III SA/Wa 644/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – E.B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2015r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2010r. W skardze Skarżąca wniosła ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, że wymagana zaskarżoną decyzją kwota zobowiązania w wysokości 2.207.221 zł wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego w znaczny sposób przewyższa jej możliwości finansowe. Skarżąca jest obecnie zatrudniona w wymiarze 1/8 etatu i uzyskuje wynagrodzenie w wysokości 250 zł brutto. Nie posiada innych źródeł dochodu i aby zaspokoić swoje podstawowe potrzeby bytowe korzysta z pomocy najbliższej rodziny. Skarżąca nie posiada także żadnych oszczędności i nie ma możliwości zaciągnięcia dalszych zobowiązań. W tej sytuacji w opinii Skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por.: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r. o sygn. akt GZ 138/04). Podkreślić należy również, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem, żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por.: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006r. o sygn. akt II FZ 585/06). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, koncentrując swoją argumentację wokół znacznej wysokości wymaganego zobowiązania i braku możliwości jego uiszczenia z uwagi na brak dochodów i oszczędności. Z powyższego wywiodła, że poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Jednakże w ocenie Sądu, argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącą we wniosku, w powiązaniu z argumentacją oraz dokumentami obrazującymi jej sytuację majątkową, nie pozwalają na stwierdzenie, iż w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej – wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wynika z akt sprawy Skarżąca występując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i o przyznanie prawa pomocy, wskazywała że osiąga niewielkie dochody w wysokości 250 zł miesięcznie, nie posiada żadnego majątku, w tym nieruchomości, ani żadnych oszczędności. Skarżąca zamieszkuje w mieszkaniu swojego syna i jest na jego utrzymaniu. Uwzględniając powyższe okoliczności zauważyć należy, że Skarżąca nie wskazała żadnego majątku, z którego mogłaby być prowadzona w sposób efektywny ewentualna egzekucja przedmiotowych zaległości podatkowych. Zdaniem Sądu nie sposób uznać zatem, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody – w zakresie majątkowym. Co istotne, Skarżąca nie wskazała przy tym także żadnych konkretnych okoliczności, które dowodziłyby wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – w zakresie niemajątkowym. Dopiero podniesienie takich okoliczności - poparte odpowiednimi dowodami, mogłoby pozwolić Sądowi na dokonanie pozytywnej dla Skarżącej oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać jej udzielona. Ponadto Sąd wskazuje, że obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2011r., sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.