III SA/Wa 643/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji M. S. (zwany dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r. Pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący oświadczył, że jego jedynym źródłem dochodów jest emerytura, z której utrzymuje się wspólnie z żoną. Ponadto z otrzymywanej emerytury Skarżący spłaca długi zaciągnięte w bankach z tytułu zadłużenia w kartach kredytowych. Skarżący podkreślił, że w przypadku natychmiastowego wykonania przedmiotowej decyzji nie tylko pozostanie bez środków do życia, ale również nie będzie miał możliwości spłaty wyżej wskazanych zadłużeń bankowych. W konsekwencji bank zażąda natychmiastowej spłaty, przez co pozbawi go środków do życia. Ponadto zdaniem Skarżącego wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci zerwania jego dobrych relacji z bankami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową, w jakiej obecnie znajduje się Skarżący. Na podstawie dokumentacji nadesłanej przez Skarżącego w toku postępowania wpadkowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy Sąd ustalił, że jedynym źródłem utrzymania Skarżącego jest emerytura wynosząca 3.778,09 zł netto miesięcznie, z czego spłata raty kredytowej wynosi 2.000 zł, bieżące koszty utrzymania – 1.778,09 zł, a koszty leczenia – 250-300 zł. Skarżący zaznaczył, że nie posiada majątku, zaś jego żona nie pracuje i nie osiąga żadnych dochód ze względu na konieczność opieki nad chorymi rodzicami. Zważywszy więc na wysokość określonego w decyzji zobowiązania podatkowego (1.880,00 zł) stwierdzić należy, że potencjalna egzekucja tej należności mogłaby wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę i doprowadzić do trudnych do odwrócenia dla niego następstw finansowych. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.