. wezwał Z. M. i T. M. ("Skarżący", "Podatnicy") do przedłożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-18), dotyczącej garażu nr [...], położonego w W. przy ul. [...], lub do wyjaśnienia powodów braku zgłoszenia przedmiotowej nieruchomości do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W dniu [...] września 2018 r. Podatnicy złożyli druk IN-18, w którym wskazali jako przedmiot opodatkowania garaż nr [...] o powierzchni 18 m2. Podatnicy złożyły też pismo, w którym poinformowali, że garaż wynajmują na podstawie umowy, która nie zawierała informacji o obowiązku płacenia podatku od nieruchomości. Decyzją z [...] września 2018 r. Prezydent m. W. ustalił Skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2014 r. za ww. nieruchomość położoną przy ul. [...] w W. Do opodatkowania przyjęto budynki pozostałe - garaż. Po wniesieniu przez Skarżących odwołania decyzją z [...] stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. SKO uznało, że prawidłowo został ustalony stan faktyczny co do przedmiotu opodatkowania. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie było to, że właścicielem opodatkowanej nieruchomości lokalowej jest m. W. Na podstawie umowy z dnia [...] sierpnia 1996 r., aneksowanej w dniu [...] listopada 2013 r., najemcami, czyli posiadaczami zależnymi garażu, stali się Skarżący. SKO podkreśliło, że ciążący na najemcach obowiązek podatkowy nie wynika z samego zawarcia umowy najmu. Zawarcie umowy najmu wywiera skutki wyłącznie w sferze stosunków cywilnoprawnych, uprawniając najemcę do używania rzeczy i zobowiązując go do płacenia czynszu. Natomiast omawiany obowiązek podatkowy wynika z ustaw podatkowych, które wskazują podmiot i przedmiot opodatkowania. Zdaniem SKO nie można skutecznie podważyć legalności decyzji określającej wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości wskazując, że w umowie najmu nie zawarto zapisu dotyczącego obowiązku płacenia podatku. Organ podatkowy nie musiał informować o takim obowiązku, ponieważ to podatnik jest zobowiązany do złożenia organowi podatkowemu informacji o przedmiotach opodatkowania, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy wynika z art. 6 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej też "ustawa" lub "u.p.o.l."). Tym samym brak przekazania informacji w tym względzie nie mógł zwolnić od uregulowania wspomnianej należności. SKO stwierdziło, że Ustawodawca na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.o.l. umocował radę gminy do określania, w drodze uchwały, wysokości stawek podatku od nieruchomości na ich obszarze, określając jedynie górne granice stawek podatkowych. Przy określaniu wysokości stawek rada gminy mogła różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków (art. 5 ust. 2 i 3 tej u.p.o.l.). W przedmiotowej sprawie stawki podatku zostały określone taką właśnie, stosowną uchwałą z 7 listopada 2013 r. Wysokość zobowiązania podatkowego została ustalona względem powierzchni najmowanego garażu z uwzględnieniem właściwej stawki podatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Podatnicy podnieśli, że nie godzą się z uzasadnieniem decyzji SKO. Wskazali, że wypełnili druk IN-18, lecz nie spodziewali się, że zostaną "ukarani wstecz" do 2013 r. Wskazali, że w umowie najmu nie było wzmianki o podatku od nieruchomości, mimo, iż właścicielem garażu było m. W. Prezydent m. W. wiedział już w 2013 r., iż garaż jest wynajmowany, a mimo to dopiero w 2018 r. zwrócił się o zapłatę podatku od nieruchomości za 6 lat wstecz. W fakturach wystawianych w związku z najmem były wymienione wszystkie opłaty, w tym czynsz i opłaty za media. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, aby dopisać obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości. Skarżący wnieśli o wnikliwe przeanalizowanie i uchylenie decyzji SKO oraz doprowadzenie do wystawienia nowej decyzji z datą złożenia przez nich formularza IN-18. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z [...] marca 2019 r. Skarżący nie podzielili stanowiska SKO, ze umowa nie musi zawierać wpisu o wpłacie podatku od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, poza sporem jest okoliczność faktyczna, że Skarżący wynajmowali garaż, którego właścicielem jest m. W. Poza sporem jest także, że aż do [...] września 2018 r. nie złożyli informacji o budynkach i budowlach (IN-18), jakiej wymaga art. 6 ust. 6 u.p.o.l. W tej sytuacji zastosowanie znalazł art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, który wydłuża termin dla wydania przez organ i instancji decyzji ustalającej zobowiązanie do 5 lat od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zasadnicza okoliczność faktyczna niniejszej sprawy, tj. wskazany wyżej fakt wynajmowania przez Skarżących garażu od m. W., ma to znaczenie prawne, że na mocy art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Skarżący stali się podatnikami podatku od nieruchomości związanego z posiadaniem tego garażu. Bez wpływu na tę okoliczność pozostaje fakt, że przy zawieraniu umowy najmu w 1996 r., a także przy jej zmianie w roku 2013, Skarżący nie zostali poinformowani o obowiązku podatkowym związanym z wynajęciem garażu. Obowiązek taki ma bowiem charakter obiektywny, wynikający z prawa podatkowego, a nie z prawa cywilnego lub z umowy z m. W. jako właścicielem. Skarżący poniekąd zasadnie stawiają w skardze pytanie o bezczynność Urzędu m. W. przez wszystkie lata obowiązywania umowy najmu, ale niezależnie od niezrozumiałych przyczyn takiej bezczynności w wymiarze podatku za lata poprzedzające rok 2013 ocenić należy, że tak długo, jak długo zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu (w niniejszej sprawie nie uległo), możliwe było ustalenie tego zobowiązania za wszystkie nieprzedawnione okresy. Stąd zapewne wynika rozgoryczenie Skarżących i ich poczucie "ukarania" "wstecz za 6 lat", ale z punktu widzenia prawa podatkowego wymiar podatku za te lata nie jest karą, lecz konieczną konsekwencją niezłożenia informacji IN-18 na czas i niezapłacenia podatku. W kwestii ewentualnie przedwczesnej egzekucji zobowiązania (w skardze wskazano, że taką egzekucję podjęto zanim rozpatrzone zostało odwołanie) wyjaśnić należy, że Skarżącym służy ochrona prawna przewidziana w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.). W niniejszej sprawie tego rodzaju zarzut nie mógł być przedmiotem rozpoznania Sądu, gdyż Sąd oceniał tylko legalność zaskarżonej decyzji, a nie postępowania egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta są zgodne z prawem.