III SA/Wa 638/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Agnieszka Grzelak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. spółka jawna z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2015r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych Skarżąca T. spółka jawna wniosła do Sądu, na urzędowym formularzu PPPr, o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że wobec zajęcia wszystkich środków pieniężnych znajdujących się na kontach Skarżąca nie posiada środków na uiszczenie opłaty sądowej. Ponadto Spółka otrzymała od B.W. pożyczkę w kwocie 2.149.990 zł. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że Skarżąca nie posiada środków trwałych, oraz że za ostatni rok obrotowy poniosła stratę 2.762 zł. Skarżąca wskazała też, że na rachunkach bankowych nie posiada środków. Skarżąca została wezwana o przedłożenie dokumentów źródłowych obrazujących sytuację majątkową Spółki tj. wyciągów i wykazów z wszystkich posiadanych rachunków bankowych krajowych oraz zagranicznych z ostatnich trzech miesięcy, a w przypadku ich nieposiadania dokumentów o ich zamknięciu, wskazania udziałów w innych podmiotach, wskazania posiadanych nieruchomości, zestawienia aktualnych należności i zobowiązań, nadesłania deklaracji VAT za ostatnie sześć miesięcy, zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata, bilansu oraz rachunku zysków i strat za ostatnie dwa lata oraz informacji o stanie majątkowym wspólników spółki (zeznania podatkowe za ostatnie dwa lata oraz wyciągi z rachunków bankowych wspólników z ostatnich trzech miesięcy). W odpowiedzi Skarżąca nadesłała zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L, z których wynika, że w 2015r. B.W. uzyskał przychód w kwocie 13.459.235,86 zł oraz dochód w kwocie 1.373.950,80 zł., natomiast M.K. uzyskał przychód 5.768.243,94 zł oraz dochód 588.836,06 zł. Skarżąca wniosła o przedłużenie terminu do złożenia pozostałych dokumentów. Zarządzeniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie termin do złożenia dokumentów i informacji został przedłużony do 10 kwietnia 2017r. Skarżąca nadesłała bilans oraz rachunek zysków i strat za 2016r., a także rozliczenie za 2015r. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób prawnych prawo pomocy może być przyznane, w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 2 pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. (pkt. 2 cyt. wyżej przepisu). Z regulacji prawnych dotyczących kosztów sądowych można wysnuć wniosek, że wnoszenie opłat sądowych jest zasadą natomiast zwolnienie z ich uiszczenia stanowi odstępstwo od niej. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona – ze względu na swój stan majątkowy – nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, wysokość wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000 zł, jak i stan faktyczny sprawy, należy stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw dla pozytywnego załatwienia wniosku strony. Przystępując do rozważań należy przede wszystkim wskazać, że przepis art. 246 § 2 P.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek wykazania (podkr. własne), tj. - przyjmując za Słownikiem języka polskiego (pod redakcją naukową prof. M. Szymczaka, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2002, t. III, s. 749) - udowodnienia, czy też przedstawienia w sposób przekonywający, że zachodzą wobec niej przesłanki przyznania prawa pomocy. Prawo pomocy jest zatem uprawnieniem, dla którego realizacji strona obowiązana jest dokonać pewnych czynności, w tym przedstawić określone informacje bądź złożyć na wezwanie Sądu (referendarza sądowego) dokumenty służące ich weryfikacji. Możliwość wezwania strony do złożenia takich informacji bądź dokumentów (z której to możliwości skorzystano w niniejszej sprawie) daje przepis art. 255 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 23 grudnia 2005 r., II FZ 794/05, niepubl.). Tymczasem Skarżąca nie wykonała wezwania referendarza sądowego i wszystkich wymaganych dokumentów źródłowych nie przedłożyła. W szczególności Skarżąca nie przedłożyła mimo, że była do tego zobowiązana wyciągów z rachunków bankowych lub informacji o zamknięciu tych rachunków, ani deklaracji VAT, a w przypadku wyrejestrowania stosownej informacji. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało zatem rozpoznać w oparciu o informacje znajdujące się w aktach sprawy. Instytucja "prawa pomocy" stanowi odstępstwo od wynikającej z art. 199 P.p.s.a., zasady odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Jest to zatem swoista forma dotowania strony przez Państwo, poprzez zapewnienie jej bezpłatnego udziału w tym postępowaniu. Stąd też – jak również z uwagi na nieostre kryteria sformułowane w art. 246 § 1 P.p.s.a. - szczególnie istotne jest możliwie najbardziej dokładne ustalenie rzeczywistej kondycji finansowej strony (por. postanowienie NSA z 12 czerwca 2007 r., II FZ 214/07, niepubl.). W tym celu strona zobligowana jest przedstawić Sądowi (referendarzowi sądowemu) nie tylko subiektywny opis zaistniałych faktów, ale przede wszystkim obiektywne dowody na ich potwierdzenie. Innymi słowy fakty te powinny być uwiarygodnione (a najlepiej udokumentowane), tak aby referendarz sądowy miał przekonanie (a najlepiej pewność), co do trafności swojej oceny możliwości finansowych strony. Z przedłożonych informacji wynika jedynie, że w 2015r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wspólnicy spółki uzyskali przychody w kwotach 13.459.235,86 zł i 5.768.343,94 zł oraz dochody 1.373.950 zł i 588.836,06 zł. Jeden ze wspólników udzielił Skarżącej pożyczki w kwocie 2.149.990zł., a w 2016r. Spółka nie osiągnęła przychodów. Jednakże dysponując tylko takimi informacjami referendarz sądowy nie był w stanie ocenić czy Skarżąca jest w stanie uiścić należny w sprawie wpis od skargi. Przedstawione informacje świadczą raczej o tym, że Skarżąca ma możliwość uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 2.000zł. Natomiast samo, subiektywne przeświadczenie o braku środków nie może stanowić podstawy do przyznania prawa pomocy. Wobec niedostosowania się przez Skarżącą do wezwania z 6 marca 2017 r., - niemożliwa jest rzetelna analiza zdolności płatniczych Skarżącej, a w konsekwencji ustalenie czy sytuacja, w której się znalazła wypełnia przesłanki z art. 246 § 2 P.p.s.a. Dopiero bowiem po otrzymaniu i zapoznaniu się z treścią dokumentów i oświadczeń złożonych w trybie art. 255 P.p.s.a., można wydać prawidłowe orzeczenie co do przyznania bądź też odmowy przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2005 r., OZ 1115/04, niepubl.). W tym stanie rzeczy referendarz sądowy uznał, że Skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 245, art. 246 § 2 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.