III SA/Wa 642/16

Dnia 8 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. Następnie w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2016 r. referendarz sądowy pozostawił powyższy wniosek Skarżącej bez rozpoznania, z uwagi na nie złożenie przez Skarżącą w wyznaczonym terminie podpisanego odręcznie, przez osoby uprawnione w imieniu Skarżącej, formularza PPPr. W piśmie z dnia 15 lipca 2016 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2015 r., wskazując w uzasadnieniu, że wykonując wezwanie do złożenia podpisanego formularza PPPr nadała za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłkę zawierającą podpisany formularz PPPr, jednakże z niezawinionych przez nią przyczyn nie dotarł on do Sądu w tejże przesyłce pocztowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do treści art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z powyższego wynika bezsprzecznie, że aby można było rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne stwierdzenie, że do uchybienia terminu w ogóle doszło. W przypadku bowiem, gdy do uchybienia terminu nie doszło, wniosek taki, jako niedopuszczalny z mocy ustawy, będzie podlegał odrzuceniu. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że właśnie takiego rodzaju sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej zawierającej zaskarżoną decyzję wynika bowiem, że doręczono ją Skarżącej w dniu 4 stycznia 2016 r., co potwierdza również sama Skarżąca w swojej skardze. Natomiast skarga na powyższą decyzję nadana została w urzędzie pocztowym w dniu 28 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego - karta nr 80v akt sądowych). Powyższe oznacza zatem, że wbrew twierdzeniom Skarżącej zawartym we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi - nie nastąpiło uchybienie terminowi do wniesienia skargi. Została ona złożona w terminie określonym w przepisie art. 53 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji należy więc uznać, że przedmiotowy wniosek jest niedopuszczalny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.