III SA/Wa 633/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność organu egzekucyjnego postanawia sprostować oczywiste błędy pisarskie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2009 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 633/09 w ten sposób, że: 1) na stronie 3 - wiersz 4 od góry jest "z uwagi", powinno być "z uwagi na", - wiersz 12 od dołu jest "naruszenie", powinno być "naruszenia"; 2) na stronie 5 - wiersz 11 od góry jest "nieważnością", powinno być "nieważności", - wiersz 12 od dołu jest "został", powinno być "została"; 3) na stronie 6 wiersz 14 od dołu jest "zasługiwał", powinno być "zasługiwała"; 4) na stronie 7 - wiersz 17 od góry jest "2002 r.", powinno być "2005 r.", - wiersz 11 od dołu jest "domówił", powinno być "odmówił"; 5) na stronie 8 wiersz 8 od dołu jest "doręczenia", powinno być "doręczeniu" Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem takie nieprawidłowości, które mają oczywisty charakter. W żadnej natomiast mierze sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. Oczywistość wadliwości może jednak wynikać tak z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W uzasadnieniu wyroku z dnia 28 września 2009 r. w miejscach wskazanych w sentencji niniejszego postanowienia wystąpiły niezamierzone błędy pisarskie i omyłka w zakresie roku wydania odpisu zawiadomienia o zajęciu. Biorąc pod uwagę treść zdań, w których one wystąpiły oraz okoliczności faktyczne odnoszące się do zawiadomienia o zajęciu, oczywistość stwierdzonych omyłek nie budzi wątpliwości. Z tej przyczyny nie wymaga dodatkowego komentarza. Wobec powyższego na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.